شهرزاد

به‌گمانم بهترین شکل نمایش خودسانسوری همین است؛ این‌که مدام جلوی احساس خودت را بگیری چون از خانواده تا جامعه این‌گونه به تو القا شده که ممکن است برای دیگران مزاحمتی ایجاد کند. کم‌ کردن زحمت، اضافه نکردن دغدغه‌ای به دغدغه‌های دیگران، تقلیل کردن مشکل خودت همه باعث می‌شوند برای قوی بودن از چیزی شکایت نکنی و به احسا‌ت دامن ندهی. برای شخص مم بسیار پیش می‌آید به دلیل حضور مادرم و یکی دو نفر از دوستان قدیمی افکار و نگرانی‌هایی را به زبان نیاورم، یا چون فکر می‌کنم کسانی از گذشته که دیگر دوست من نیستند ممکن است بدون عضویت کانال را دنبال کنند و منتظر باشند که حال بد و خستگی و ناراحتی و فقدان من‌ را ببینند، از حال بدم نمی‌گویم. وقتی می‌دانم به زبان آوردن مطالبی باعث می‌شود آدم‌ها پشت هم از این‌جا بروند، یا متن‌هایی را بیشتر می‌پسندند مخاطب‌پسند پیش می‌روم. بزدلانه‌ است که هم در دنیای حقیقی و هم مجازی برای دیگران زندگی کنی و نتوانی خود واقعی‌ات باشی، حتی اگر باعث شود خیلی‌ها از تو دوری کنند. ذهنی باز و آزاد، رسته از دست‌بند‌ها و پابندها و قلاده‌هایی که نفس‌ آدم را تنگ کنند رو به انقراض است.

استاد مرزی میان زندگی دانشگاهی و زندگی شخصی‌اش قائل نبود و سر کلاس مدام از مسائلی صحبت می‌کرد که برای من، با پیشینه آموزش کاتولیکی، شوکه‌کننده و در عین حال جذاب بود. یک روز آمد و گفت که خانه پدرش طی طوفان وحشتناک آخر هفته رفته زیر آب...آثار این اتفاق در صورتش پیدا بود ولی او هیچ تلاشی نمی‌کرد تا غمش را پنهان کند، این‌که غمش را بروز می‌داد، که از این بابت شرمسار نبود و خودش را ملامت نمی‌کرد، چیزی که در خانواده من متفاوت بود. [آن‌قدر سرد که برف ببارد، جسیکا اَو]

اتاقی در طبقه بالا چشم‌اندازی از درختان افرا داشت و برای تعمق و مراقبه در نظر گرفته شده بود. آن‌جا می‌توانستی پنجره را باز کنی و روی نیمکت باریکی بنشینی و قلوه‌سنگ‌ها و درخت‌ها و آسمان را تماشا کنی. گفتم شاید واقعاً نیاز باشد که گاهی برگردیم و به گذشته‌ها فکر کنیم و شاید فکر کردن به آلاممان در نهایت ما را به شادی برساند. [آن‌قدر سرد که برف ببارد، جسیکا اَو] عکس از منظره‌ی پنجره‌ی اتاق در روستایی زیبا

کتابی که از صفحات مختلف‌ش عکس بگیری تا سر فرصت وارد دفتر یادداشت‌ت کنی.

این‌روزها نیاز شدیدی به یک خواب آرام دارم؛ خالی از تصاویر و اصوات. شب‌ها به محض این‌که در عالم خواب فرو می‌روم، شخصیت‌های داستانی دلهره‌آور شیفت کاری‌شان را تحویل می‌گیرند. نیمه‌شب‌ها از خواب می‌پرم، چندباره و بعد هم که زود صبح می‌شود. چرا این‌قدر زود صبح می‌شود؟ از آخرین‌باری که با خوردن قهوه از تپش قلب جان به لب شدم چندوقتی‌ست می‌گذرد، اما چاره‌ای نیست. باز هم به قهوه چنگ می‌زنم. با این‌همه فقط خسته‌ام. نه غمگینم، نه ناامید. هنوز هم می‌توانم جزئیات نوربخش زندگی را ببینم؛ برای میم یادداشت می‌گذارم که عطر جامانده از تو بر کمربند ماشین روزم را به‌خیر می‌کند. برای دوست قدیمم عکسی از حلواشکری می‌فرستم که یادگار لقمه‌های اول صبح زمان کنکور است. از استاد می‌خواهم به انتخاب خودش کتابی به من امانت دهد. مشغول نوشتن می‌شوم و بعد می‌فهمم بیش از نصف روز گذشته است. خسته‌ام، اما دوست دارم با تمام وجود زندگی کنم.

این‌قدر هم به من بی‌توجهی نکنید. ناراحت‌کننده‌ست.

📌نوشته‌ی من اضافه شد. لاتاری رو بخونید و لذت ببرید دوستان.

سلام، صبح به‌خیر با این بازتاب طلوع زیبا!☄

سلام صبح به‌خیر!

۴. آن‌قدر سرد که برف ببارد، جسیکا او

داستان ششم: لاتاری اثر شرلی جکسون نوشته‌ی من: بسیار پیش می‌آید از من بخواهید داستان کوتاهی غافل‌گیر‌کننده و مرموز معرفی کنم؛ "لاتاری" بدون شک یکی از همین‌ نمونه‌هاست؛ و البته از بهترین‌ نوع آن. رازآلودگی از همان عنوان قصه راه خود را باز می‌کند. (لاتاری برای چه؟) مردم روستایی کم‌جمعیت دور هم جمع می‌شوند تا در مراسم لاتاری شرکت کنند. (چه الزامی برای تکرار سالانه‌ی برگزاری مراسم وجود دارد؟) تعریف ما از لاتاری، بخت‌آزمایی‌ای‌ست که برنده‌شدن در آن شادی و اقبال زیادی همراه می‌آورد، (چرا نشانه‌هایی از شادی در اهالی مشهود نیست؟) اتفاقن برعکس؛ (با صدای آرام برای هم لطیفه تعریف می‌کردند و لبخند می‌زدند، اما نمی‌خندیدند.) یا (بیشترشان ساکت بودند، لب‌هاشان را می‌خوردند و به دور و بر نگاه نمی‌کردند.) یا (لب‌خندهایی بی‌نمک و عصبی تحویل هم می‌دادند.) پس این لاتاری با تمام‌ آن‌چه که تا امروز می‌شناختیم فرق دارد. نکته‌ی ظریف دیگر در این داستان انتخاب اسامی شخصیت‌هاست؛ آقای سامرز (Summers) که معلوم نیست چرا و چطور به‌عنوان مسئول برگزاری انواع مراسم‌ها انتخاب شده‌، آقای گریوز (Graves) که نامش به گور می‌خورد شریک اجرای سنتی‌ست که کسی به چرایی آن شک نمی‌کند. آقای وارنر (Warner) که هفتاد و هفت سال است در لاتاری شرکت کرده و با عصبانیت به زمزمه‌های از میان رفتن مراسم واکنش نشان می‌دهد، انگار که حذف این سنت مردم را به وحشی‌گری قرن‌های گذشته برگرداند. (مشابه سنت‌های جامعه‌ی خودمان پیرامون مفهوم صدقه، قربانی‌کردن گوسفند و ...که چنان در باورهای ما خانه کرده‌اند که به چرایی آن‌ها فکر نمی‌کنیم و حذف آن خیانتی به اعتقادات‌مان تلقی می‌شود. همین‌ مقایسه می‌تواند جلوی قضاوت نابه‌جای ما را از اهالی بگیرد.) داستان لاتاری در سال ۱۹۴۸، یعنی ۳ سال پس از جنگ جهانی دوم و هم‌زمان با هجوم تب کمونیسم نگاشته شده که در زمانه‌ی خود چندان هم مورد استقبال قرار نگرفت. با توجه به وضعیت سیاسی زمانه‌ی آن‌روز می‌توان برداشت کرد خانم جکسون به مفهوم استبداد اکثریت (Tyranny of the majority) پرداخته است؛ یعنی قوانین وضع‌شده توسط اکثریت جامعه، آزادی بخشی از اقلیت را محدود می‌کند. آیا دموکراسی به‌نحوی که در لاتاری وضع شده، عادلانه است؟ خانم هاچینسن که این‌طور فکر نمی‌کند. در نهایت قرعه به نام زنی فعال، خانواده‌دوست و بی‌توجه به مراسم انتخاب می‌شود و اهالی هم مراسم سنگ‌سار(تنها بخش باقی‌مانده از گذشته) را به درستی اجرا می‌کنند. جالب است به اهمیت نام هاچینسن هم بپردازیم؛ زنی که در قرن ۱۷ به‌دلیل داشتن عقایدی متفاوت از فرقه‌ی خود طرد شد و در نهایت به‌شیوه‌ای وحشتناک به قتل می‌رسد. #سه‌شنبه‌های_داستان‌کوتاه

الان خیابان کاتالین رو تموم کردم و درگیر بهت، حیرت و تحسین هستم. می‌خوام گریه کنم یا سرم رو به دیوار بکوبم یا زیر پتو قایم بشم یا هر سه با هم!

ماگدا سابو باعث میشه بخوام روی زمین دراز بکشم و به انسان‌ها، عشق و زندگی فکر کنم و یه کم احساس زنده بودن داشته باشم. نمی‌دونم چطوری بگم ولی عاشقش شدم.

reading on the way.

فکر کنم آخرین کسی بودم که این‌کتاب رو می‌خوند.

۳. خیابان کاتالین، ماگدا سابو