اُتاقِ ‌333

سلام! امیدوارم حالتان برخلاف حال‌وهوای پاریس که هیچ‌وقت نمی‌شود حدس زد دقایقی بعد آفتاب خواهد تابید یا باران خواهد گرفت، خوب باشد. خیلی وقت بود که می‌خواستم برایتان نامه بنویسم؛ اما هر بار کلمات پیش از آنکه روی کاغذ بنشینند از من فرار می‌کردند. راستش حق دارید اگر مرا نشناسید. بگذارید خودم را معرفی کنم. من همسایه‌ی جدید شما هستم. همان که چند ماهی است به ساختمان روبه‌روی خانه‌تان نقل مکان کرده است. برای ادامه‌ی تدریس، شهر کوچکم را ترک کردم و به پاریس آمدم. شهری که سال‌ها پیش، پیش از آنکه آن را ببینم، در کتاب‌ها شناخته بودم. تصور می‌کردم پاریس شهری است که آدم‌ها در کافه‌هایش شعر می‌خوانند، زیر باران عاشق می‌شوند و شب‌ها پنجره‌هایشان رو به موسیقی باز می‌شود. اما وقتی رسیدم، فهمیدم این شهر بیش از هر چیز، تنهایی را خوب بلد است. خانه‌ای که اجاره کرده‌ام اتاق کوچکی در طبقه‌ی چهارم ساختمانی قدیمی است. پنجره‌ی اتاقم درست روبه‌روی بالکن خانه‌ی شما باز می‌شود. بیشتر وسایلم هنوز داخل جعبه‌ها مانده‌اند. تنها چیزی که زودتر از همه جای خودش را پیدا کرد، کتاب‌هایم بودند! میان آن‌ها همیشه برای چند نویسنده جا باز کرده‌ام؛ نویسندگانی که در روزهای سخت، بیشتر از آدم‌ها با من حرف زده‌اند. شاید برای همین است که غروب‌ها به‌جای قدم زدن در خیابان‌های شلوغ، فنجانی قهوه برای خودم می‌ریزم، روی بالکن می‌ایستم و خاموش شدن آرام آسمان را تماشا می‌کنم. غروب‌های پاریس، شبیه هیچ غروب دیگری نیستند. آسمان پیش از اینکه شروع به تاریک شدن کند، برای چند دقیقه رنگش را میان خاکستری، نارنجی و آبی گم می‌کند. گاهی روز را بدرقه می‌کند و گاهی شب را در آغوش می‌کشد. و همین الان، نور آخرین خورشید، روی سنگفرش‌های خیس کوچه می‌لغزد و پنجره‌های قدیمی ساختمان‌ها را به رنگ کهربا درمی‌آورد. کافه‌ی نبش کوچه صندلی‌هایش را آرام‌آرام جمع می‌کند و صدای دور زنگ دوچرخه‌ها، با خش‌خش برگ‌های چنار درهم می‌آمیزد. نمی‌دانم از چه روزی شروع شد. اما نگاه من ناخواسته هر غروب به پنجره‌ی خانه‌ی شما گره خورد. ولی در همین ساعت ها، پنجره‌ی اتاق شما همیشه باز است. پرده‌ی سفید با هر وزش باد اندکی کنار می‌رود، خیال می‌کنم که خانه می‌خواهد نفس تازه کند. چراغ مطالعه روشن می‌شود و نور زردش تنها گوشه‌ای از اتاق را روشن می‌کند، نه بیشتر. شما تقریبا همیشه روی همان صندلی راکی چوبی نشسته‌اید، با فنجانی که بخار قهوه‌اش خیلی زود در هوای خنک عصر گم می‌شود، سیگاری میان انگشتانتان و خودنویسی که گاهی با شتاب روی کاغذ می‌دود و گاهی دقیقه‌ها بی‌حرکت میان انگشتانتان می‌ماند. از این فاصله هرگز نتوانستم نوشته‌هایتان را ببینم، اما حرکت دستتان را حفظ شده‌ام. بعضی روزها، قلمتان با آرامشی عجیب پیش می‌رود. آن‌قدر نرم که گمان می‌کنم کلمات پیش از رسیدن شما روی کاغذ منتظر ایستاده‌اند. اما بعضی غروب‌ها بعد از مکث کردن های طولانی، برگه را از دفتر جدا می‌کنید، لحظه‌ای به آن خیره می‌مانید و بعد با بی‌حوصلگی مچاله‌ و روی میز رهایش می‌کنید. درست مثل شخصی که بخشی از وجود خودش را کنار گذاشته باشد. شاید کمی شبیه به من..

آخرین نامه/اڤگار -ادامه دارد