وحشی‌های بزرگوار

به نظرم غم‌انگیزترین قسمتِ انسان بودن اینه که مجبوریم وسطِ داستان، از سالن سینما بیرون بریم.

برو شکرگزار باش زندگی اندازه لیاقتت بهت نمیده.

اگه غم اومد؛ برف و بارون زد، شب شبیخون زد، ما همو داریم.

من هنوز از خستگی دیروز خستم.

مشکل این نیست که این بساط ادامه داره، مشکل اینه که زندگی منم ادامه داره.

فرض کن شبه و هوا خنک. جفتمون رفتیم پشت بوم و نشستیم رو سقفو به آسمون و ستاره هاش نگاه می‌کنیم. بهت نزدیک‌تر میشم و دستمو میزارم پشت کمرتو هلت میدم پایین.

یه لحظه دلم‌ برای خود قدیمم‌ تنگ شد. یعنی اون همه انرژی کجا رفت؟

How strange that we are now strangers.

تو قشنگ‌ترین آدمی هستی که یه نفر می‌تونه بکنه.

بین دو حالت " لطفا کمکم کن، در آستانه‌ی شکستنم" و "رهایم کن، بگذار در سکوت و انزوا بمیرم" در نوسان بسر میبرم.

از مردم متنفرم کصکشا چقدرم زیادن.

فکر می‌کردم تو این سن قراره شکفته بشم، شکافته شدم.