Kierkegaard | کی‌یرکگارد

خاطرش سنگین و تاریک بود. حس کرد که دیگر از زندگی چیزی نمی‌خواهد. هیچ امید و آرزویی نداشت. خوره‌ای که این چند تن زورگو و قلدر تو قلبش گذاشته بودند التیام یافته بود. راجع به فرار خودش هم فکر نمیکرد. پس از انتقامی که کشیده بود دیگر دلش از آرزو تهی شده بود و چیزی نمی‌خواست. "اگه گیرشون هم بیفتم به درک! من کار خودمو کردم. همین چل - چل و پنج سال زندگی آبرومند بهتر از صد سال زندگی با ننگ و سربزیریه."

تنگسیر، صادق چوبک

آرشیو عمیق و ماندگار ادبیات و نقاشی؛

از خواب خسته‌ام. به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم، چیزی شبیه به بیهوشی، برای زمان طولانی. • عباس معروفی برهنهٔ خفته، ۱۹۱۵ اثر وارن بی. دیویس Sleeping Nude, 1915 By Warren B. Davis

دلتون پر غمه؟ این چنل رو داشته باشین؛

بگو ببینم کجا هم‌دیگر را ببینیم؟ من فقط می‌خواهم مال تو باشم. برایت پردردسر است که به دورها برویم؟ _از نامه‌‌ی اولگا کنیپر به آنتوان چخوف

برای دوست‌داران عکاسي و نودآرت؛

Untitleds by Natalia Mukha.

خلوت‌گزیدگان بزرگ از دنیا کناره گرفتند نه برای آماده‌کردن خود برای زندگی، بلکه به این منظور که با رضایت پذیرای پایان آن شوند.

بر قله‌های ناامیدی، امیل چوران

هر شب ساعت ۹ کتاب جدید آپلود میکنیم.

★ اگه عاشق بوی کاغذ، جلدهای خاص و کتاب‌های زبان اصلی هستی، کولوکول دقیقاً جای توعه. ~آرشیوی از کتاب‌های اُرجینال زبان اصلی با حال‌‌وهوای وینتیج، کیفیت عالی و انتخاب‌هایی که هر کتاب‌دوستی رو وسوسه می‌کنه~ ★ اگه دنبال عناوین خاص می‌گردی، کافیه اسمشون رو بفرستی؛ شاید همین الآن موجود باشه! 📩 https://t.me/kolokolibrary

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟ حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را آنچنان کز سر خمار می به می بیرون رود نیست غیر از بوسه درمانی خمار بوسه را چون برافروزد ز صهبا آن عقیق آبدار نعل در آتش گذارد میگسار بوسه را گفتم از خط شوق آن لبهای میگون کم شود خط یکی صد ساخت در دل خارخار بوسه را افکند بیم تمامی در شمار من غلط گر دو صد نوبت ز سر گیرم شمار بوسه را! تلخ را امید شیرینی گوارا می کند نیست از دشنام غم امیدوار بوسه را تشنه ای را از مروت آب بر آتش نزد سبزه خط چون نپوشد چشمه سار بوسه را؟ از سیه مستی کند گم خویش را، هر کس چشید زان لب نوخط شراب پشت دار بوسه را من که بودم با لب لعلش ز خط گستاخ تر چون کنم بر خود گوارا انتظار بوسه را؟ رحم کن با تلخکامان رحم، تا نگرفته است پرده زنبوری خط رهگذار بوسه را ریخته است از بس که نقد جان به روی یکدگر نیست قدر خاک در کویش نثار بوسه را گر دهی صد جان شیرین در بهای بوسه ای در عقب نبود پشیمانی قمار بوسه را آن که در آیینه دارد بوسه را از خود دریغ کی به عاشق واگذارد اختیار بوسه را؟ گشت صائب در مذاقم تلخ آب زندگی تا چشیدم من شراب خوشگوار بوسه را

صائب تبریزی

🔸گروهی برای سلیقه شما: با عضویت در تالآر گفتگوی جنآس با سایر همفکران به بحث بپردازید. - لطفاً از گفتگوی بیهوده خودداری کنید. #روانشناسی #تکامل

🔸گروهی برای سلیقه شما: با عضویت در تالآر گفتگوی جنآس با سایر همفکران به بحث بپردازید. - لطفاً از گفتگوی بیهوده خودداری کنید. #روانشناسی #تکامل

برای شروع کارها بارها تصمیم می‌گیرد و پشیمان می‌شود. این موضوع آنقدر در روحیاتش تاثیر منفی می‌گذارد که دامنه سرخوردگی عدم اعتماد به‌ نفس‌ا‌ش به زندگی خصوصی کشیده می‌شود. نمی‌داند تد را دوست دارد یا نه. نمی‌داند تد او را دوست دارد یا نه. در تمام مدت به دنبال مفری برای گریز از این وضعیت نابسامان روحی به دامن نوشتن خاطراتش پناه می‌برد.

سیلویا پلات، یادداشت‌های روزانه

پرسیدن، جهان بدیهیات را به تردید می‌کشاند و انسان را به مواجهه با ناشناخته‌ها و امکان‌های تازه فرامی‌خواند. اینجاست که سرگشتگی آغاز می‌شود؛ نه نشانه ناتوانی، بلکه نخستین نشانه بیداری آگاهی. سرگشتگی، دعوتی به بازاندیشی در باورها، عبور از مرزهای تثبیت‌شده و شناخت دوباره خویشتن و جهان است؛ چراکه هیچ دگرگونی عمیقی بدون پرسش و تردید شکل نمی‌گیرد. https://t.me/Aporia1

فكرها مانند سرگیجه‌اى از پسِ‌ِسرم زاده مى‌شوند، زاده شدن‌شان را پسِ‌سرم حس مى‌كنم... اگر تسليم شوم مى‌آيند جلو، بين چشم‌هايم؛ و من هميشه تسليم مى‌شوم، فكرْ بزرگ‌وبزرگ‌تر مى‌شود و آن‌وقت، يک‌ فكر عظيم تمام سرم را پر می‌كند و وجودم را تجديد مى‌كند.

تهوع، ژان پل سارتر

آرشیوی از شعرهای قشنگ و تکه‌کتاب‌های دلنشین...☁✨

هرگاه جهان بر شانه‌هایت سنگینی کرد، به آغوشِ واژه‌ها، کتاب‌ها، موسیقی و هنر پناه ببر... @shaerrin🍃✨

من آزادم: ديگر هيچ دليلى براى زندگی برايم نمانده است؛ هر كدام را که امتحان كردم از دست رفت و دیگر نمى‌توانم دلايل ديگری را تصور كنم. هنوز به نسبت جوانم، هنوز آن‌قدر توان دارم كه از نو شروع كنم. ولى چه چيزى را بايد از نو شروع كرد؟

تهوع، ژان پل سارتر

نمی‌دانم به چه چیزی پناه بیاورم تا بتوانم گذشته‌ام را در خودم بکشم.

از نامه‌های فروغ فرخ‌زاد به پرویز شاپور