Saved Messages

از معمولی بودن خسته‌ام.

خوشی خالص می‌خوام.

یه مدل زندگی هم هست که بهش میگن “نرسیدن”! یعنی زندگی میکنی که کلا نرسی. مثلا به مترو و‌ اتوبوس نرسی، به لباسی که عکسشو سیو کردی تو گوشیت نرسی، به شام عروسی فلانی نرسی، به خوشحالی و خنده های از ته دل نرسی، به رؤیاهات نرسی، به اونی که دوسش داری، به شغلی که میخوای، به پول کافی و لازم و خیلی چیزای دیگه که شاید خودت بهتر از من تجربه ی نرسیدن بهشون رو داشته باشی.

فکر می‌کردم حرف خیلی مهمه؛ آدم باید بگه چشه. بله حرف مهمه اَما فی‌الواقع خطیرترین عنصر رابطه درک‌ه؛ هرچه‌قدر هم دقیق و صواب شرح بدی چته با پاورپوینت و همه‌چی، اگر طرف مقابل نشنوه و نفهمه و درک نکنه، اگر بلافاصله بعد از این‌که حرف‌هات تموم می‌شه شروع کنه به سخنرانی کردن بی‌فکر، هیچ اتفاقی نمی‌اُفته جز این‌که به‌واسطه‌ی انرژیِ هدررفته، کلافه‌تر برمی‌گردی به وضعیت قبلی. من بلدم بگم چمه، تو بلدی بفهمی من چمه؟

من مدت‌هاست تلاش می‌کنم مکانیزم‌های زندگی انسان را بیشتر بشناسم. انسان اغلب اگر فکر کند کار بیهوده‌ای می‌کند، نارضایتی درونی مثل موریانه وجودش را می‌خورد و بعد می‌شود این حال آزاردهنده را از رفتارش به راحتی تشخیص داد. اما... اینجا افرادی هستند که روزهاست، صرفا پیاده یک مسیر را طی می‌کنند. قدم زدن و دیگر هیچ. احساس نارضایتی؟ ابدا. همه در حال حرکتند. در اوج خستگی می‌خندند. در اوج گرما، محکم‌تر راه می‌روند. حسین و گونه‌ای از احساس معنا که می‌شود آن را ساعت‌ها بررسی کرد. من رازش را نمی‌دانم و صرفا می‌فهمم که با بسیاری از انگیزاننده‌های دیگر زندگی آدمیزاد، تفاوت اساسی دارد.

حقیقت این است که او تمام مدت را به تنهایی خود تکیه داده بود و از این بابت قدرت مکتومی -که ثمره‌ی بی‌نیازی‌ست- در وجود او نهادینه شده بود. اگر هم گهگاه تصمیم به ارتباطی جزئی -با انسانی مستعد نزدیکی- می‌گرفت هرگز از این جهت نبود که از تنگنای تنهایی بگریزد یا برای اجتماع پر هیاهوی اطرافش خودنمایی کند مگر انزوایش را به حسادت فرابخواند تا شاید او را به حال خود واگذارد. هرگز. فقط می‌خواست ببیند زندگی آیا با همگان این‌گونه است؟ یا فقط با اوست که سر ناسازگاری دارد؟

خوشحالم که بعد منفی قضایا رو همیشه در نظر می‌گیرم و به انتهای هر حرکت فکر می‌کنم، خوشحالم که اکثراً سعی کردم از منطق استفاده درست کنم، خوشحالم که احساسات بچه‌گونه ندارم. خوشحالم که وقتی می‌فهمم احساسات به مرز پیشروی بیش از حد رسیدن بلدم جلوشون‌و بگیرم، خوشحالم که حرف‌مو رک و اصطلاحاً تیز می‌گم و قربون صدقه‌های آبکی نمی‌رم. آره پسر من واقعاً امشب بابت این‌ها خداروشکر کردم و حتی یجورایی دارم خودستایی می‌کنم می‌دونم، اما باید می‌گفتم متنفرم از کسایی‌که با احساسات اشتباه خودشون‌و به تباهی می‌کشونن و جرئت نجات دادن خودشون‌و ندارن. به غايت متنفرم از احساساتی که شخصیت آدم‌هارو زیرسؤال می‌بره و اونهارو بی‌چاره می‌کنه اون‌هم به اشتباه...

احساس اشرافیت [فکری] موجب گرایش به انزوا و تنهایی می‌گردد. همه‌ی افراد پست به طرز تأسف‌آوری معاشرتی هستند اما انسان‌های برجسته و شریف؛ با گذشت زمان به این بینش دست می‌یابند که به جز استثنائات نادر، در جهان میان تنهایی و فرومایگی یکی را باید برگزید. • آرتور شوپنهاور | در باب حکمت زندگی

‏تنها دل بیچاره‌ی من نقش زمین شد؟! یا هركه نگاهش به تو افتاد چنین شد؟

خوشحالم که بعد منفی قضایا رو همیشه در نظر می‌گیرم و به انتهای هر حرکت فکر می‌کنم، خوشحالم که اکثراً سعی کردم از منطق استفاده درست کنم، خوشحالم که احساسات بچه‌گونه ندارم. خوشحالم که وقتی می‌فهمم احساسات به مرز پیشروی بیش از حد رسیدن بلدم جلوشون‌و بگیرم، خوشحالم که حرف‌مو رک و اصطلاحاً تیز می‌گم و قربون صدقه‌های آبکی نمی‌رم. آره پسر من واقعاً امشب بابت این‌ها خداروشکر کردم و حتی یجورایی دارم خودستایی می‌کنم می‌دونم، اما باید می‌گفتم متنفرم از کسایی‌که با احساسات اشتباه خودشون‌و به تباهی می‌کشونن و جرئت نجات دادن خودشون‌و ندارن. به غايت متنفرم از احساساتی که شخصیت آدم‌هارو زیرسؤال می‌بره و اونهارو بی‌چاره می‌کنه اون‌هم به اشتباه...

غمت وداع همه کرد و رو به ما آورد وفا که وعده تو کردی، غمت به جا آورد.

متاسفم ولیکن این‌روزها بیش از هر زمانِ دیگری، نیازمندِ حقیقی بودن هستم. از ارتباطات‌ مجازی خسته شدم و دوست دارم چیزهایی رو تجربه کنم که در شکلِ مجازی امکانش نیست. مهمانی‌های کوچک، رقصیدن، هم‌خوانیِ یک نوا، گوش سپردن به نواختنِ ساز از نزدیک، بوسیدنِ دست‌ها، دویدن زيرِ باران و هزاران هزار چیز دیگر که متاسفانه با کلمات نمی‌شه تجربه و احساس کرد.

خیلی چیزها فقط در ویترین قشنگ‌اند عزیزکم. گاهی اوقات خیال می‌کنیم آن چیزی را که به نظرمان زیبا می‌آید، باید داشته باشیم، باید متعلق به ما باشد. باید در دستان و انحصار ما باشد. اما حقیقت این است که زیبایی اغلب این خواستنی‌ها، در گرو دور بودنشان است، در گروِ بدست نیاوردن‌شان.

دلم برای خوابیدن در آشپزخانه خانه مادربزرگ، با صدای همیشگی سماور و بوی کهنگی و نم و ادویه‌های از همه‌جا بی‌خبر تنگ شده است. برای چادرنمازی که رویم می‌کشید تا چرت عصرگاهی را دل‌پذیر کند تنگ شده است. برای وقتی که همه‌ی جهان با من سر عناد داشتند اما حمایت مادربزرگ را داشتم؛ هرچند که من نوه‌ی محبوبش نبودم. دلم برای سق زدن سماق‌های کوچه تنگ شده است. برای کشیدن پوست گردو به دیواره‌ی جوبی که تا بالای زانوی منِ کوچک آب روان داشت، تنگ شده است. برای یک توپ دولایه و چهار تکه آجر تنگ شده است. برای خودم، موهای سیاه پدرم و تماشای شانه شدن موهای مادرم در آفتاب ظهرگاهی تنگ شده است.

أؤمن بأنَّ القادم سيمحي آثار السَّابق وأنَّ الله سيُعوِّضنا عَمَّا مَرَرْنا بِه. ایمان دارم که آینده، اثر گذشته‌ها را از بین خواهد ‌برد و خدا آن‌چه را که به ما گذشت، جبران خواهد کرد.

امیدوارم ۲۱ سالگی، قشنگ و خاطره انگیز باشه.