وحشی‌های بزرگوار

روزها بد می‌گذره، شب‌ها بدتر.

من نمی‌خوام تو کونم عروسی بشه، یه جشن تولد کوچیکم کافیه‌.

توی لجن‌زار سیاه وکثیف کلافگی و بلاتکلیفی گیر کردم.

احتمالا یه روز بخاطر فکر کردن زیاد به چراها و اگرها سکته می‌کنم.

بچه‌ی اول بودنم جالبه‌ها. الان مثلا من خودمم نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم، اون‌وقت بعدی می‌خواد از من یاد بگیره.

زندگی تو ایران اینطوریه که یا مهاجرت کنم یا خودمو بکشم.

جفتمون زنگ نمیزنیم ولی جفتمون میدونیم که جواب میدیم.

زندگی تحمل ابهام است، دنبال کدام پاسخی؟

این رو هم می‌گذرونی. دقیقا مثل تموم چیزایی که قبل از این گذروندی.

حوصله‌ای خودم و شنبه و ایران و این زندگی رو ندارم.

خونه جاییه که سوتین نمی‌پوشی.

اگه دلت برام تنگ شده فقط پیام بده. اینکه پاشی بیای تو خوابم دیوونگیه!