ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

Кимсан: Мени кутасан-а, Роби? 🥹 Робия: Сен келгунча... 🤍 @tomchihikoya

#ДИҚҚАТ ❗️Аввал расмни кўриб, кейин матнни ўқинг! Агар сиз ушбу расмда яхта ва денгизни кўраётган бўлсангиз, унда аллақачон ишдан таътил оладиган вақтингиз келибди. Расмда аслида нима тасвирланганини кўриб, ҳушингиздан кетиб қолишингиз ҳеч гап эмас. Тўлиқ:👇🏼

Dunyodagi birinchi ishonchli bozorda Telegram kanalini sotib oling yoki oʻz kanalingizni soting! 📊Kanal tafsilotlarini koʻrish va xavfsiz pul oʻtkazmalarini amalga oshirishni istaysizmi? Yechim — Magfi Marketplace! 🤑Kanallarni ishonchli sotib oling, oʻz kanalingizni hoziroq joylashtiring va tezda soting! 🔗 Kanal Sotib Olish / Kanalni Sotish! #reklama · Marketplace

Гул тутайми Чой Қаҳва тутайми ёки музқаймоқ Балки тутарман бидон тўла малина, балки сенга ёқар дарё бўйи, энг ёқадиганини тутсам, —Оооо азизим бугун сенга дам, мазза қилиб ухла, тиниқиб дам ол, қуёшда тоблан, ўзинг учун яша, дам тутсама?? 😉😂 Меззе ёз.... Пешонангдан теринг оқиб, меҳнатнинг росмана роҳатини тотиб юриш қандай ёқимли...😇 Яна бир ёзнинг иссиққина куни билан азизим Хайрли кун!

🚀 Magfi endi O‘zbekistonda! Telegram kanalingiz orqali reklama olishni boshlang! 📣 Magfi ilovasini yuklab oling, kanalingizni ulang va brendlar bilan daromad toping. 💰 🔗 Ilovani yuklab oling → #reklama · Magfi Ads

Номусини дўстига сотган эркак 😱 Бир йигит қизлар билан жуда ҳам кўп гаплашар эди. Кунларнинг бирида дўсти билан шу масалада тортишиб, хоҳлаган қизингни ўраб гаплаша оламан, деб номусини ўртага қўйиб гаров ўйнади. Дўсти эса: «Ижарада турадиган уйимга бир аёл келган. Эри Россияда. Тўлайдиган пули йўқ. Шуни кўндира олмайсан», деди. «Пули йўқ бўлса, ҳозирнинг ўзида кўндираман», деб кетди. Аёлнинг уйига борганда бўлган воқеа ҳаммани шокка солди 😢 Йигит эшик қўнғироғини босганда, ичкаридан келган овоз… Давоми 👇

ан? – Ҳалиги поччам билан кейин олган хотинини. – Ҳа... – Эна, менимча, катта энам борган, иккаласини ҳам тиллаларни тиқилиб қолгунча едирган. Опамнинг ўчини олишга катта энам аниқ борган. Фақат қандай қилиб гапини ўтказган, ҳеч ақлим етмаяпти. – Ҳа, борса боргандир. Менга айтиб ўтирармиди?! Бўпти, қўй бу гапларни. Ўтган ўтди, кетган кетди. Ойбарчин бир нуқтага тикилиб, қовоғини солиб ўтирган онасига ялт этиб қаради. Ва ҳамма гапдан хабардор эканлигини- ю, бироқ зинҳор айтмаслигини бирдан тушунди. Райҳонбибининг онггида шу қизимни берганимда, бечора Ҳадичабону ўлмас эди, деган хаёл қаттиқ ўрнашиб қолган, ҳеч қачон сиртига чиқармаган эса-да, унинг бу қадар фожиали дунёдан ўтиб кетишига ўзини ҳам айбдор ҳисобларди. У бир томони кундошига берган сўзи, иккинчи томондан шу хаёллар туфайли бу ҳақда гапиргиси келмади. Ўз рўзғори, фарзандлари бор Ойбарчин жон каби азиз бу гўшада энди узоқ қололмасди. У йўлга тайёргарлик кўра бошлади. – Узоқ кўринмай кетма, қизим. Энди мен ҳам, отанг ҳам кексайдик. Хабар олиб тур, – деди Райҳонбиби. Ойбарчин хайрлашиш учун отасининг ёнига борди. – Қизим, сендан мингдан-минг розиман. Илоҳо, фарзандларингни роҳатини кўр, умринг узун, бахтинг бутун бўлсин, – деб дуо қилиб қолди Фармонбек. * * * Ёнғин воқеасидан кейин орадан бир йил ўтгач, Фармонбек вафот этди. У Ширинбонунинг ёнига дафн этилди. * * * Уй юмушларини бажариб бўлган келин қайнонасининг олдига келди. – Холажон, зарур ишларни қилиб бўлдим. Рухсат берсангиз, онамни кўриб келардим. – Майли борақолинг, келинжон. Райҳонбиби келини дамлаб олдига қўйиб кетган чойни пиёлага қуяр экан, хаёлга берилди. “Худога шукур Турдимуроднинг ҳам, Бердимуроднинг ҳам рўзғори тинч, иккови ҳам ўзига тўқ. Аммо ука барибир ака эмас-да. Акам қаерларда юрган экан. Ҳозир бир этак неваралари ҳам бордир. Эй, Худойим бир марта акажон, деб елкасига бош қўйсам армоним қолмасди...” Шу пайт пахса девор ортидан шу томонга эшак миниб келаётган почтачи бола кўринди. – Райҳонмомо, ҳо Райҳонмомо! – бола эшак устида ўтирганча, қичқирди. Райҳонбиби сўри четларидан ушлаб, қийналибгина ўрнидан турар экан, ҳалиги хаёлларини батамом унутиб, бошқа нарсани ўйлади: – Нафақамни олиб келаётган бўлса керак... У сўридан тушиб, дарвозага яқин келди: – Кел, болам. – Хола, сизга хат бор. Қизингиздан. Райҳонбиби хатга қўл чўзди: – Раҳмат болам, умрингдан барака топ. У ортига қайтиб, жойига чиқиб ўтирди. Эридан қолган кўзойнакни ҳар доим қўядиган жойидан олиб кўзларига таққач, конвертни авайлаб очди-да, қизининг таниш ёзувига назар солди. “Ассалому алайкум, энажон! Эсон-омонмисиз? Акам, укаларим келиб туришибдими? Келин, Олимжон ва барча қариндошлар эсон-омонмилар? Эна, сизга бир яхши гап бор. Фақат қаттиқ суюниб кетиб юрагингизга жабр қилиб қўйманг. Самарқанд вилояти, Хатирчи тумани, Юзовул қишлоғида йигирманчи йилда туғилган, 1939 йилда Ҳарбий хизматга чақирилган Аслонов Содиқ – яъни тоғамнинг дараги топилди. Фақат адресини ветеранлар комитети томонидан ўн йил олдин тузилган рўйхатдан олдим. Эна, энди дийдор яқинлашганда ўзингизни эҳтиёт қилинг. Агар тоғам ҳали ҳам ҳаёт бўлса, чақирамиз. Келолмайман деса яшаш жойига ўзингизни обориб келаман. Хайр, эна, қучоқлашиб кўришгунча.”

нинг енг-у, ёқаларидан майсанинг ёқимли ҳиди таралди. – Э, Барчинжон, келдингми, жуда соғинувдим сени! Райҳонбиби қизини бағрига босар экан, ҳавони ҳидлади. – Куюк иси келяптими, Барчинжон?! – Ҳа, отамнинг папиросини чўғи тушган бўлса керак, тўшаклар куйибди. – А, отангга ҳеч нарса қилмабдими? – Йўқ,отамга олов теккани ӣӯқ. Райҳонбиби эрининг хонаси томон югурди. Ланг очиқ деразадан аҳволни кўриб, юраги шувиллаб кетди ва шунинг баробаринда эри аланга ўртасида қолмаганига қизи сабаб бўлганини тушунди: – Худо бир асрабди. Асраганда ҳам ёрлақаб-ёрлақаб асрабди! Шу кеча ота билан кенжа қиз узоқ суҳбат қурдилар. – Қизим, ҳали ҳам ТошМИ нинг олдидан Чорсу томонга тўққизинчи трамвай юрадими? – Йўқ, ота, ҳозир у ердан ўн учинчи трамвай ўтади. – Ҳа, мен ТошМИ да ўқиб юрганимда тўққизинчи трамвай юрар эди. Ойбарчин бу янгиликдан ҳайрон бўлиб қолди. – ТошМИ да ўқиганмисиз, ота? – Ҳа, у пайтларда янги ёзувдан саводи бор одамлар кам эди. Лотинча ёзувни биладиганларни давлат мажбур қилиб ўқитар эди. У ерда бир йил ўқиганман. Итларни, қуёнларни укол қилиб ухлатиб, ичини ёриб ўрганар эдик. – Нимага фақат бир йил ўқигансиз ота? Ўқишни нега тамомламагансиз? – Катта энангни кӯзим қиймай, ӯқишни ташлаб кетганман. Катта энанг Бону опангга юкли эди... * * * Ойбарчин кўзини очганида, энаси аллақачон турган, тиззаларини қучоқлаб, унинг уйғонишини кутиб ўтирарди. – Яхши ётиб турдингми, Барчинжон? – Жуда яхши ухладим, эна. Ҳа, кеча айтиш эсимдан чиқибди. Боғчасаройда йигирманчи йилда туғилган Асланов Баҳриддин деган киши ҳақида маълумот топдим. – Ие, Баҳриддин ака топилдими? Тирикмикан? – Йўқ, яқинда вафот этибди. Австралия деган мамлакатда болалари бор экан. – Э, қара, Баҳриддин акани ўлди деб қорахат келувди. Энаси бечора йиғлаб-йиғлаб дунёдан ўтиб кетди. Бу ёқда унинг неваралари ҳам бор экан. – Эна Аслонов деган фамилия бу қадар кўп деб ўйламовдим. Арманларда, татарларда, тожикларда, Озарбайжонларда, русларда, эй, ҳамма миллатда бор экан. Тоғамни суриштириб жуда кўп Аслоновларни топдим. Худо хоҳласа, тоғам ҳам топилиб қолар... – Ҳа, Худо хоҳласа, албатта топилади. Қайдадир юргандир... юрагим сезади, акам бор, акам тирик... – Эна, кеча поездда бир талаба қиз билан бирга келдим. Опа, бизникига юринг, чой ичиб кетасиз деб қўймади. Отаси чиқиб кутиб турган экан, бирга бордик. Эна, айтсам ишонмайсиз, мен ўша кўчаларни танидим... Ўйчан ўтирган Райҳонбиби қизининг сўзларига эътибор қилмади. – Қайси кўчаларни айтяпсан? – Бону опам турган кўчани. Энди Райҳонбиби қизига сергак қаради. – Сен у ёқда нима қилиб юрибсан? – Айтдим-ку, бир қиз билан поездда бирга келдим деб. Уйларига бордик. Опамнинг ҳамсояси Хурсаной опа эсингиздами? – Ҳа, нима эди? – Ҳалиги қиз шу Хурсаной опанинг қизи экан... – Ҳа... – Эна, опамнинг кўча эшиги ҳали ҳам ўша-ўша. Ҳозир у ерда поччамнинг укасими, акасими турар эмиш... Эна, катта энамнинг дунёдан ўтар чоғи алаҳлаб айтган гаплари эсингиздами? – Йўқ, эсимда йўқ. Лекин Худо раҳматли катта энанг кўп яхши аёл эди. – Эна, ўшанда катта энам хаёли қочиб Бону опамни чақирган, мен эрингга тилло едирдим, деган... Шу гаплари эсингизда йўқми? Райҳонбиби қизининг гапларининг нишабини пайқаб, юраги шувв этди... Раҳматли кундошига берган ваъдаси эсига тушди-ю, гапни бошқа ёққа бурди. – Менга қара, бу гапларни қўй. Опам, деб кечалар йиғлаб чиққанларинг етади. Ҳамма эсидан чиқарсаям, сен йиғлаб хуноб қилгансан. Бирор беш йиллар йиғладинг. Яхшиси ўзингни ишларингдан гапир... – Эна, Соғликни Сақлаш вазирлигининг “Шифокор” деган газетасига ишга ўтаяпман. Масъул котиб бўлиб. Бу жавобгарлиги анча катта бўлган лавозим. – Куёвнинг ҳам ишлари яхшими? Болаларга ўзи қараб ўтирибдими? Ё қўшниларингга ташлаб келдингми? – Йўқ, қўшниларга қолдирганим йўқ. Қизиқсиз, эна, қўшнига болани ишониб бўладими? Куёвингиз отпускада, ўзи қараб ўтирибди. Эна, катта энамнинг тиллалар ҳақида гапирган гапи эсингизда йўқми? Ойбарчин онаси бу ҳақда гапиргиси келмаётганини сезмай, яна ўша мавзуга қайтди. – Эна, ҳалиги иккаласи роса тилла буюм ютиб, дўхтирга тушиб қолишибди. Кеӣин қоринларидан тиллани операция қилиб олишаётганда дунёдан ўтишибди. – Кимни айтаяпс

Ойбарчиннинг бутун хаёли Хурсаной айтиб берган воқеада эди. Ўзимнинг қасоскор катта энажоним опамнинг ўчини олган экан-да! Опам дунёдан ўтганда катта энам кексайиб қолган эди. Наҳотки, қасос олиш истаги шунчалар кучли бўлса?! У шундай хаёллар билан бўлиб қишлоққа етиб келганини сезмай қолди. Йўл бўйидаги дала шийпони ёнида автобусдан тушиб, уйи томон йўл олди. Раиснинг буйруғи билан ҳақиқатан ҳам “қимирлаган жон” борки, далага қувилган эди. Ойбарчин то ўз уйи томонга бурилгунча ҳам йўлда ҳеч ким учрамади. У омонатгина ёпилган дарвозани очиб ичкарига кирди. Ҳар доим ҳовлида бирор юмуш билан андармон бўлиб юрадиган онаси ҳам кўринмади. У уй томон бир-икки қадам қўйди-ю, отаси ётадиган хона деразасидан бурқсиб чиқаётган қуюқ тутунга кўзи тушди. Шу заҳотиёқ қўлидаги сумкаларини ташлаб, ўша томонга югурар экан, йўл-йўлакай “эна қайдасиз?”, деб қичқирди. Етиб келиб даҳлиз эшигини бир силтаб очди-да, отасининг хонасига ўзини урди. Эшикдан гуп этиб кирган ҳаводан отаси устидаги тутаётган кўрпа лоп этиб аланга олди. Ойбарчин жон ҳолатда ловуллаб ёнаётган кўрпани отиб юборгач, тутундан ҳушини йўқотган отасини авайлаб кўтариб, ташқарига интилди. Шу кўтарганча олиб чиқиб, ошхона деворига суяб ўтирғизди. Фармонбек тоза ҳаводан ўзига келиб, кўзларини очди. Ойбарчин, ота мен ҳозир келаман деди-да, ошхонада турган икки челак сувни кўтариб, яна олов томон чопди. Бир челак сувни ловуллаб ёнаётган ёғоч каравотга, иккинчисини, кўрпага сепгач, идишларни даранглатиб ариққа қараб югурди. Охирида тутаётган кўрпа, чойшаб ва гиламларнинг қолдиқ чўғини топтаб-топтаб ўчирди. Қайтиб ташқарига чиққанида оёқдкн қолган отаси ҳамон деворга суянганча ўтирарди. – Ота, яхшимисиз, ўзингизга ҳеч нарса қилмадими? Ўпкаси тўлиб ўтирган Фармонбек зўрға гапирди: – Яхшиман, қизим... – Мен ҳозир келаман, ота. Ойбарчин укалари ва онаси ётадиган хонага кириб, бир неча қават қилиб кўрпача ёзди. Икки ёстиқ қўйиб отасига жой ҳозирлагач, ташқарига чиқди. Яна отасини авайлаб кўтариб келиб, ётқизди. Энаси шу атрофда шекилли, керогазда паст оловда чойдишдаги сув қайнаб турарди. Ойбарчин чойнакка чой дамлаб отасининг ёнига қайтди. – Ота, энам билан Олимжон қаерда? – Иккови ҳам далада, қизим. – Энам ҳали ҳам далага ишга чиқяптими? – Э, қизим булар чиқмаганча қўймайди-да! – Хўп, ота сиз дам олинг, мен энди кийимларимни алмаштирай. – Кейин алмаштирасан, қизим. Ёнимда ўтир. – Хўп, отажон. – Қизим, илоё умрингдан барака топ. Фарзандларингнинг роҳатини кўр. Қизим сени Худо қўлласин! Мени шармандали ўлимдан қутқаздинг. – Ота, Худога шукур қилайлик. Ўзингизга ҳеч нарса қилмагани, Худонинг асрагани-да. – Қизим, ўлим ҳақ. Аммо мен тириклай ёниб кетсам, одамлар нима дер эди? Болалари ота-онасини ташлаб, шаҳарга кетган, хотини ҳам қарамаган, бўлмаса ёниб кул бўлади-ю, кўрмай қоладими, деган миш-мишлар чиқарди. Энанг бечоранинг шунча оқ ювиб, оқ тараб ўтиргани бир тийин бўларди. Энанг ҳам энди ёш эмас. Ҳамон далага ҳайдашади. Шу колхозга кўчиб келган кунимга минг лаънат. – Ундай деманг, ота, бу ерда меҳнат қилишни ўргандик, иродамиз тобланди. – Қизим, сенга айтадиган гапим кўп. Қулоқ сол. – Хўп, отажон, қулоқ соляпман. – Қизим мен отангни кечир. Сен туғилганингда қиз туғилди, ўғил эмас, деб норизо бўлганман. Мен ота бўлиб сени қўлимга олмаганман, сен фарзанд бўлиб мени кўтариб юрибсан. – Ота, мен сиздан хафа эмасман, оталар ўғил болаларни, оналар қиз болаларни кўтариб юришади-да. Ўғил отаники, қиз онаники... – Қизим, ҳеч хафа бўлмаганмисан, ахир укаларингга меҳрибонлик қилиб, сенга ҳеч эътибор бермас эдим-ку?! – Йўқ ота, ҳеч ҳам хафа бўлмаганман. Фақат бир куни мактабдан келаётсам, олдинроқда сиз ҳам уйга кетаётган экансиз. Сизни кўриб жуда севиниб кетдим. Ана менинг отам, деб кўнглим фахрга тўлиб кетди. Мен югуриб сизга етиб олгим, қўлингиздан ушлаб ёнингизда қадам ташлаб юргим келди. Лекин урушиб берасизми, деб қўрқдим. Сиз олдинроқда, мен бир неча қадам орқада уйга келганмиз... Шу пайт ташқарида ўт-ўлан тўла этакнинг тап этиб ерга ташлангани эшитилди. – Ота, энам келди, мен чиқай... – Борақол, қизим. Ойбарчин уйдан чиқиб, онасининг истиқболига югурди. – Энажон! Райҳонбека

Маккора хотин. 😒 Аёл эрини йўқотиш учун аста секин тасир қиладиган захар бериб юради. Бир кун тўсатдан эр хушидан кетади. Аёл ниҳоят ниятимга етдим деб хурсанд бўлади. Аслида эри хушидан кетмасдан хаммасини эшитиб турган эди.