СОЛИҲА АЁЛГА ХУШХАБАР!
«Эрга вафо — унинг вафотидан кейин ҳам давом этадиган садоқатдир».
Арабистонда бир бой киши оламдан ўтади. Унинг иккита жуфти ҳалоли бор экан: бири араб, иккинчиси филиппинлик.
Бу хонадонда мерос ҳеч қандай келишмовчиликсиз, шариатда қандай белгиланган бўлса, адолат билан шундай тақсимланади. Шундан сўнг филиппинлик аёл ўз юртига қайтиб кетади.
Орадан бир неча йил ўтиб, биринчи хотиннинг фарзандлари иккинчи онани зиёрат қилиш учун йўлга чиқишади. Отанинг ҳар икки жуфти ҳалоли ҳам тақволи, худўй аёллар бўлгани боис, фарзандларни ана шундай дўстона руҳда тарбиялашган эди. Бундай оқил фарзандлар отасидан кейин унинг иккинчи хотинини — оналарининг кундошини ҳам ҳурмат қилиб, ҳолидан хабар олиб туришади.
Йигитлар Филиппинга етиб бориб, онани зиёрат қилишади. Бироқ кўрган нарсаларидан ҳайратда қолишади. Чунки у миллионлаб доллар мерос олган аёлга асло ўхшамас, оддий, ҳатто сал хароброқ уйда яшаётган эди.
Ҳайратини яшира олмаган ўгай ўғил сўрайди:
— Ойи, ойижон, шунча миллион долларни нима қилдингиз? Улар қани ўзи? Бу пулларга бемалол қаср қурса бўларди-ку, уйингизнинг аҳволига қаранг!
Аёл эса хотиржам жавоб беради:
— Вой, ўғлим, қасрни нима қиламан, кошонани нима қиламан? Менга шу кулба ҳам етади. Умрнинг кўпи кетиб, ози қолди. Аллоҳ охиратимизни обод қилсин. Дадангиздан қолган меросга келсак, алҳамдулиллаҳ, у пуллар зое кетгани йўқ.
Бир пиёла чой ичишгач, аёл ўгай ўғлига:
— Юринг, ўғлим, бир жойга бориб келамиз, — дейди.
Улар машинага миниб, шаҳар марказига йўл олишади. Шаҳар ўртасида қад кўтарган муҳташам масжид-мадраса шаҳар кўркига кўрк қўшиб турарди.
Йигит бино пештоқидаги ёзувни ўқиб ҳайратда қолади. Унда: «Фалончи ибн фалончи номли масжид-мадраса» деб ёзилган эди. Бу исм эса унинг раҳматли дадасининг исми эди!
Йигит кўзда ёш билан ялт этиб онасига қарайди. Саволомуз нигоҳни сезган аёл шундай дейди:
— Ҳа, бу дадангизнинг исмлари. Бу ерда қанчадан-қанча қори болалар таълим олишади. Раҳматли дадангиз менга жуда кўп яхшилик қилганлар. У кишидан фақат яхшилик кўрдим, лекин бир жуфтлари бўлиб, ҳақларини етарлича адо этолмадим, хизматларини тўла бажара олмадим. Дадангиздан кейин қўлимга катта миқдорда мерос теккач, шу пулларга мана шу масжидни қурдирдим. Илоҳим, савоби дадангизга етсин.
Ўгай ўғилнинг кўзига ёш қалқиб, бошини қуйи эгади:
— Онажон, мени кечиринг. Сиз ўзингизга ҳам, дадамга ҳам жаннатда қаср қуриб қўйган экансиз. Кўзимни очдингиз, онажон, менга катта сабоқ бердингиз, — деб ўзининг дағалроқ муомаласи учун узр сўрайди.
Арабистонга қайтгач, у ҳам отасига савоби етиб борадиган хайрли ишларга бел боғлайди ва Филиппиндаги онасини тез-тез йўқлаб туришни одат қилади.
Демак, бу гўзал оқибат яхши тарбиянинг самарасидир. Марҳум эр оиласига нафақат моддий, балки маънавий бойлик — илм ва меҳр-муҳаббат ҳам қолдирган экан.
Солиҳа аёл эрдан қолган мол-давлатни бекорчи нарсаларга сарфламай, унинг охиратига манфаат етказадиган улкан хайрли ишга тикди. Эр номига садақаи жория — охиратга тинимсиз савоб оқизиб турадиган булоқ қазиб қўйди.
Мана буни эрга вафо дейдилар. Буни чинакам садоқат, меҳр ва муҳаббат дейдилар!
(Жалолиддин Иброҳимнинг «Солиҳа аёлга хушхабар» китобидан)
T.me/AZAN_UZZ