اکهارت تله

«بگذار هر چیزی برایت اتفاق بیفتد: زیبایی و هراس. فقط ادامه بده. هیچ احساسی نهایی نیست.» ما معمولاً وقتی می‌خواهیم حالمان بهتر شود، به این فکر می‌کنیم که چه چیزی باید به زندگی‌مان اضافه کنیم. استراحت بیشتر. رابطه‌ای بهتر. یک تصمیم تازه. سفر. تراپی. ورزش. سکوت. تغییر. اما بعضی وقت‌ها مسئله کمبود چیزی نیست. چیزی هست که مدت‌هاست داریم حملش می‌کنیم. یک مسئولیت که زمانی پذیرفتیم و هیچ‌وقت دوباره نپرسیدیم هنوز مال ماست یا نه. دلخوری‌ای که سال‌هاست درونمان نگه داشته‌ایم. تلاش برای راضی نگه داشتن کسی. تصویری که باید از خودمان حفظ کنیم. احساس گناهی قدیمی. نیاز به اینکه همیشه قوی، مفید، قابل‌اتکا یا فهمیده باشیم. یا حتی مسئله‌ای که مدت‌هاست ذهنمان تلاش می‌کند حلش کند، در حالی که شاید فعلاً راه‌حلی ندارد. بعضی بارها آن‌قدر آرام وارد زندگی می‌شوند که متوجه وزنشان نمی‌شویم. ابتدا کمی خودمان را با آن‌ها تنظیم می‌کنیم. بعد بدن راهی برای تحملشان پیدا می‌کند. شانه‌ها کمی سفت‌تر می‌شوند، نفس کمی کوتاه‌تر، ذهن کمی شلوغ‌تر. و بعد از مدتی دیگر نمی‌گوییم: «چیزی سنگین است.» می‌گوییم: «من همین‌طورم.» اما ما همیشه آن چیزی نیستیم که سال‌ها حمل کرده‌ایم. ممکن است خستگی، بخشی از شخصیت تو نباشد. ممکن است کنترل کردن، ذات تو نباشد. ممکن است همیشه در دسترس بودن، مهربانی نباشد. ممکن است مسئولیت چیزی را گرفته باشی که هیچ‌وقت واقعاً مسئولش نبوده‌ای. و شاید یکی از شکل‌های مراقبت از خود، فقط این نباشد که ببینیم به چه چیزی نیاز داریم؛ گاهی باید ببینیم دیگر لازم نیست چه چیزی را حمل کنیم. برای امروز برای چند لحظه تصور کن تمام چیزهایی که این روزها با خودت حمل می‌کنی، وزن داشتند. کارهای ناتمام. نگرانی‌ها. آدم‌هایی که نگرانشان هستی. انتظارهایی که از خودت داری. چیزهایی که فکر می‌کنی باید درستشان کنی. چیزهایی که نباید فراموش کنی. و نقش‌هایی که هر روز باید نگهشان داری. فقط برای چند نفس، وزنشان را در بدن احساس کن. وقتی به همه‌ی این‌ها فکر می‌کنی، بدنت کجا سنگین‌تر می‌شود؟ شانه‌ها؟ سینه؟ گلو؟ شکم؟ لازم نیست آن قسمت را آرام کنی. فقط دستت را برای چند لحظه همان‌جا بگذار و اجازه بده متوجه چیزی شوی که شاید در شتاب روزمره کمتر می‌بینی: «این روزها دارم چه چیزی را بیش از اندازه حمل می‌کنم؟» اولین پاسخی را که می‌آید فوراً تحلیل نکن. بعد از خودت بپرس: «آیا واقعاً هنوز لازم است این را به همین شکل حمل کنم؟» شاید پاسخ «بله» باشد. بعضی بارها واقعاً متعلق به ما هستند. اما حتی آن‌وقت هم می‌توان پرسید: «آیا لازم است آن را تنها، همیشه، و با این شدت حمل کنم؟» و اگر چیزی پیدا کردی که می‌شود کمی زمین گذاشت، امروز فقط یک حرکت کوچک انجام بده. کاری را به فردا بسپار. کمک بخواه. به پیامی فوراً جواب نده. مسئولیت احساس کسی را به خودش برگردان. برای مسئله‌ای که امروز حل نمی‌شود، یک روز دیگر فکر نکن. یا فقط چند دقیقه اجازه بده هیچ‌کس چیزی از تو نخواهد؛ حتی خودت. خودمراقبتی همیشه این نیست که توان بیشتری برای حمل کردن پیدا کنیم. بعضی وقت‌ها مراقبت از خود یعنی آن‌قدر به سنگینی‌مان توجه کنیم که بفهمیم کدام بار هنوز مال ماست، کدام را می‌شود سبک‌تر حمل کرد، و کدام را مدت‌هاست می‌توانستیم زمین بگذاریم. نگاه دوست☘✨ http://t.me/mojgansalimi