ناتیلوس

به یاد تو بهش گوش می‌دم زیر نور آفتاب! گرمای تنت رو به خاطر میارم.

نقاشی اخیرم. ☀️

آیدا ترسیدی؟؟

آیدا لفت داد.

منظورم اعتراض فیزیکه.

دیگه حتی نمی‌شه رفت کافه چای و کیک خورد همین می‌شه ۶۰۰ تومن.

دیروز یه شامپوی سر ایرانی ساده خواستم بگیرم و قیمتش نزدیک ۷۰۰ تومن بود :)) یه سامپوی معمولی ایرانی!

واقعا چرا کسی اعتراضی برای این وضعیت گرونی نداره؟؟ الان همه اوکی‌ هستین؟؟

وقتی بچه بودم یه تاب رنگی داشتم که بین چارچوب در اتاقم آویزون بود ساعت‌ها اونجا می‌نشستم و کتاب می‌خوندم. گاهی اونجا خوابم می‌برد و گاهی هم حس می‌کردم دارم پرواز می‌کنم گاهی بابام تابم می‌داد گاهی هم پاهام اونجا تعادل رو خوب یاد گرفتم یکم بعدتر کلاس ژیمناستیک رفتم یکم بعدش هم باله یادگرفتم چطور از پاهام استفاده کنم و چطور وزنم رو روی بدنم سوار کنم. حالا اما موندم دیگه تعادل رو بلد نیستم، وزنم روی تنم سنگینی می‌کنه و موقع تاب‌سواری دست‌های بابام رو ندارم، سرم رو برمی‌گردونم عقب تا یکی هل بدم و دوباره پرواز رو حس کنم اما دستی نیست، پاهام به زمین می‌رسه و یه جاهایی باعث می‌شه گیر کنم وقتی باد میاد نمی‌تونه حرکتم بده وزنم سنگینی می‌کنه جسمم اضافیه می‌خوام پرواز کنم تعادل کجاست؟ یک جا موندن یا پرواز کردن؟

خودت رو فراموش می‌کنی یادت می‌ره صورتت چه شکلیه دست‌هات چه شکلیه قلبت چه شکلیه تا اینکه یه آدم رندوم با یه جمله خودت رو یادت میاره عاشق این جملاتم و عاشق این پیام‌ها از آدم‌هام.

‏روزها بدون عشق طولانی‌ترن. تقریبا مثل هر چیز دیگه‌ای.

خونه‌ها.

یکی از بهترین ترانه‌های ابی که ایرج جنتی عطائی نوشته. فقط برام تصویره تصویر رفتن و خداحافظی و دلتنگی و نبودن.

«آخرین ستاره بودی تو شب دلواپسی‌هام خواستنت پناه من بود تو غروب بی‌کسی‌هام لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه تو دیگه برنمی گردی آخر قصه همینه می‌شکنم بی تو و نیستی به سراغم نمی‌آیی که ببینی بی تو می‌میرم و نیستی تو کجایی تو کجایی که ببینی»

با نبود بچه‌ها همه چیز سخت‌تر می‌شد.