سالن بازپروریِ کابینت نمناک.

اشتباه کردن از شما، هیچگاه نبخشیدنتان از من.

دیدم چندجا نوشته‌اند: احتمالا ایران امشب میزنه. ایران خیلی وقته زده. ایران مدتهاست که زده و جوانی همه‌امان را بگا داده. امشب و فرداشب ندارد که.

نه حوصله‌ی صحبت بقیه را شنیدن دارم و نه نای حرف زدن، حضور آدم ها معذبم می‌کند و همزمان گلایه هم دارم از تنهایی. این کلافگی نیست، فکر کنم دیوانه شده‌ام.

دارم اضطراب و افسردگی می‌بینم.

نگو که برزیل مراکش نمی‌بینی

بحث این نبود که تو راحت از من رفتی، بحث این بود که چه راحت گرفتی ما را از من.

حال هیچ آهنگی، بحد حال این منِ بی تو، بد نیست.

تو چشمت گریست و من، قلبم.

فقط میخوام، همواره، همیشه یادت باشه که، مقصر این فاصله، این جدایی، این خشم و کرختی، این حال افتضاح که بمرگ تشویق میکنه هردوی مارو، تویی.

این غمِ وحشی، دلم را می‌درد. حالا، خوشحالی؟

من بی تو، خانه‌ام نیست.

برایتان مفصلا راجع بهش خواهم گفت.

من تازه اومدم چنلت میشه راجب کلاس یه خورده بیشتر توضیح بدی لطفاً

باشید که، کار داریم.

و یک مجموعه نامه هم، برایتان می‌نویسم و می‌گذارم همینجا.

بزودی، کلاس برگزار میکنم برایتان. رمانی در پیش دارم که نسخه‌ی دیجیتالش را تقدیمتان می‌کنم.

خیلی خیلی دوستتان دارم.

مرسی بابت این حجم سخاوتمندانه از عشق، مهر و عطوفت.

همه‌اتان.

خیلی خیلی عزیزدلی تو.