هَجویات یک عدد میم هَزار

که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی...

قسمت ما هم شد خدا رو شکر. دعاتون می‌کنم.

این هم از این شمارهٔ مبتلا. نوشته‌م رو می‌تونید توی صفحهٔ ۲۵ بخونید.

این هم برای بچه‌های داروسازی: ز داروخانهٔ لطفش چو دارو جان نمی‌یاید بسازم با غم دردش بنالم زار چتوان کرد؟

یکی از ذوق‌های اربعین امسالم، دیدن ایوون طلای نجفه. هر بار رفتم همه‌ش در حال بازسازی بود.

اگه یه روزی چشم‌پزشک شدم این رو قاب می‌کنم می‌زنم دیوار مطبم. «بیا کز چَشمِ بیمارت هزاران دَرد برچینم»

این مفهوم «فدای معشوق شدن» خیلی مفهوم پرتکرار و رایجیه. اینکه من فنا بشم تا اون بمونه. اینکه عشق دریای کرانه‌ناپدیدیه که توش سلامتی وجود نداره. ولی نمی‌دونم چرا من هر چی از این مفهوم بیشتر شعر می‌خونم تازه‌تر و تازه‌تر می‌شه برام. اینجا هم همینه. سعدی می‌گه روح‌ روان من که اینقدر پاک و روشنه، مثل شمع مجلس توست. اگه تو اون رو آزار ندی و اذیتش نکنی، اگه اون شمع رو نسوزونی، به هیچ درد نمی‌خوره. شمع برای سوختنه. برای آسیب‌ دیدن و فدا شدنه. روان روشن سعدی هم همینطور. روان روشن سعدی که شمع مجلس توست به هیچ کار نیاید گرش نسوزانی #سعدی #ادبی‌زار #شاعران_غیرمعمولی

امیدوارم این کشیک هم به سلامتی تموم شه.

خب بخوابیم دیگه.

تهران جای زندگیه آخه؟

خب بعد از اینکه درستون تموم بشه میرین مشهد یا میمونین تهران؟‌ ‌ ‌‌‌ ‌

https://t.me/mim_hazar/23328 کیفیتشون بالا نیست پیوستگی ذهنی به وجود نمیارن و گنگ متوجه میشم یا خیلی خلاصه هستند و مفهوم جدیدی رو که باید نمیتونم دریافت کنم.‌ ‌ ‌‌‌ ‌

نه بابا یه سالش مونده.

مگه تموم شد؟ ینی الان پزشک عمومی شدید؟ چهه زوود‌ ‌ ‌‌‌ ‌

سوالات چت‌جی‌پی‌تی‌ای می‌پرسید.

این حدود 7 سال که گذشت رو چطور توصیف میکنید؟‌ ‌ ‌‌‌ ‌