نمی‌دانست کیست.

انگار انتظار، دستی‌ست که عقربه‌های جهان را عقب می‌کشد؛ هرچه بیشتر چشم می‌دوزی، فاصله نه کوتاه‌تر، که به معنای دیگری بدل می‌شود. شاید میل، خاصیت عجیبی دارد؛ آنچه را می‌خواهی، آرام‌آرام از دسترس تو دورتر می‌برد. آدمی گاهی تمام عمر به چیزی خیره می‌ماند که در افق ایستاده است، اما نمی‌داند افق، دورترین نقطه‌ی جهان نیست؛ مرزی‌ست که جهان برای ناممکن‌های ما کشیده است.