مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم زاده شدم برای تعلق نداشتن، دوست‌ داشته نشدن، دوری از روابط انسانی، برای پوچی و هیچ‌چیزی نبودن‌.

زمان‌هایی پیش می‌آید، عزیز دلم، که متقاعد می‌شوم برای هیچ گونه ارتباط و وجود داشتنی مناسب نیستم.

جدی.

گوهم رو از دست دادم و بلد نیستم چطور جمع می‌شه. خدایاشکرت.

نمیدانم چطور توضیح بدهم؛ اما نیاز مبرمی دارم به گم شدن، پوچ شدن و نبودن. به تلاش نکردن و منفعل شدن.

دلم بی‌نهایت وقت می‌خواد برای نشستن و خوندن.

جون آزبورن به دخترش گفت mommy's always come back. نمی‌دونم چطور بگم ولی خب اگر می‌دانید، می‌دانید دیگه.

میزان تنفر و ترامایی که از مردای مثل آیسان (سگ استریت سیس هد مردسالار دودول طلا) دارم غیر قابل توصیفه، همیشه یه دلیلی واسه متنفر بودن ازشون پیدا میکنم، اگر فیزیکالی‌ یا منتالی خودمو اذیت نکرده باشن دیدم که با یکی کردن، آیسان با داشتن ۱۴ میلیون طرفدار بیشتر ثابت میکنه که سخت میشه آدمای جالب پیدا کرد.

sometimes violence is justifiable.

برخورد سانتی‌مانتال داشتن با اتفاقاتی که باید با خشم باهاش مواجه شد، عصبی‌ترم می‌کنه.

چقدر این آیسان اسلامی مشمئزکننده و کریه‌المنظر و منزجرکننده‌ست خدایا بس.

Not all men but always a man

عاشق اولین تجربه‌ها هستم.

بدون اغراق، کلم کیری‌تر از این نمی‌تونست باشه.

اون شخصیت‌های کارتونی رو یادتونه که از فرط عصبانیت دود از سرش بلند می‌شد و نزدیک بود کله‌ش آتیش بگیره؟ منم همینطور.

یه «بچها خودمونو بکشیم؟» لازمم