انسان مونث/دکتر نفیسه مرادی

امروز به یک مجلس خصوصی رفتم و به‌خاطر احترام به صاحبخانه، چادر سر کردم. موقع برگشت، یک آقای میانسالی را دیدم که در تمام جلسات و‌ محافلی که حضور داشتم می‌آمد و حس می‌کردم سعی دارد خودش را به من نزدیک کند و من انرژی فراوانی را برای دفع و رفع تلاشش به کار می‌بردم. تعجب کردم که در این مجلس خصوصی چه می‌کند؟ با دیدن من گل از گلش شکفت و سلام‌علیک گرمی کرد و با آدرس‌هایی که داد فهمیدم فامیل دسته‌دیزی هستیم، فامیل که نه، آشنای دور. اولین جمله‌اش هم این بود: «وااای خانوم‌دکتر! چقدر چادر بهتون میاد.» از این جمله متنفرم و نوعی استعمار احساسی می‌دانمش. حدود هفت هشت سال است که فقط در مجامعی که دوست دارم یا لازم است چادر سر می‌کنم و ازقضا پوشش چادرم را هم دوست دارم و اتفاقاً چون دوستش دارم نمی‌خواهم برایم حالت اجبار داشته باشد. قبلاً درباره‌ی تغییر پوششم و دلایل و دشواری‌هایش نوشته‌ام و الآن حرفم چیز دیگری‌ست. خیلی از آدم‌هایی که می‌خواهند مرا در چارچوب عقاید یا تیم خودشان بگنجانند می‌گویند: «چادر خیلی بهت میاد. با چادر قشنگتری. چادر بیشتر از مانتو بهت میاد.» و این حرف‌ها. اما حرف‌هایشان برایم مهم نیست و تازه، توی دلم و پاری وقت‌ها با صدای بلند می‌گویم: «مگه من ازت نظر خواستم؟» آن آقا هم اول، این را گفت و بعد، شروع کرد به شوخی. از طرفی هم مدام توی قسمت زن‌ها سرک می‌کشید و می‌گفت: «اگه الآن خانومم ببینه دارم با شما بگوبخند می‌کنم ناراحت می‌شه و پوستم رو می‌کَنه.» من کوچکترین واکنشی به شوخی‌هایش نداشتم و فقط در پی قطع اراجیفش و خداحافظی بودم. بعد از چند دقیقه، مامان هم از صاحب‌مجلس‌ها خداحافظی کرد و آمد سمت ما. آقای مذکور به مامان هم گفت: «به خانوم‌دکتر گفتم چقدر چادر بهشون میاد.» مامان گفت: «هر جا، اقتضائات خودش رو داره و اتفاقاً من اون پوششش رو هم دوست دارم. البته مهم خودشه که درباره‌ی این چیزاش تصمیم بگیره.» توی دلم آفرین و مرحبای شدید و سنگینی را نثار مامان کردم. با این‌که خودش آن سال‌ها مخالف سرسخت تغییر پوششم بود و جاروجنجال‌های زیادی به پا کرد اما جلوی بقیه، ازم طرفداری‌ می‌کند. وقتی برگشتیم خانه، مامان گفت چقدر از آن آقا انرژی منفی گرفته. گفتم من هم همین‌طور. بعد، بغض کهنه‌ و خسته‌ای نشست توی صدایم و به مامان گفتم: «واقعاً در کشور ما، یک زن مجرد طنزپردازبودن کار خیلی سختیه. من نصف انرژیم رو صرف نشون‌دادن حد و مرزهام می‌کنم. چون آدم‌ها، به‌ویژه بعضی آقایون، فکر می‌کنن چون تو طنزپرداز و گشاده‌رویی اون‌ها هم حق دارن وارد حریم شخصیت بشن و باهات شوخی‌های بی‌مورد و بامورد بکنن و دردناکترش اینه که هرچه سنّت می‌ره بالاتر این مورد پررنگ‌تر می‌شه و برخی آقایون گستاخ‌تر می‌شن. واقعاً از این حالت و وضعیت خسته‌م.» مامان مثل همیشه حرف‌هایم را شنید و گفت: «تو راهِ خودتو برو، این آدما و این چیزا رو هم بسپار به خدا.» ولی هنوز حالم بد است از رفتار آن آدم... پ.ن: احتمالاً این پست موقت است. :) @MahboubeMan