مضراب

Uaral — La Vaga Esperanza de Ser… از آن دسته قطعاتیه که نمی‌شه به‌سادگی در یک ژانر جا داد؛ ترکیبی از Atmospheric Doom Metal، Black Metal و Dark Folk که با گیتار آکوستیک، وکال خشن، ریتم‌های سنگین و فضایی سرد و روستایی ساخته شده. این قطعه از آلبوم Sounds of Pain… و یکی از غمگین‌ترین و شخصی‌ترین قطعات Uaral محسوب می‌شه. معنی اسم آهنگ La vaga esperanza de ser… تقریباً یعنی: «امید مبهمِ بودن…» یا شاعرانه‌تر: «آن امید کم‌رنگ برای بودن…» اما خود متن، بیشتر از اینکه درباره «امید» باشد، درباره فقدان، رفتن و ناامیدی از بازگشته. راوی به یک جاده قدیمی برمی‌گرد؛ جاده‌ای که زمانی او و کسی که دوستش داشته رو با هم دیده. حالا زمان همه‌چیز رو محو کرده و او برای آخرین بار آمده تا دردش رو برای همان جاده تعریف کنه. معمولا Uaral غم رو در موسیقی‌شون بیان نمیکنن. غم در موسیقی‌شون تبدیل می‌شه به طبیعت، جاده، باران، روستا، سکوت و خاطره. خود گروه هم موسیقی‌ش رو حاصل تجربه‌های شخصی، خانوادگی و زندگی روستایی شیلی توصیف کرده. حتی در مورد همین قطعه، یک نکته خیلی جالب وجود داره: صدای مادر بزرگ Caudal (یکی از اعضای بند) در ارتباط با این قطعه مطرح شده و همین پیوند خانوادگی، حس نوستالژیک و سوگ‌آلود اون رو عمیق‌تر می‌کنه. این آهنگ درباره‌ی دلتنگی برای یک آدم نیست، دلتنگی برای زمانیه که وجود ندارد. جاده هنوز هست، اما آدم‌ها عوض شدن. خاطره هنوز هست، اما رابطه دیگه نیست. و راوی در نهایت نمی‌گه «منتظرت می‌مونم». میگه :«من هم تنها موندم» و این تفاوت خیلی مهمه. آهنگ به جای امید به بازگشت، به یک جور تسلیم شاعرانه در مقابل فقدان می‌رسه. و جالب اینکه با فضای کلی Sounds of Pain هم کاملاً هماهنگ است؛ آلبومی که مضامینی مثل تنهایی، طبیعت، اندوه و مرگ رو درهم می‌آمیزه.