Ойнинг ўн беши (Янги синовлар) 25-кисм
Нилуфар ишдан чиққанида қоронғи тушиб қолганди. Юпқагина қорни ғарч-ғурч босиб бораркан, ўзи сезмаган холда Самандар ҳақида ўйлай бошлади. Ҳали кетганига икки ҳафта бўлмасада, соғинганини ҳис қилди. «Йигитлари армияга кетган қизлар икки йил қандай чидар эканлар? Ўқиётганлар-чи?»-деб ҳаёлидан ўтказа бошлади.- Самандар акамнинг бир ойга кетиши мени шу аҳволга солаяпди. Ҳа, яхшиямки бир ой.
Яқинига келиб тўхтаган машинанинг кескин тормозидан чўчиб кетди. Ундан тушиб келган йигитлар кутилмаганда ташланишди. Иккитаси қўлларидан маҳкам ушладилар. Учинчиси оғзини ёпгани учун қичқиришга ҳам улгуролмади. Зўр бериб қаршилик кўрсата бошлади. Лекин тўртта барваста йигит олдида жудаям ожизлик қилди. Йигитлар куч билан машинага тиқишлари билан машина жойидан қўзғалди. Нилуфар типирчилаб қаршилик кўрсатишда давом этди. Бироқ негадир тўсатдан кўз олди қоронғилашиб кетди…
Ўзига келганида унча катта бўлмаган хонадаги диванда ётганини кўрди. Беҳушлигида қандай ишлар содир бўлиши мумкинлигини ўйлаб юраги орқасига тортиб кетди. «Дод», деб юборишига сал қолди. Беҳол ўрнидан қўзғалар экан, уни даҳшатга солган иш содир бўлмаганини англади. Қўшни хонадан ғўнғир- ғўнқир, овозлар эшитилди.
«Булар кимлар ўзи? Нега мени бу ерга олиб келишди», юрагида қўрқув билан кўнглидан ўтказа бошлади.- Мақсадлари нима ўзи? Мени ўғирлаб дадамдан пул ундиришмоқчими ёки бирор ифлоснинг истаги билан бу ишни қилишдими? Ҳа, шундай бўлса керак. Чунки дадамдан қанча ҳам пул олишлари мумкин? Балки бу Давронбекнинг ишидир? Ҳа. Ундан бошқа ҳеч ким эмас. Ахир «барибир меники бўласан,нима қилиб бўлса ҳам мақсадимга эришаман», деганди. Лекин у янглишади. Ўлсам ўламанки, ўзимни унинг ихтиёрига бериб қўймайман».
Хонада ягона бўлган дераза олдига бориб тортқилади. Лекин дераза очилмади. Шошиб кўз югуртирди. Дивандан ташқари яна биргина тошойна бор эди. Тортмаларини бир- бир очиб кўра бошлади. Энг пасткисида каттагина қайчи ётарди. Дарров қўлига олди. Эшик очилиб кимдир кириб келаётганини кўриб орқасига яширди. Кўзлари қизарган, ишшайганича кириб келган Давронбекни кўриб янглишмаганини тушунди.
-Мана, ниҳоят висолингизга етадиган кун бор экан,- деб хирс билан тикилди у.- Мен шу пайтгача бир нарсага тушунолмайман. Ўша ташландиқнинг мендан қаери ортиқ экан? Нимасига маҳлиё бўлиб уни афзал кўрдингиз?
-Нима бўлганда ҳам сендақа «олий насаб»лар унинг бир дона тукига арзимайсанлар,-деди Нилуфар очиқ нафрат билан.
-Лекин барибир тенг келолмайди.
-Тўғри, ифлосликда, пасткашликда тенг келолмайци.
-Мени ҳақорат қилаяпсиз, -деди Давронбек кўзлари совуқ йилтиллаб.- Сиздан бошқа биров шу гапни айтганида соғ қўймасдим. Аччиқланманг, сизни севганим учун шу ишга қўл урдим.
-Севги покиза туйғу,-деди Нилуфар кўзларига тик қараб.- Бу сўзни тилингга олма.Чунки қалбингда севгидан асар ҳам йўқ. Фақат хирсу ҳавас бор. Бу борада ҳайвондан фарқ қилмайсан.
-Бас, ҳаддингдан ошма,-деб Давронбек ҳам «сен»сирай бошлади.- Ҳавотирланма, сен ўйлаганчалик эмасман. Менга турмушга чиқсанг маликалардай яшайсан. Барча истакларингни бажо келтираман. Ҳуллас, сени бахтли қилиш учун ҳамма нарсага тайёрман.
-Аврашга уринма, барибир мақсадингга эришолмайсан. Ўлсам ҳам рози бўлмайман.
-Рози бўлмай қаёққа ҳам борардинг, барибир меники бўласан,-деб Давронбек киноя билан диванга ишора қилди.- Бу кеча мен билан бирга бўласан. Кейин ихтиёринг ўзингда. Кейин ўзинг уйланишимни илтимос қиласан.
-Ҳеч қачон бундай бўлмайди,-деб Нилуфар қайчини ўқталди.- Яқинлашсанг шуни сенга ёки ўзимга тиқаман!
-Ташла қайчини, ташла,-деди буни кутмаган Давронбекнинг кўзлари ола-кула бўлиб.
Қизнинг шаҳдидан тушмаслигини, ҳозир ҳамма нарсага тайёрлигини фаҳмлаб саросимага тушди. Нима қиларини билмай бир оз довдираб туриб орқасига тисарила бошлади. Хонадан чиқиб эшикни ёпди. Шу заҳоти қулф шиқирлади. Эшик ортидан масхарамуз овози эшитилди.- Шу ерда бир-икки кун турсанг ўзингга келиб қоласан. Кейин қўлимни теккизмасам ҳам менга турмушга чиқишга мажбур бўласан. Чунки Самандарингнинг озгина ғурури бўлса сенга уйланмайди.
Нилуфар деворга суяниб кўзларини юмди. Лекин ҳар лаҳзада Давронбек кириб келаётгандай туюлаверди