مضراب

Uaral — La Vaga Esperanza de Ser… از آن دسته قطعاتیه که نمی‌شه به‌سادگی در یک ژانر جا داد؛ ترکیبی از Atmospheric Doom Metal، Black Metal و Dark Folk که با گیتار آکوستیک، وکال خشن، ریتم‌های سنگین و فضایی سرد و روستایی ساخته شده. این قطعه از آلبوم Sounds of Pain… و یکی از غمگین‌ترین و شخصی‌ترین قطعات Uaral محسوب می‌شه. معنی اسم آهنگ La vaga esperanza de ser… تقریباً یعنی: «امید مبهمِ بودن…» یا شاعرانه‌تر: «آن امید کم‌رنگ برای بودن…» اما خود متن، بیشتر از اینکه درباره «امید» باشد، درباره فقدان، رفتن و ناامیدی از بازگشته. راوی به یک جاده قدیمی برمی‌گرد؛ جاده‌ای که زمانی او و کسی که دوستش داشته رو با هم دیده. حالا زمان همه‌چیز رو محو کرده و او برای آخرین بار آمده تا دردش رو برای همان جاده تعریف کنه. معمولا Uaral غم رو در موسیقی‌شون بیان نمیکنن. غم در موسیقی‌شون تبدیل می‌شه به طبیعت، جاده، باران، روستا، سکوت و خاطره. خود گروه هم موسیقی‌ش رو حاصل تجربه‌های شخصی، خانوادگی و زندگی روستایی شیلی توصیف کرده. حتی در مورد همین قطعه، یک نکته خیلی جالب وجود داره: صدای مادر بزرگ Caudal (یکی از اعضای بند) در ارتباط با این قطعه مطرح شده و همین پیوند خانوادگی، حس نوستالژیک و سوگ‌آلود اون رو عمیق‌تر می‌کنه. این آهنگ درباره‌ی دلتنگی برای یک آدم نیست، دلتنگی برای زمانیه که وجود ندارد. جاده هنوز هست، اما آدم‌ها عوض شدن. خاطره هنوز هست، اما رابطه دیگه نیست. و راوی در نهایت نمی‌گه «منتظرت می‌مونم». میگه :«من هم تنها موندم» و این تفاوت خیلی مهمه. آهنگ به جای امید به بازگشت، به یک جور تسلیم شاعرانه در مقابل فقدان می‌رسه. و جالب اینکه با فضای کلی Sounds of Pain هم کاملاً هماهنگ است؛ آلبومی که مضامینی مثل تنهایی، طبیعت، اندوه و مرگ رو درهم می‌آمیزه.

📖 سخت‌پوست | ساناز اسدی باران که می‌بارد، بعضی چیزها از زیر خاک بیرون می‌آیند؛ حتی گذشته. قصه‌ی مردی که رفته، خانواده‌ای که مانده، و زخم‌هایی که هیچ‌وقت دفن نشدند. بعضی آدم‌ها می‌روند، اما نبودنشان هم شکل دیگری از حضور است. سخت‌پوست؛ روایتی درباره‌ی فقدان، خانواده و گذشته‌ای که دست از سر آدم برنمی‌دارد. #کتاب @mezzrrab

Sevgili canan

۱۱ دقیقه با نوای گیتار. سه اسطوره، سه جهان متفاوت، یک زبان مشترک. آل دی میولا، پاکو د لوسیا و جان مک لافاین؛ سه گیتاریست که هر کدام به‌تنهایی می‌توانستند یک مکتب باشند. سال ۱۹۸۱، این سه نفر روی یک صحنه نشستند و آلبوم افسانه‌ای Friday Night in San Francisco را خلق کردند؛ اجرایی که هنوز هم از آن به‌عنوان یکی از بهترین اجراهای زنده‌ی تاریخ گیتار یاد می‌شود. در میان قطعات این کنسرت، Mediterranean Sundance / Río Ancho دوئت فراموش‌نشدنی آل دی میولا و پاکو دِ لوسیاست؛ اجرایی که در آن، سرعت و تکنیک تنها ابزارند و آنچه شنیده می‌شود، گفت‌وگویی صمیمی میان دو نابغه است. بعضی آثار با گذشت زمان قدیمی می‌شوند، اما بعضی دیگر به معیار تبدیل می‌شوند. این اجرا از همان دست آثار است؛ اثری که هر بار شنیدنش، احترام آدم را به هنر و موسیقی بیشتر می‌کند. @mezzrrab

دیروز، در هیاهوی میدان‌ها، پرچمِ «نه به آتش‌بس» را چنان بر فرازِ باد می‌سپردند که گویی صلح، واژه‌ای بیگانه و جنگ، آیینی مقدس است. امروز اما، همان دستان، بر قابِ تصویرِ سربازانی مرثیه می‌نویسند که در جنوب، در امتدادِ همان آتشی که خاموشی‌اش را برنمی‌تافتند، به خاک افتادند. چه زود، شعارها از سینه‌ها کوچ می‌کنند و بر سنگِ مزارها فرود می‌آیند. تاریخ، نه از فریادِ میدان‌ها، که از سکوتِ گورستان‌ها روایت می‌شود؛ و حقیقت، همیشه دیرتر از هیاهو از راه می‌رسد. کاش آدمی پیش از آنکه پرچمی را بر دوشِ باد بسپارد، اندکی نیز به وزنِ تابوت‌هایی می‌اندیشید که فردا بر دوشِ مردم خواهند نشست؛ که جنگ، هرگز میانِ شعارها کشته نمی‌دهد؛ این انسان‌ها هستند که بهای یقین‌های شتاب زده را با جانِ خویش می‌پردازند.

إذا كان هذا وطناً ، فما شكل الزنزانة ...؟⁩ ‏اگر این است وطن ، چگونه است اسارتگاه ...؟! ‏ #عدنان_الصائغ⁩