[خانوم ف ِ]

پنج صبح باید پاشم و خوابم نمی‌بره. چه غلطی کردیم ایرانی شدیم بابا.

مثل سرزمین پدری‌ام بود، دوستش داشتم ولی ازش می‌گریختم.

-تماماً مخصوص/عباس معروفی-

خیلی دلش می‌خواست با هم باشیم و هر دومان از تنهایی خلاص شویم، هر روز صبح با خیال راحت صبحانه بخوریم، از این‌در و آن‌در بگوییم، موقع رفتن دو دقیقه برای بوسه‌های مهربانانه وقت بگذاریم، بعد من بر درگاه بایستم که او مرا از پایین به بالا و از بالا به پایین ورانداز کند، اگر دکمه‌ای باز مانده ببندد، و بعد با اخم جانانه‌ای بگوید: «خیلی خب، برو.»

-تماماً مخصوص/عباس معروفی-

آیا او را کشته بودند و به خاک سپرده بودند که این‌قدر از بوی خاک مست می‌شدم؟!

-تماماً مخصوص/عباس معروفی-

فکر کردم که تقدیر مثل گلوله همیشه در راه است؛ گاهی پنج دقیقه دیر می‌رسی گاه زود، و بعد مسیر زندگی‌ات عوض می‌شود. می‌توانستی مرده باشی، و زنده‌ای.

-تماماً مخصوص/عباس معروفی-

می‌میرم براش برای واقعی.🫴🏻

«مرد روز.»

The next three days/2010

روز خلقت نفرینی زن چه روزی بوده که هم باید نر نفهم رو تحمل کنه و هم آناتومی بدنش رو؟!

شبیه قویی سفید بود که اصلا این‌ور و آن‌ور را نگاه نمی‌کند، سر نمی‌چرخانَد، به چیزی که دوست ندارد توجه ندارد، خواب آب را نمی‌‌آشوبد، زیر زندگی آرام پا می‌زند، و تو فقط رفتنش را می‌بینی، با گردنی بلند و چشم‌هایی براق. سینه‌اش را جلو می‌داد گویی همهٔ هستی‌اش در سینه‌اش و قلبش است. نوک‌پنجه راه می‌رفت و با انگشت‌هاش نت‌های هواهرا روی ران‌هاش می‌نواخت.

-تماماً مخصوص/عباس معروفی-

امیدوارم زودتر این چندتا مرحله رو آنلاک کنم و زندگی مو بردارم برم به یه شهر کوچیک کنار دریا.

چه زندگی‌هایی که عکس شد اسماعیل!

دروغ گفتم فقط دلم می‌خواد بخوابم.

از شلوغی امروز هنوز درک دقیقی از موقعیت جغرافیایی‌م ندارم. نمی‌دونم اسمش‌و چی‌ می‌ذارید ولی تموم چیزی که از زندگی می‌خوام همینه.