شهردارچي

❓۸۹۷ کارویژه؛ آزمون صلاحیت شهرداران نواحی یا سنجش کارآمدی ستاد؟ 🔘ابلاغ «۸۹۷ کارویژه» از سوی معاون هماهنگی و امور مناطق را شاید بتوان یکی از مهم‌ترین اسناد مدیریتی سال جاری در شهرداری تهران دانست؛ سندی که اگرچه در ظاهر مأموریت‌های اجرایی شهرداران نواحی را هدف قرار داده، اما در واقع پرسش اصلی آن متوجه ساختار ستادی شهرداری است.

🔘سال‌هاست که شهرداران نواحی نزدیک‌ترین مدیران شهری به مسائل واقعی محلات هستند؛ مدیرانی که هر روز با مطالبات شهروندان، مشکلات نگهداشت، آسیب‌های اجتماعی، معابر، فضای سبز، حمل‌ونقل، سد معبر و ده‌ها موضوع دیگر مواجه‌اند. اما فاصله میان «اختیار» و «مسئولیت» باعث شده ناحیه در بسیاری از موارد تنها پاسخگوی مشکلات باشد، بدون آنکه ابزار لازم برای حل آنها را در اختیار داشته باشد. 🔘واقعیت این است که بخش قابل توجهی از مشکلات نواحی، نه ناشی از ضعف شهرداران نواحی، بلکه محصول عدم همراهی ساختارهای ستادی و معاونت‌های تخصصی است. هنگامی که تصمیم‌گیری، تخصیص منابع، اولویت‌بندی پروژه‌ها و حتی مجوزهای ساده در سطوح بالاتر متمرکز می‌شود، طبیعی است که مدیر ناحیه نیز به مرور از بیان بسیاری از مشکلات واقعی فاصله بگیرد. 🔘این سکوت، نه از سر بی‌اطلاعی، بلکه نتیجه تجربه‌ای است که بسیاری از شهرداران نواحی طی سال‌های اخیر با آن مواجه بوده‌اند؛ تجربه‌ای که نشان داده بیان مشکلات بدون وجود اراده برای حل آنها، در نهایت خود مدیر ناحیه را در معرض مطالبه‌گری و ارزیابی قرار می‌دهد. بنابراین برخی ترجیح می‌دهند به جای طرح مسائل بنیادین، صرفاً گزارش‌هایی ارائه کنند که کمترین اصطکاک را با ساختار تصمیم‌گیری داشته باشد. 🔘در چنین شرایطی، تلاش‌های معاونت هماهنگی و امور مناطق برای تقویت جایگاه نواحی نیز هرچند قابل توجه بوده، اما تا زمانی که اختیارات واقعی به سطح ناحیه منتقل نشود، اثرگذاری آن محدود خواهد بود. اتفاقاً همین واقعیت را می‌توان از متن ابلاغیه نیز دریافت؛ جایی که شهرداران مناطق موظف شده‌اند حمایت بیشتری از نواحی به عمل آورند و معاونت‌های تخصصی نیز مکلف به همکاری شده‌اند. اگر این همکاری به صورت طبیعی و ساختاری وجود داشت، اساساً نیازی به چنین تأکید و تکلیفی نبود. 🔘 ۸۹۷ کارویژه اگر قرار است به ابزاری برای ارزیابی عملکرد شهرداران نواحی تبدیل شود، باید همزمان عملکرد ستاد، معاونت‌های تخصصی و شهرداران مناطق را نیز مورد سنجش قرار دهد. نمی‌توان از مدیری انتظار تحقق شاخص‌ها را داشت، در حالی که اختیار، منابع و همراهی بین‌بخشی همچنان در سطوح دیگر متمرکز است. 🔘امروز پرسش اصلی این نیست که شهرداران نواحی تا چه اندازه موفق خواهند بود؛ پرسش این است که آیا ساختار ستادی شهرداری آماده واگذاری بخشی از اختیارات، اعتماد به مدیران محلی و پذیرش مسئولیت مشترک در قبال نتایج هست یا خیر؟ 🔘اگر پاسخ مثبت باشد، ۸۹۷ کارویژه می‌تواند آغاز فصل جدیدی در مدیریت محله‌محور تهران باشد؛ اما اگر همچنان همه تصمیم‌ها در ستاد باقی بماند و ناحیه صرفاً مجری و پاسخگو باشد، این ابلاغیه نیز مانند بسیاری از برنامه‌های پیشین، بیش از آنکه موجب تحول شود، به شاخصی برای ارزیابی یک‌طرفه مدیران صف تبدیل خواهد شد.

🔘شاید مهم‌ترین پیام این ابلاغیه، نه الزام شهرداران نواحی، بلکه یادآوری این واقعیت باشد که هیچ ناحیه‌ای بدون همراهی واقعی ستاد و معاونت‌های تخصصی، قادر به تحقق مدیریت محله‌محور نخواهد بود. سنجش صلاحیت، زمانی منصفانه است که همه حلقه‌های زنجیره مدیریت شهری، از ستاد تا ناحیه، به یک اندازه در برابر نتایج مسئول شناخته شوند. @shahrdarchi 👈 ble.ir/join/AnSKXseSXm 👈