Lyrics Notes

رسم‌الخط محاوره هنوز در شیوه‌های اجرا به یک اجماع قابل قبول نرسیده. شاید یکی از دلایلش اینه که اکثریت مطلق افرادی مثل من که به عنوان ژورنالیست و یادداشت‌نویس فعالیت می‌کنیم در عمده‌ی مواقع، اصرار بر استفاده از زبان رسمی معیار داریم. نشریات کاغذی که دیگه کم‌کم دارن از صحنه خارج می‌شن و اون قاعده‌ی نانوشته‌ی رسمی‌نوشتن توی مطبوعات هم البته نه با همون سرعت در حال خروج از صحنه است. من البته طی سال‌های گذشته گاهی تلاش‌هایی برای شکستن اون قاعده‌ی کذایی داشته‌م. نمونه‌ش هم مصاحبه‌م با «سعید دبیری» بود که به اصرار من سال نود و چهار توی مجله‌ی هنر موسیقی به شکل محاوره چاپ شد. پیش از اون هم یغما گلرویی و حسن علیشیری گفت‌وگو با جنتی‌عطایی رُ در کتاب «مرا به خانه‌ام ببر» با زبان محاوره منتشر کردن. خلاصه این‌که الان به این نتیجه رسیدم که بهتره گاهی محاوره‌نویسی کنم چون معتقدم در صورت فراگیر شدن این رویه، محاوره‌نویسی در فضای حقیقی و‌ مجازی و خصوصا در ثبت ترانه‌ها و فیلم‌نامه‌ها و نقل‌قول‌ها و هرجا که باید به زبان گفتار وارد بشیم به تدریج شکل استانداردتری به خودش می‌گیره. امیدوارم باقی دوستان فعال توی این حوزه هم این رویکرد عملی رُ جدی بگیرن. مطمئنم در آینده نتایج خوبی خواهیم گرفت. @LyricsNotes

https://t.me/lyricsnotes/468 برای زادروز «ابی» این یادداشتم را باز هم بخوانید.

بعد از پست من پیج گوگوش این پیج قلابی رُ آنفالو کرده و جالب این که این پیج هم پیج گوگوشُ آنفالو کرده😄 اما از همه‌ی این‌ها جالب‌تر این که پونصدتا فالوور بهش اضافه شده🤔

در غیاب تتلو هرچند ایشون گزینه‌ی باکیفیت‌تری برای آقای رئیسی نیست اما کاچی به از هیچی! تبریک عرض می‌کنم خدمت هر دو بزرگوار. @LyricsNotes

«زویا زاکاریان» صراحتا اعلام کرد که هیچ اکانتی در هیچ شبکه‌ی اجتماعی ندارد. ایشان با جدیت پیگیر برخورد با سازندگان اکانت‌های فیک با نام زویا زاکاریان است. از جمله این صفحه‌ی اینستاگرامی که ظاهراً توسط صفحه‌ی اصلی خانم گوگوش هم فالو شده و به شکل عجیبی از اعتبار خانم گوگوش هم سوء‌استفاده شده است. متاسفانه عده‌ای هم به همین دلیل این صفحه را جدی گرفته‌اند. این موضوع را بی‌واسطه و به خواست شخص خانم زاکاریان مطرح کردم. لطفا اطلاع‌رسانی کنید «حمید ناصحی» https://instagram.com/zoyazakarianofficial?utm_medium=copy_link

آلبوم جدید داریوش، بیست و چهارم تیرماه @LyricsNotes

ترانه‌ی My Way با صدای سیناترا را شاید بتوان مشهورترین، محبوب‌ترین و بهترین ترانه‌ی «حدیث نفس» تاریخ نامید. ترانه‌ای که توسط پل آنکای بزرگ بر روی یک ملودی فرانسوی نوشته شد و بعدها توسط چهره‌های مطرحی از جمله الویس پریسلی و پاواروتی اجرا شده است و سیناترا اجراهای مشترکی با نیلسون و پاواروتی هم داشته است. جیپسی کینگ هم ترجمه‌ای اسپانیایی از این ترانه را اجرا کرده است. ترانه‌ی «راه من» سروده‌ی شهیار قنبری با ملودی فرید زلاند نیز با الهام از همین ترانه خلق شده که با حاشیه‌های فراوانی توسط ابی و داریوش به صورت جداگانه اجرا شد. اما از منظر کلام، به گمان من زیباترین حدیث نفس ترانه‌ی نوین فارسی ترانه‌ای است با نام «شبیه هیچ کس» سروده‌ی ایرج جنتی‌عطایی که هر چند اجرای مهرداد آسمانی کمکی به برجسته‌تر شدن آن نکرد اما از منظر مفاهیم و تعابیر نهفته در آن ترانه‌ای بی‌نظیر در روایت شخصی از زندگی انسانی بزرگ است. @LyricsNotes

عطر زنانه‌ی My way از برند جورجیو آرمانی توسط Carlos Benaim پرفیومر کمپانی IFF طراحی و‌خلق شده است. این محصول در مراسم TFF Awards به عنوان عطر سال ۲۰۲۱ برگزیده شد. در سایت جورجیو آرمانی در مورد این عطر نوشته‌اند: «یک عطر زنانه‌ی شیک برای دعوت به گسترش افق دید و دیدارهای مبتنی بر اندیشه و معنا. یک دسته گل سفید و روشن در یک بطری طلسم محصور شده که استعاره ای از جهان است» نت‌های اولیه‌ی این عطر ترکیبی از برگاموت، کلابریا و شکوفه‌ی پرتقال مصری است. نت میانی یا قلب این عطر ترکیبی از گل‌های هندی مانند یاس و رز است و نت‌های پایه‌ی آن از وانیل ماداگاسکار و مشک سفید تهیه شده است. بطری این محصول در اندازه‌های ۳۰, ۵۰ و ۹۰ سی‌سی طراحی شده که می‌تواند توسط مصرف کننده شارژ مجدد شود. برای این کار می‌شود یک بطری کریستال ۱۵۰ سی‌سی از همین عطر را تهیه کرد. نام این عطر تداعی‌گر یکی از مشهورترین ترانه‌های تاریخ است که نخستین اجرای انگلیسی آن با کلامی از پل آنکا توسط فرانک سیناترا در سال ۱۹۶۹ اجرا شده است. @LyricsNotes

«علی مرادخانی» از معدود مسؤولین موسیقی بود که همیشه با روی خوش و نگاه مثبت به امور می‌پرداخت. همیشه امیدوار بود و امید می‌داد. اما همان نکته‌ای که در مورد تهیه‌کنندگان موسیقی، چند سال پیش در جلسه‌ای گفتم و ویدئوی آن را همین‌جا هم به اشتراک گذاشتم در مورد ایشان هم صدق می‌کند. این که در یک سیستم فاسد و‌ معیوب، اساسا هر ورودی، فارغ از کیفیتش، خروجی فاسد و‌ معیوب خواهد داشت. دل‌ خوش‌کردن به مسؤولیت‌پذیری یک نفر در چنین سیستمی صرفا همان شُل‌کردن بند تنبان شاگردبنّای قصه‌ی شاملوست. این که ما امید داشته باشیم که یک مدیر بیاید و موسیقی ما را از این وضعیت اسف‌بار نجات دهد در حالی که اصل سیستم معیوب، پابرجاست، مانند انتظار برخی از مردم از نامزدهای ریاست جمهوری برای ارائه‌ی برنامه‌ی اقتصادی است. همین‌قدر ساده‌لوحانه. در این سیستم معیوب، مدیریت نمی‌بینید. گاهی آدم‌هایی پیدا می‌شوند که شبیه باقی مسؤولین نیستند، قابل‌تحمل‌ترند؛ مثل علی مرادخانی. @LyricsNotes

در هر زبانی یک نُرم یا رویه‌ی غالب وجود دارد که حرکت بر خلاف آن هرچند واجد مشکل دستوری نباشد در فصاحت کلام، اخلال ایجاد می‌کند. در نقد ادبی، عمدتا به این اخلال، «مخالفت با قیاس» می‌گویند و بعضی از ادبا هم آن را زیرمجموعه‌ی «ضعف تألیف» معرفی می‌کنند. یکی از تفاوت‌های بارز زبان‌های معیار و‌ محاوره، تفاوت در مصادیق ضعف تألیف یا مخالفت با قیاس است و یکی از نمونه‌های مخالفت با قیاس در زبان محاوره که تا امروز به آن پرداخته نشده، حالات ترکیب رای مفعولی با واژه‌ی پیش از آن است. در زبان معیار وقتی ضمیر «من» به حرف «را» می‌رسد استفاده از ترکیب «من را» هر چند خلاف قواعد دستوری نیست اما مخل فصاحت تلقی می‌شود و بهتر است به شکل «مرا» استفاده شود. این حالت، تنها شکل مخل فصاحت در زبان معیار است که در هم‌کناری واژه‌‌ای با رای مفعولی شکل می‌گیرد‌. اما در زبان گفتار، این اخلال از ضمیر اول شخص مفرد فراتر می‌رود. در محاوره‌ی رسمی، رسیدن «صامت» به «را» می‌تواند به دو شکل عرضه شود. مثلاً «کتاب را» به این دو صورت قابل ارائه‌ است: ۱- کتاب رُ ۲- کتابُ در این‌جا هر دو صورت از منظر دستوری مشکلی ندارند اما صورت اول، مخل فصاحت است و رویه‌ی محاوره‌‌ی رسمی نیست. همین طور است در: من رُ/ منُ، اون رُ/ اونُ یکی از دلایل مهم این اخلال، سکته‌ی موسیقایی موجود در صورت اول است و این که ما در گفتار رسمی فارسی به تجربه‌ی نوعی استتیک موسیقایی در کلام رسیده‌ایم که خروج از آن رویه و نُرم، مخل فصاحت خواهد بود. البته در هم‌کناری مصوت «ای» با «را» هم به چنین شرایطی بر می‌خوریم که هر دو صورت را می‌شود استفاده کرد و در عمده‌ی مواقع، هیچ کدام مخل فصاحت نیست. مانند: کسی رُ/ کسیُ با مرور ترانه‌های فارسی می‌توان دریافت که این نوع مخالفت با قیاس یا ضعف تألیف به شکل خوشایندی در اکثریت قریب به اتفاق آثار بزرگان ترانه دیده نمی‌شود. گاهی هم که اتفاق افتاده، یا ناشی از یک بی‌دقتی معمول بوده است و یا توسط آهنگ‌ساز و خواننده ایجاد شده است. به عنوان نمونه در متن ترانه‌ی «خواب» سروده‌ی اردلان سرفراز در کتاب «از ریشه تا همیشه» یک سطر به این صورت ثبت شده است: گل رُ نمی‌فروشن به هم ... حال آن که ابی در اجرای ترانه به درستی این‌گونه می‌خواند: گلُ نمی‌فروشن به هم ... و طبیعتاً ایراد نگارشی بوده است. یا در موردی دیگر در ترانه‌ی «هوای باغ» سروده‌ی منصور تهرانی، خواننده (رکسانا) می‌خواند: خستگیای تن رُ مگه می‌شه بی تو به در کرد ... که این مورد احتمالا یا حاصل تمرکز ترانه‌سرا بر نشاندن کلام روی ملودی قمیشی با حفظ سیلاب‌ها بوده و یا حاصل بی‌دقتی آهنگ‌ساز یا خواننده و به راحتی در همان ملودی، «تنُ» به جای «تن رُ» می‌نشیند. با این حال همیشه استثنائاتی هم وجود دارد که به تناسب ریتم و ملودی ممکن است استفاده از «رُ» زیباتر و به‌جا باشد. چنین ضعف تألیفی را هنوز در ترانه‌های بسیاری می‌بینیم و شاید با توجیه عدم منافات با قواعد دستوری از آن می‌گذریم، حال آن‌که نکته‌ای مهم در فصاحت کلام و زیبایی‌شناسی ترانه محسوب می‌شود. @LyricsNotes

یکی از مسائلی که در حاشیه‌ی بسیاری از یادداشت‌نویسی‌هایم با آن روبه‌رو می‌شوم طرح ابهامات و ایراداتی است که سال‌ها پیش از ما در محیط‌ رسمی و غیررسمی و علمی و غیرعلمی در موردشان بحث‌های مفصل شده و عمدتاً به نتایج روشن و مشخصی هم رسیده‌اند. ایراداتی که گاه پاسخ‌گویی به آن‌ها در واقع گشودن باب یک دیالوگ بیهوده، فرسایشی و بی‌نتیجه است. وقتی بسیاری از علاقه‌مندان امور مختلف، منابع مطالعاتی و آگاهی خود را محدود به سیر پراکنده در محیط مجازی و یا در بهترین حالت، مرور بی‌برنامه و بی‌هدف و صرفا از سر علاقه‌ی منابع مرتبط می‌کنند و هیچ برنامه‌ای برای پیگیری دقیق و استاندارد موضوع موردنظر ندارند نتیجه‌ای بهتر از این نخواهیم گرفت. ابرازنظرهای از سر اعتمادبه‌نفس و خودآگاه‌پنداری کاذب دامن همه‌ی ما را گرفته است اما برخی از ما منطق اصلاح نظرات نادرستمان را نداریم. منطق در معنای ارائه یا فهم استدلالات متقن و درست. «ترانه» هم مانند بسیاری از حوزه‌های دیگر در گستره‌ی وسیعی قابل مطالعه و بررسی است و هر چه در این حوزه پیش برویم بیشتر می‌دانیم که کم می‌دانیم. اما همین کم‌دانستن هم نیاز به درک مبانی و اصول اولیه دارد. رتوریک زیبا در ارائه‌ی نظرات، برهانی بر ارزش آن‌ها نیست. بسیاری از ما دل‌باخته‌ی همین رتوریک فریبنده چه در بافته‌های خودمان و چه در ساخته‌های دیگرانیم. @LyricsNotes

اسماعیل خویی ۱۳۱۷ مشهد ۱۴۰۰ لندن @LyricsNotes

«شادی گهر ماست که ما جان بهاریم» اسماعیل خویی داریوش/ رامین زمانی @LyricsNotes

کجای این جنگل شب پنهون می‌شی خورشیدکم؟ پشت کدوم سدّ سکوت پر می‌کشی چکاوکم؟ «چکاوک» ایرج جنتی عطایی داریوش/ فرید زلاند/ تیگران کوجی زادوری @LyricsNotes