📝хикояватакдир.
Ҳаёт — боши ва якуни бор синовли дунё. Сиз эса бу дунёда ўз бахтини орзулар ва ҳаётий тажрибалар орқали қурган азиз кузатувчисиз. Бугунги ҳикоямиз бир кичик қизалоқ, аниқроғи, машаққатларга қарамай ўз бахтини топган бир аёлнинг ибратли қисмати ҳақида...
...
“Мен оилавий муҳити бузилган оилада катта бўлдим. Кўп йиллар ўзимни ёмон қиз фарзандман, деб ҳисоблардим”, – дея ўз ҳикоясини бошлади.
Гули (исми ўзгартирилган) 32 ёшда. Оилали, турмуш ўртоғининнг оиласи билан яхши муносабатда, лекин ўз оиласи билан алоқани бутунлай узган ва бунга етарлича сабаблар бор эди.
“Мана, кўринг” – дейди у дазмолдан куйган елкаларини кўрсатиб. “Неча ёшда эдим аниқ эслолмайман, дазмол қилаётган онамнинг атрофида сакраб, болаларча саволларимни бераверишим онамни жонига тегди шекилли, иссиқ дазмолни елкамга босиб индамай кўзларимга қараб турди. Унинг кўзларидаги менга нисбатан совуқ нафрат хали-хануз кўз ўнгимдан кетмайди. У мендан, мени борлигимдан нафратланарди!”.
Гулининг онаси унинг отасини ушлаб қолиш учунгина Гулига ҳомиладор бўлган, аммо ота барибир уни ташлаб кетади. Шу сабаб Гули она учун ўз вазифасини адо этолмаган бир буюм сингари эди, яна камига у ейман, ичаман дейди, эътибор талаб қилиши эса бош оғриқ эди, ҳолос.
– Бир куни, – дейди Гули, – кўчада сайр қилиб юриб, музқаймоқ еётган болаларни кўриб менинг хам музқаймоқ егим келди ва онамга “Музқаймоқ олиб беринг” дедим. Шу пайт онам ердан бир тош олиб “Ма, ол, е” – деди. Мен – буни емайман, бу тошку дедим. Шунда онам ўша тошни оғзимга тиқиштириб, тишларимга тош билан урди.Халигача тушунмайман, нима учун? Қайси айбим учун? Музқаймоқ егим келгани учун шунчалик ҳўрланаманми? Менимча онам мени жазолаш учун атайлаб сабаб қидирарди.
Гули отасининг кетиб қолишида ўзини айбдор санарди, чунки бир неча марта онасини “Сен мени хаётимни расво қилдинг” деб ўшқирганларидан шу хулосага келишдан бошқа иложи йуқ эди. Баъзида ўзини асранди, “Болалар уйидан” олингандек хис қиларди. Бу кунлар хали ҳолва экан, укаси туғилгач Гулини бошига бундан-да азобли кунлар тушди.
Ўгай отам – деб эслайди Гули: “Ўгай отам биз билан яшашни бошлаган пайтлари, менга жудаям меҳрибон эди, доим менга ширинликлар, кийимлар олиб келиб эркалатар, кўнглимга қарар эди, бундан онам уйда жанжал кўтариб, “Бундай совғаларга арзимаслигимни” айтарди. Шундай кунларнинг бирида, ўгай отам менга чиройли “Барби” қўғирчоғини олиб келди, уни кўрган онам роса жанжал кўтарди “Шу қўғирчоқ ўрнига, уйга гўшт олиб келсангиз бўлардику”, -деб қўлимдаги қўғирчоққа чанг солди, қўғирчоқнинг боши ва қўл-оёқларини юлиб олиб, бузиб ташлади.
Вақт ўтиши билан ўгай отанинг хам Гулига муносабати ўзгарди, кайфияти ёмон бўлса ҳам аламини Гулидан оладиган бўлди. Ҳар бир арзимаган хатоси учун “Гилам савалагич” билан саваларди. Бечора Гули қўл ва оёқларидаги калтак изларини беркитиш учун қандай об-ҳаво бўлишидан қатъий назар енглари узун кофта ва қалин колготки кийиб юришга мажбур эди, ҳаттоки жисмоний тарбия дарсларида хам кийимларини алмаштирмасликка ҳаракат қилар эди. Ваҳоланки синфдошлари кунда, кун ора Гулини калтак азобидан бақирган овозларини эшитар, унга раҳмлари келиш ўрнига мактабда мазах қилишарди. Мактабда ҳам дардини ҳеч кимга айтолмасди, айтса ота–онаси бунданда ёмон ахволга солишлари аниқ эди. Шунинг учун у барча хўрликларга чидашга мажбур эди.
Гули 10 ёшга тўлганда унинг укаси туғилди. Ота-онаси болани атрофида парвона, унга ўйинчоқлар олиб келиб меҳрибончилик қилишарди. Гули укасини таглигини алмаштирарди, унга бўтқа тайёрларди, тагликларни дазмолларди, уй ишлари, овқат тайёрлаш, буларнинг барчаси Гулининг зиммасига тушди. Тахминан 12-13 ёшларида Гули уйидан қочиб кетди. “Бундай яшагандан кўра бирор машина остида қолиб ўлганим яхши эмасми ёки ташландиқ худудларга борсам бирортаси ўлдириб қўя қолгани яхши эмасми?” деган ўй-ҳаёллар билан ҳиёбоннинг энг хилват жойига бориб ўриндиқда ухлаб қолибди. Кимдир ИИБ ходимларига хабар берган шекилли, уни идорага олиб бориб, ота–онасини чақириб қўлларига тутқазиб юбришди, ҳатто улар ҳам Гулининг нима сабабдан бу аҳволда ётганига қизиқишмади.