-I will leave here someday.

این روزا از آرزو کردن هم می‌ترسم. خسته شدم از خواستن و نرسیدن. اگر آرزو نکنی امیدوار هم نمی‌شی. اما چیکار کنم که به دنیا اومدم برای همین کار. خواستن و نرسیدن.

لبریزم از جملاتی که نیاز دارم برات بگم که آرزو می‌کنم‌ می‌تونستی بشنوی اما خب اصراری هم نیست.

واقعا انگار چند ماهه از زندگی افتادم درحالی که از شنبه مریض شدم

این یه هفته‌ای که من مریض بودم خوب همه به زندگیاشون رسیدن انگار یه سال مریض بودم 🤨

شهریور بدترین حالتی که تابستون میتونست باشه بود.

متاسفانه اصلا استتیک نیست 😞

ای کاش عکس صندلیتو بفرستی😭

یه صندلی سفید دارم که یک روز تصمیم گرفتم قرمزش کنم. رنگ خریدم و شروع کردم ولی وسطاش هم خسته شدم هم پشیمون شدم و فهمیدم سفید بیشتر دوستش داشتم. نصفه و نیمه رهاش کردم و بعدشم تلاش نکردم رنگ قرمزشو پاک کنم. الان همینطوری نصف قرمز نصف سفید مونده. حتی تو خونه جای مشخصی هم نداره. الان حس صندلیمو دارم.

"How does it feel, Harry? When you see Dean with Ginny? I know. I see the way you look at her. You're my best friend."

نمی‌دونم‌ چرا انقد این روزا دلم میخواد گلسار گردی کنم :( درحالی که کلا تو زندگیم یکبار اونجا بودم.

الان راستش واقعا احساساتی شدم و‌ گریه دارم.

من واقعا لایق این همه بی‌مهری نیستم اما تحمل می‌کنم. نه چون چاره دیگه‌ای ندارم، چون می‌دونم در نهایت و تا همیشه سرنوشتم همینه.

تقصیر خودمه واقعا. می‌تونستم انقد دل‌گنده نباشم.

احساس می‌کنم دیشب در تابستون خوابیدم و امروز در پاییز بیدار شدم.

چون ظاهرا روز جهانی‌شونه!

ممنون بچه‌ها، کلی پیام مثبت و خوب دادید بهم، ببخشید که تو بات جواب ندادم و اینجا هم نذاشتم💓

تا شب می‌تونید ناشناس بدید بد و بیراه بگید راحت باشید

اولین باره بهت ناشناس میدم ، خب فعالیت نکن این چنل دیلی عه بقیه لطف میکنن که توش هستن و بهت ناشناس میدن حتی یعنی به نوشته هات ارزش میدن و اهمیت میدن ولی انگار خیلی انسان خودشیفته ای هستی که تحمل یه انتقاد کوچیک یا غلط املایی رو نداری و کصونه واویلا بازی در میاری

به حال من دیگه حوصله ندارم هرجور هستم، هستم. الانم ناهار نخوردم دارم دیوونه میشم.

هرجور باشی بازم یه عده میان غر می‌زنن یه زمان که هر پیامو هشتاد بار چک می‌کردم غلط نداشته باشه، هی ادما پیام می‌دادن چقد ناله می‌کنی الان که رهاتر می‌نویسم به املا گیر میدن