•دال‌سین•

جنسِ اضطرابِ آدمی‌زاد رو دوست دارم. وقتی آزاد و رها زندگی می‌کنی؛ دلت روتین می‌طلبه. حس می‌کنی کسایی که صُبح رأس یه ساعت مشخص بیدار می‌شن، صبونه می‌خورن، باشگاه می‌رن و سر یه ساعت مشخصی سر کار میرن و قهوه میخورن؛ خوش‌بختن. بعد زندگیِ خودت که همون شکل می‌شه، حسرت یک لحظه زندگی بی‌برنامه رو می‌خوری. دروغ چرا، لذت می‌برم. اینکه هیچ‌چیز برام کافی و راضی‌کننده نیست واسم دلچسبه. با جنسِ غصه‌م شادم.

گل میگذرد موسمِ گل می‌گذرد… ما شیشته و کاروان ز پل می‌گذرد تا سال دگر عمر جوان می‌گذرد . . گاهی این گُذران عُمر بدجور بار اضطرابی روی شونه‌م میندازه

این یه زنگ یادآوریه عزیزم آدم‌های ترسو همیشه می‌بازن و این قانون هیچ استنثائی نداره! شُجاع، پررو و بی‌پروا باش! برای هر چی که می‌خوای.

دنیا گذران کار دنیا گذران خوش پیر شوی ای یارِ جوان… شبِ جمعه‌ت بخیر عزیزدلُم دور باشی از غم💞

«ترجیح میدم کاری کنم که تهش اشتباه باشه تا اینکه کاری نکنم شاید اشتباه باشه»

تنها قسمتِ دلچسبِ این رنج، اینه که خودم انتخابش کردم…

تمامِ آن‌چه که جانم طلب می‌کنه یک سفرِ دریاییِ کوتاه، قلم و کاغذ، و موسیقی‌ایه… مُدت‌هاست ننوشتم. مُدت‌هاست قصه‌های رنج‌ها و شادی‌هام درونم مدفون شدن… مُدت‌هاست با «دال» گفتگو نکردم و حتی درست بغلش نکردم. یک شب با پاکتی پُر از چسبِ زخم، به سراغش می‌رم. . تابستانِ ۴۰۵

تو سکوتِ مرا بشنو که صدای غَمم نرسد به کسی.

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار کآن تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

این قمار عاقبتش جانِ مرا می‌بازد.

بعد از مدت‌ها دوری و سکوتِ تام؛ سلام عزیزای من. چقدر نُقطه‌ای امنی بود این کانال. “صد حیف” . من برگشتم. 💞