فروید و روانکاوی

کمال گرایی، ویران‌کننده‌ترین خصلت است. هیچ چیز و هیچ کس بی نقص نیست. هیچ احدی همه ی برنامه هایش بر اساس نظم و سیاق واحد نیست. هیچکس نمی تواند تمامی کارهایش را بر اساس یک نظم منسجمِ اتوماتیکِ ربات-وار جلو ببرد. چرا که انسان بالذات موجود فراموشکار و خطاکار اهمالگر و عصیانگری ست. انسان برخلاف یک ربات که یک سری برنامه در او وارد می شود و او هم مطلقا در خطِ همان داده ها عمل می کند و سر سوزنی از آن ریل خارج نمی شود، موجودی ست که وسوسه ی آزادی و اراده و انتخاب و خروج از کادر و حدود تعیین شده دارد. با دستور و نظم و امر و نهیِ مطلق از اساس سرِ سازش ندارد، از سرپیچی و عصیان و نافرمانی لذت می برد (به قول زوبای یونانی که به شوخی میگفت که میوه ای که از باغ همسایه مخفیانه می چینی لامصب لذت اش چندین برابر است کلا پاتک زدن لذتی دیگر دارد لذت مضاعف اصلا در مخفی بودنِ فعل نهادینه شده 😄🌷🙏🏻) به هر رو انسان، با توجه به مولفاتِ اگزیستانسیال و ساختارهای وجودیِ او ذاتا با یک موجودِ مطلقا حرف گوش کن و طبق نظمی سخت و سفت و زمخت عمل کن از خاک تا ابر فاصله دارد. نظم های این چنینی حقیقتا انسان را دچار ملال و کلافگی و سردرگمی و پریشانی می کند. بنابراین اگر در طول سال برنامه ای ریختی و نتوانستی عمل کنی هیچ اشکالی ندارد. اگر به خودت قولی دادی و باز هم عملی نشد مشکلی نیست. اگر نظمی و چارچوبی برای کارهایت چیدی و باز هم ریدی 😅 و باز هم از پسش برنیامدی الان در این موقعیت هرمنوتیکیِ متفاوت دیگر مهم نیست، احساس گناه را رها کن. الان فقط و فقط این امر اهمیت دارد که تو از این گنده‌گوزی‌های سابقت درس بگیری و هی به خودت قول‌های نشدنی و هپروتی و غیرممکن ندهی. و دوباره برای خودت برنامه‌ای نریزی که بعدا تِـــر بزنی. الان مساله این است که دست از این خصلتِ کمال‌طلبی که گنــــد زده است به کل زندگی‌ات و آن همه استرس و اضطراب ریخته است در جانت و نهایتا هم باعث شده است که خودت را با زمین و زمان و هر نان‌به‌نرخ‌روزخوری مقایسه کنی و با نگاه کردن به کار و پیشرفت دیگران هی ناله کنی و دچار خودگوه‌پنداری شوی و به خدا و خدایان و... فحش دهی، خلاص شوی. #ابوذر_شریعتی #فلسفه