رِیحی

«در میانِ تماشایِ سرخ شدنِ ناخن‌هایم، نگاه من به قفسه‌ی کتاب‌ها اسیر شد؛ به کتاب‌هایی که مدت‌ها بود غبارِ فراموشی بر چهره‌شان نشسته بود. از میان آن‌ها، محبوب‌ترینم را برگزیدم؛ همان که صفحاتش با نشانه‌هایی از احساس، گویی نقشه‌ی راه روحیِ من بودند. غبار را از روی صفحاتش زدودم و با لمسِ آن نشانه‌گذاری‌های قدیمی، ناگهان در میانِ خاطراتِ گذشته گم شدم. مرورِ آن خطوط، درست مانندِ طنینِ اولین باری است که نجوای یک آهنگ به گوشِ جان می‌رسد؛ همان شورِ نخستین که با هر بار شنیدن، دوباره تمامِ وجود را در بر می‌گیرد. چشم با صفحات می‌دوید و من، در میانِ ورق زدن‌ها، گویی با گذشته‌ای که در میانِ کلمات نهفته بود، پیوندی دوباره یافتم.» - ریحی