⌊اِغـمٰـاء⌉

چند روز است که سخت مریض بود. سرفه می‌کرد و بیرون آمدن از تخت برایش دشوار بود. در این بین، گه‌گاهی بغض می‌کرد. اوایل نمی‌دانست چرا، اما به مرور فهمید: آدم در کسالت، بهانه‌گیرتر است. انگار بدنش، بی‌صدا فریاد می‌زند: «مرا ببین، مراقبم باش، یا تنهایم نگذار.» در لحظاتِ ضعف، آدم دل‌نازک‌تر می‌شود و تنهایی‌اش دو برابر. N.j