رِیحی

اصلا تنهایی قدم زدنو دوست ندارم به هیچ وجه

امروز بعد مدت ها خودم تنهایی قدم زدم اهنگ گوش دادم

که حالا تو سنیم که نیاز دارم یکم برای خالی شدن ذهنم یکم وقت بگذرونم اما حوصله اینکه حتی دوست جدیدی داشته باشمم ندارم

بعضی وقتا انقدر خودمونو محدود میکنیم تو ساده ترین چیز، مثل همین ارتباط گرفتنا انقدر خودمونو خشک نشون میدیم

بیشتر وقتام فکر گذشته رو می کنم واقعا اگه دایره ارتباطاتمون رو بیشتر میکردیم ادمای باکیفیت تری حداقل تا الان اطرافمون بود

اکثر اوقات حس می کنم باید عجله کنم انگار دارم دست و پا میزنم

حس می کنم پیر هم بشم بازم نتونم

جدی هر کار می کنم نمیتونم بزرگسالی رو هضم کنم

«سلام بر تو که قبل از دستانم، افکارم را لمس کردی.»

نجات دهنده میتونه همون گربه ای باشه که مامانم اجازه نمیده داشته باشمش