☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

- می‌خواستم در وصف وقاحتِ بی‌انتهای این شخص بنویسم «کاسبِ مذاکره»، دیدم در حق همون کاسبان مذاکره که اتفاقا در امتدادِ نظرات ابلهانه -و نه ساده‌لوحانهٔ- این آدم پیش می‌رن هم جفاست. «گدایِ مذاکره» وصفِ بهتریه! همون‌سال‌ها که رئیس‌جمهور بود هم به منتقدین برجامی که از قضا امروز انتقادهاشون به واقعیت پیوسته می‌گفت برید به جهنم! چیز عجیبی نیست که حالا بجای این‌که پاسخگوی عملکردِ پرخسارتش باشه؛ بازم در یک اتاقِ بسته بخواد دهن بقیه رو ببنده و به این سوالاتِ همیشگی همین منتقدین جواب نده که اساساً چرا امضای کری تضمین نشد؟ چرا مکانیسم ماشه رو پذیرفتی؟ چرا «تعلیقِ» تحریم؟ مگه برجام رو نخونده بودی؟ چرا تحریم‌ها بالمره رفع نشد؟ چرا امریکا به رویافروشی‌هات وفا نکرد؟ چرا وسط مذاکره حملهٔ نظامی کرد؟ چرا گفت مذاکره پوششی برای تدارک این حمله بود؟ کو برجام؟ کو حسن‌نیتِ آژانس؟ کو همکاریِ اروپا؟ مگه نمی‌گفتید بدونِ برجام عضویت در شانگهای و بریکس شدنی نیست؟ پس چرا دولت سیزدهم به این دو فرصتِ فوق‌العاده بدونِ برجام رسید؟ مگه نمی‌گفتید فروشِ نفت بدونِ برجام شدنی نیست؟ چرا سناتور تدکروزِ امریکایی، بلینکن رو بابتِ رکورد فروش نفت ایران در دولتِ سیزدهم بازخواست می‌کرد؟ چرا همیشه در اشتباهی؟ چرا اینجوری‌ای؟ کِی قراره بفهمی؟ یک روز تقصیر موشک‌هاست، یک روز تقصیرِ ما، یک روز تقصیرِ فرانچسکو! پس کِی خوش‌خیالیِ خودتون و بدذاتیِ امریکا قراره چیزی رو گردن بگیره؟! پس بهترین کار بجایِ پاسخگویی؛ فرار رو به جلوی این مدعیانِ آزادی، با حملهٔ همیشگی به منتقدینه. بهشون میگه ساکت باشید! سیستمِ این‌ها همینه؛ از زدن زیر میکروفنِ خبرنگار توسط آخوندی، تا «آدم باشید»ِ خاتمی خطاب به دانشجوها، و یا زیرسوال بردنِ رای مردم در سال ۸۸. بی‌مبنا، بدکارنامه، سلطانِ ترکِ فعل، و وقیح! اگر به ترک‌فعل‌ها و فعل‌های این شخص و دولتی‌هاش که منجر به تعطیلیِ کامل اقتصاد در یک دهه به امیدِ گوشه‌نگاهی از غرب شد، رسیدگی می‌شد؛ حالا ذهن مردم رو این‌طور استحمار نمی‌کرد. این مطالب هم خیلی اینجا تکرار شده؛ اما در برابرِ پررویی مکرر این جماعتِ همیشه در اشتباهِ مدعی؛ تکرار بدیهیات واقعاً عجیب نیست.

و این صدای سربازانِ آخرالزمانیِ حق و حقیقت است! به‌قولِ شهید سیدمرتضی آوینی: «قرن­‌هاست که زمین انتظارِ مردانی این‌چنین را می‌کِشَد، تا بیایند و کربلایِ‌ایران را عاشقانه بسازند و زمینه­‌سازِ ظهور باشند، آن‌مردان آمدند و رفتند، فقط من‌ و تو ماندیم و از جریان چیزی نفهمیدیم…رایحهٔ ظهورِ موعود، دلِ شیفتگانِ حق را بی‌‏تاب کرده و آنان را به صحنهٔ حضور کشانده است. اما، مهدی‌جان! این قرن قرنی‌ست که حق در کرهٔ زمین به حاکمیت ‏خواهد رسید؛ آینده در انتظارِ توست.» پرچمِ ایران را بر بامِ مسجدی که مزیّن به نامِ توست برافراشتیم؛ تا همه ببینند و بدانند این‌جا، این خاک، قومِ سلمان؛ بیمهٔ دعایِ تو و نذرِ قدم‌هایِ توست. این‌جا متعلق به توست. و در‌این جهان کفر و الحاد؛ پرچمدارِ انتظارِ وصال توست. این‌روز و همهٔ‌ روزها تنها متعلق به توست ای آخرین حجتِ خدا. امروز همهٔ قلم‌ها باید فقط از تو بنویسند و همهٔ زبان‌ها باید فقط از تو بگویند. تو مهم‌ترین اتفاقِ امروز و هر روزی! تو که مرهمِ تن‌های خسته‌ای؛ پناهِ کودکان غزه‌ای؛ امیدِ نگاه‌های مُلتمس و چشم‌های گریان، و جان دوبارهٔ پیکرهایِ خموده‌ای… انّاعلی‌العَهــد ایّهاالعزیز!

- خلّص و تمّت! حتماً ببینید.👌🏻

- در ادامهٔ این پستِ نور - مثالِ معاصری برایِ این فرمایشِ حضرت آیت‌الله بهجت(ره)؛ ماجرایِ جنایت اسپایکر رو مرور کنیم. در سال ۲۰۱۴ وقتی تازگی داعش موصِل رو تصرّف کرده بود، جنایتی توسط داعش در تکریت رُخ داد. قتلِ‌عام ۱۷۰۰ تا بیش از ۲۰۰۰ دانشجویِ شیعهٔ پایگاه نیروی هوایی اسپایکر! جوانان تازه اعزام‌شده و بی‌سلاح، از ترسِ حملهٔ داعش به پادگان با وجود هشدار فرمانده‌ها به ترک نکردنِ پایگاه، فریب برخی عشایرِ وابسته به خانوادهٔ صدام رو خوردن که به اون‌ها وعده دادن تا اون‌ها رو تا سامراء همراهی کنن و از آنجا می‌تونن راهیِ شهر خودشون بشن. ولی درنهایت اون‌هارو به داعش لو دادن، و داعشی‌ها هم این جوان‌هارو با شلیکِ گلوله و یا بریدنِ سر قتلِ‌عام کردن، بطوری که رودخانهٔ دجله از خونِ این‌ها قرمز شد.. نکته این‌جاست که حاج اقای حسینی قزوینی روایت می‌کنن چندسال قبل، در شبکهٔ فدک -که وابسته به شیعهٔ انگلیسی‌ هست -یک جشنی با محتوایِ همین مراسمات برائتی و لعن‌هایِ علَنی و لباس‌هایِ قرمز پخش شده بود؛ و داعشی‌ها وقتی اسلحه رو رویِ شقیقهٔ این سربازها می‌ذارن فریاد می‌زنن که این‌ها انتقامِ همون اهانت‌هایِ شما شیعیان به عایشه‌ست! [که اون جملهٔ اصلی رو بیان نمی‌کنم] درنهایت به این بچه‌ها شلیک می‌کنن و تک‌تک اون‌ها رو توی آب میندازن. در پلتفرم‌هایی که داعش و تکفیری حضور داره از این قبیل به اصطلاح انتقام‌گیری‌هایِ مراسمات لعن زیاده. همین داعشی که با رهبریِ انقلابِ اسلامی و مرجعیتِ شیعه، مقرِ مرکزی‌ش نابود شد و هزاران جوان با بدنِ بی‌سر از جنگ با تکفیری‌ها برگشتن؛ اما شمایِ نوعی به طعنه و کِیفور از مبارزه؛ روی یک تکّه مقوا حرف از بی‌خاصیتیِ این انقلاب می‌زنید، و محضِ دل‌خنک شدن؛ علناً رویِ حرفِ بزرگان دین از آیت‌الله خامنه‌ای تا علامه جواد آملی بدعت می‌ذارید و چنین رسوم وهن‌انگیزی برگزار می‌کنید و با افتخار با نامِ «ولایت» منتشر می‌کنید، ولی دریغ از ولایت‌پذیری! و نمی‌دونید چه بر سرِ اون شیعهٔ بی‌حکومت و بی‌قدرت در جهان میاد؛ و بجای استدلال و برهان و استناداتِ متقن از غدیر و ولایت امیرالمؤمنین(ع) و استواری بر اصولِ تشیّع؛ شادمان از مبارزه و دور‌زدنِ حکمِ صریحِ ولی‌فقیه‌‌اید. نگاهی به فضایِ خارج از محیط اطرافتون بندازید! ببینید چطور سراسرِ جهان اسلام؛ از بی‌غیرتیِ حاکمانِ عرب خشگمین‌اند اما بخاطر حمایت‌هایِ صحیح، منطقی و جان‌نثارانهٔ ایران، حزب‌الله و یمن از مسلمانانِ اهلِ سنتِ غزه؛ فوج‌فوج به علاقمندانِ تشیّع داره اضافه می‌شه و چطور ازادگانِ جهـان -حتی غیرمسلمانان- همراه با ایرانِ شیعه «سلام یامَهدی» می‌خونن. که امام‌صادق(ع) می‌فرمایند «زینتِ ما باشید!»

«برائتی‌»ها که بجز توسل به الگوهایِ هیجانی و فحاشی و توهین و مراسم‌هایِ «کران‌به‌کران قرمز» روشی نمی‌دانند؛ ولی نه برایِ مظلومیت غزه [مسلمانِ اهل‌سنت] صدایی از آنها درآمد و نه برای لبنان [مسلمانِ شیعه] غیرتی نشان دادند؛ این ویدیو را ببینند. رهبرانقلاب حدیثی از امام‌صادق(ع) نقل می‌کنند: «زینت ما باشید.» زینتِ ما بودن یعنی چه؟ یعنی جوری عمل کنید که وقتی کسی نگاه کرد بگوید: به‌به! شیعیانِ امیرالمؤمنین چقدر خوبند!» و شیعیانِ ایران و یمن و حزب‌الله که در میانِ بی‌غیرتیِ فاحش حاکمان عرب؛ در مقابل دشمنِ کفر تنها حامیانِ واقعی فلسطین‌اند؛ اینطور زینتِ اهل‌بیت(ع) می‌شوند؛ نه با فحاشی‌ها و مراسم‌های وهن‌انگیز که بسیاری از بزرگانِ ما به صراحت آن‌هارا رد کرده‌اند! بعد از خواندنِ سراسریِ سرود «سلام یامهدی» حالا ژانرِ جدیدی در تیک‌تاک در‌حال اتفاق افتادن است. موجِ گرویدن به تشیّع! ببینید.

در سال، همهٔ ایامِ متبرک را دوست دارم اما دو روز را دوست‌تر. یکی نیمهٔ ماه شعبان و یکی امشب. که هر دو مُزیّن است به نامِ زیبایِ تو. عزیز نادیدهٔ صبور و زیبای من. عزیز بامعرفت چشم‌به‌راهِ من. که هربار عهدِ لسانی با تو می‌بندم و می‌بینی عهدشکنی‌ام را به عمل، اما باز اجازه می‌دهی نام مبارکت را به زبان بیاورم. که نمی‌دانم کجایی؛ اما خنکای سایهٔ مهربانی‌ات را حس می‌کنم. نمی‌دانم شب‌ها را کجا صبح می‌کنی؛ اما نورِ وجودت روشن می‌کند شبِ ظلمانی زندگی‌ام را. نمی‌دانم خانه‌ات کجاست! ای صاحبخانهٔ خانه‌هایِ آباد… نمی‌دانم چندبار مهربان نگاهم کرده‌ای و بی‌اعتنا از کنارت رد شده‌ام، نمی‌دانم به وقتِ ادعاهایمان؛ چندبار دستمان را گرفته‌ای، تو که از همهٔ احوالمان باخبری! و نمی‌دانم از شرمندگیِ اینهمه «نمی‌دانم» چرا زمینِ زیرپایم، دهان باز نمی‌کند…؟ چقدر دلم برای تو تنگ است، چقدر دنیا زخمی‌ست و بی‌تابِ تو، چقدر ردایِ امامَت به قامتِ زیبا و سیمایِ همچو ماَهت می‌آید… و چقدر زیبایی تو! و اما، چقدر بی‌معرفتیم ما. که باز تو را برایِ شفایِ دل‌های بیمارمان، برای پرآبیِ رودخانه‌هایمان، برای سبزیِ باغ‌هایمان، برایِ رفع خستگی‌هایمان می‌طلبیم، نه برای «خودت». تو هر لحظه برایِ ما دعا می‌کنی و ما، فقط جمعه‌ها…

تمام آرزویِ ما این است که امام‌زمان(عج) را ببینیم؛ اما آرزویی بالاتر هم هست؟! و آن اینکه او ما را ببیند... و این راه باز است! وقتی نامِ حضرت را می‌برید، نگویید فقط «مَهدیِ موعود»... این را دیگران هم می‌گویند. آنچه ما پیروانِ عترت می‌گوییم؛ این است: «مهدیِ موجودِ موعود» - آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی -

نباید به دیدنِ این صحنه‌ها عادت کرد و به راحتی ازش گذشت. فراموش نکردیم که سال ۱۴۰۱، تلاش گروه‌های سایبری و برانداز و اینترنشنال و شبکه‌های ضدایرانی؛ هدف قرار دادنِ یک‌چنین صحنه‌هایی، و ایجادِ تقابل بین مردم، وطن و حاکمیت بود؛ تا جایی‌که نخوندنِ سرود جمهوری‌اسلامی ایران توسط تیم ملی؛ تیتر اول و اخرِ این شبکه‌ها می‌شد! اما حالا بعد جنگ ۱۲ روزه، سلامِ نظامی دادن موقع پخش سرودملی؛ در میادین بین‌المللیِ ورزشی تبدیل یک رسم زیبا شده. جنگی که اولین هدف اون ایجاد آشوب، و در نهایت نابودی و تجزیهٔ ایران بود، اما مهم‌ترین چیزی‌که برخلافِ محاسباتش بجا گذاشت؛ یک «اتحادِ مقدس» بود. ثمرهٔ خون‌هایِ پاکِ فرزندان این خاک.

بسمه تعالی جوانانِ عزیز قهرمانِ والیبال با بازی خوب خود دلِ ملت ایران را شاد کردید. از همه‌ی شما متشکرم. سیدعلی خامنه‌ای. ۱۴۰۴/۶/۹.

چقدر این سلامِ نظامی دادنِ تیم‌های ورزشی ایران که بعد از جنگ ۱۲ روزه تبدیل به یک رسمِ زیبا شده؛ برای من عزیزه.

- و ایضاً یعنی چی که «در برجام حقِ غنی‌سازیِ ایران رو پذیرفتن»؟ اولاً که برخلافِ پیش‌بینی‌هایِ شما امریکا ازش خارج شد، البته قبلش هم از همون هفته‌های اول، تحریم علیهِ ایران اعمال کرده بود. دوماً اروپایی‌هایی که ظاهراً در برجام موندن هم به هیچ‌کدوم از تعهداتِ خودشون پایبند نبودن و بارها هم علیهِ ایران تحریم اعمال کردن. سوماً همین امریکایی که به عقیدهٔ شما حقِ غنی‌سازی ایران رو در برجام پذیرفته بود؛ بعد از خروجِ یک‌طرفه از برجام و زدن زیرِ میز مذاکرات اخیر -و فریبکاری برایِ بار هزارم!- صراحتاً گفت ایران باید غنی‌سازیِ خودش رو به صفر برسونه! بالاخره برجام رو با کی بستید که الان از مزایایِ اون حرف می‌زنید؟! با خودمون؟ کی باید مزایایِ اون رو با انجامِ تعهداتش به ما برسونه؟! این «مزایایِ برجام» که می‌گید؛ دقیقاً قراره کِی و کجا به ایران ‌و منافعِ ملی ایران برسه؟! چون در جریان هستید که؛ تقریباً یه ده‌سالی در بهره‌بردن از مزایایِ این توهّمات تاخیر ایجاد شده! شاید هم در جریان نیستید.

- یعنی چی؟! خب اون‌هایی که مخالف یا منتقدِ برجام بودن دقیقاً بخاطر پذیرش همچین شرایطِ ترکمانچای‌طورش منتقدش بودن دیگه! یعنی‌ چی که کسایی که مخالفِ برجام بودند حالا نگران شدن؟ این‌هایی که منتقدِ برجام بودن؛ دقیقاً منتقدِ همین بودن که چرا ایران همهٔ تعهداتش رو انجام داد، اورانیومش رو تحویل داد، در راکتورِ اراک سیمان ریخت و هیچ تضمینی از طرفِ مقابل نگرفت؛ که بعد امریکا بتونه یک‌طرفه ازش خارج بشه، از همون هفتهٔ اول هم ایران تحریم رو کنه، و حالا هم اروپا چماقِ مکانیسم‌ماشه رو بالاسرِ ما بگیره و ازمون باج‌خواهی کنه دیگه. در حداقلی‌ترین حالتِ ممکن شمایی که موافقِ برجام هستی؛ باید به بقیه توضیح بدی که چرا «تعلیقِ تحریم»؟ چرا «لغوِ تحریم» نه؟! مگه بخاطر رفع و لغوِ تحریم‌ها برجام رو امضا نکردید؟ چرا فرانچسکو‌ها باید تا این سطح در متنِ برجام نفوذ می‌کردن که به شما «تعلیق» رو قالب کنن؟ چرا ظریف وجود اسم مکانیسم ماشه رو در برجام انکار می‌کرد؟! چرا در مجلسی که شما هم عضوش بودید؛ صراحتاً گفت هرکسی «تعلیق» ترجمه کرده اشتباه کرده؟ و حالا سر و کلهٔ فرانچسکو پیدا شد؟ بر اساس چه مبنایی ظریف می‌گفت امریکا نمی‌تونه از برجام خارج بشه؟ براساس چه مبنایی ساز و کاری بنام مکانیسمِ ماشه رو پذیرفتید؟ باوجودِ هشدارهای مکررِ رهبری؛ یعنی انقدر خوش‌خیال بودید که فکر می‌کردید با وجود انجامِ همهٔ تعهدات از سمت ایران؛ طرفین غربی و اروپایی که فریبکاری‌شون بارها ثابت شده؛ به حُسنِ‌نیتِ ایران اذعان می‌کنن و از این بند علیهِ ایران استفاده نمی‌کنن؟! چرا رهبری گفت «همهٔ خط‌قرمزهایی ما تعیین نکرده بودیم، رعایت نشد»؟ چرا رهبری از تجربهٔ برجام و بدعهدیِ طرف مقابل علیرغم انجام تعهداتِ ما، عبارت «خسارت محض» رو بکار بردن؟! اصلا نه، فقط بگید ماحصلِ برجام چی بود؟ دقیقاً چه‌ چیزی عایدِ ایران شد؟ اون‌موقع که نمایندهٔ مجلس بودید و موافقِ برجام با این شرایط؛ لااقل الان که همهٔ اون نگرانی‌ها در طیِ زمان به وقوع پیوسته؛ جواب این سوالاتِ منتقدینِ برجام رو بدید! چون منتقدینِ برجام دقیقاً بخاطرِ چنین روزی منتقدش بودن.

اونچه که باید تغییر کنه، پارادایم‌هایِ کلی نظام جمهوری‌اسلامی نیست. پارادایمِ تفکری‌ست که ماحصلِ اون، چیزی بجز دیدن بدعهدی‌های مکرر، امید‌بستن به سراب، فریاد بر‌سرِ خودی‌ها و لبخند با فریبکاران غربی، سندرومِ عطش و خوش‌بینی‌های پرخسارت و رویای قدم ‌زدن با غربی‌ها، و بیش از ده سال ذائقه‌سازی اشتباه و آدرسِ غلط دادن به جامعه نبوده. تفکری که بخاطر نپذیرفتنِ اشتباهات مکرر خودش، به هر موضوع دوقطبی‌سازی چنگ می‌زنه و از دیگران بابتِ سلسلهٔ اشتباهاتِ ضدمنافع‌ملی خودش طلبکاره. مهم‌تر از تاثیراتِ فعال شدن مکانیسمِ ماشه؛ شناختِ تفکری‌ست که این بند خسارت‌بار رو در برجام انکار ‌کرد، در توافقی که هدفی بجز لغوِ تحریم‌ها نداشت «تعلیق» رو «لغو»ِ تحریم جا زد و بدونِ توجه به تجربیات مکررِ فریبکاری غرب و اروپا زیرِ بار امضای چیزی رفت که عملاً با یک امضایِ طرف دود شد رفت هوا! بجای طلبکاری از امریکا و اروپا؛ تقصیرها رو گردنِ موشک‌ها و قانون مجلس انداخت، سال‌ها کشور و افکار عمومی رو معطلِ سرابِ مذاکره کرد و از هیچ برای خودش دستاورد ‌ساخت، در قبالِ این‌ها هم نبود و همچنان به تکرار همون مسیرِ اشتباه اصرار داره.

حالا که دوباره بحث بازرس-جاسوس‌هایِ آژانس داغ شده؛ این ویدیو از لری‌جانسون، افسر سابق سیا رو ببینیم که می‌گه آژانس بین‌المللی‌ انرژی‌اتمی، نام و نشانی دانشمندان‌ایرانی رو در اختیار موساد گذاشت و ترورها کلید خورد! گروسی هم در این قتل‌ها دست داره. این صحبت‌ها‌ مطابق با دلیلِ ایران برای جاسوسیِ آژانسه؛ که منجر به اقدامِ مجلس در تعلیقِ همکاری ایران با اژانس شد. اما جبهـهٔ اصلاحات در بیانیه‌ای که قبل از بیانیهٔ اخیر صادر کرده بود؛ این مصوبهٔ مجلس رو هم با عبارتِ «تعلیق همکاری با آژانس‌ بین‌المللی انرژی‌اتمی، کشور را منزوی‌تر می‌کند!» زیرسوال برده بود. بدون‌ اشاره به نقشِ واضحِ جاسوسان اژانس در ترورِ دانشمندان ما. همچنین تو همین بیانیه با اشاره به قانونِ اقدام ‌راهبردی که به تعبیر رهبری ما رو از سرگردانی در مسئلهٔ هسته‌ای نجات داد؛ این قوانین رو مانع احیای گفتگو‌ها عنوان کرده بود! آدرس‌های‌ غلط و تکراری ‌و نسخه‌هایِ بی‌فایده و پرضررِ این جماعتِ همیشه در اشتباه که غالباً منافع ملی رو به خطر انداخته؛ از عناصر اختلال در انسجامِ ملی و محاسبهٔ افکار عمومی نیست؟!

دورِ تکرار خیلی عجیبیه. این‌همه مدت همهٔ امور کشور مشغول چماقی بنام «مکانیسم ماشه» شده؛ بندِ عجیبی در برجام که ظریف در گفتگوی ویژهٔ خبری سال ۹۹ می‌گفت چیزی به این اسم در برجام وجود نداره. موضوعی که پذیرشش عملاً عدول از خطوط قرمزِ تعیین‌شده بود! مدت‌هاست که این چماق توسط کشورهای اروپایی، بالاسرِ ایرانه و تبدیل به تهدید و ابزاری برای باج‌گرفتن از ما شده؛ طرفین اروپایی برای «تمدید» اون از ایران باج می‌خوان! تمدید برای حداکثر ۶ ماه، نه لغو این ساز و کار. دقیقاً مثل ماجرای «تعلیقِ تحریم‌»، نه «لغوِ تحریم‌»! که ظریف در مجلس ‌می‌گفت که هیچ‌جای برجام «تعلیق» نیومده! و بعد از ۱۰ سال برای توجیهِ پذیرش چنین وضعیتی از «فرانچسکو» رونمایی کرد!! به همین راحتی و همین‌قدر عجیب. حالا اروپایی‌ها بابت تمدیدِ چماقِ بالاسری که آقایان در برجام در کمالِ تعجب اون رو پذیرفتن به ما می‌گن باید شروطِ مارو بپذیرید! اروپایی‌هایی که بعد از خروج امریکا از برجام، برخلافِ ایران به هیچکدوم از تعهداتشون پایبند نبودن و عملاً امریکا رو در نقضِ برجام همراهی کردن. اما اقایانِ مسئولِ وقت خوش‌خیالانه می‌گفتن «بینِ امریکا و اروپا اختلاف انداختیم!» همون‌موقع هم رهبری پاسخ اینارو داد که مگه مذاکره کردیم که بینِ اروپا و امریکا شکاف ایجاد بشه؟! درحالی‌که این شکاف صرفاً یک اختلافِ ظاهریه، نه واقعی. شروط اروپایی‌ها: همکاری کامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی [جاسوسان آژانس!] شفاف‌سازی درباره محل اورانیوم غنی‌شده [و در ادامه احتمالاً اطلاع اسرائیل و امریکا از محل اورانیوم برای حملهٔ مجدد] و آمادگی برای مذاکره با امریکا [و احتمالاً پذیرش هر شرطی از سمت امریکا زیر سایهٔ تهدیدات مکرر و همزمان امریکایی‌ها!] پذیرشِ شروطِ اروپایی‌ها و باج‌دادن؛ احتمالاً یعنی پذیرشِ ادامهٔ مسیر باج‌دادن‌های بی‌انتها. باج بده تا یه مدت تمدیدش کنن؛ بعد باز این چماق رو بالا سرت بگیرن و ازت باجِ بیشتری بخوان تا وقتی که در شرایطِ مطلوبِ اونها قرار بگیری و خلعِ سلاح کامل بشی. در عینِ حال از تبعاتِ اجرای این مکانیسم هم نمی‌شه چشم‌پوشی کرد. پذیرش این دورِ تکرار و پاسخگو نبودن نسبت به این شرایط به‌وجود اومده، و اصرار به تکرارِ همون مسیرِ «مذاکره با امریکا گره‌گشایِ همهٔ مشکلات ماست» فقط از نابغه‌ها و اعجوبه‌هایی مثل همین جماعتی برمیاد که در کمالِ ‌تعجب بجای پاسخگو بودن نسبت به پذیرش و ایجاد همچین وضعیتی؛ از بقیه طلبکارن، بدون اینکه به کسی بابتِ این موارد جواب پس بدن.

دورِ تکرار خیلی عجیبیه. این‌همه مدت همهٔ امور کشور مشغول چماقی بنام «مکانیسم ماشه» شده؛ بندِ عجیبی در برجام که ظریف در گفتگوی ویژهٔ خبری سال ۹۹ می‌گفت چیزی به این اسم در برجام وجود نداره. موضوعی که پذیرشش عملاً عدول از خطوط قرمزِ تعیین‌شده بود! مدت‌هاست که این چماق توسط کشورهای اروپایی، بالاسرِ ایرانه و تبدیل به تهدید و ابزاری برای باج‌گرفتن از ما شده؛ طرفین اروپایی برای «تمدید» اون از ایران باج می‌خوان! تمدید برای حداکثر ۶ ماه، نه لغو این ساز و کار. دقیقاً مثل ماجرای «تعلیقِ تحریم‌»، نه «لغوِ تحریم‌»! که ظریف در مجلس ‌می‌گفت که هیچ‌جای برجام «تعلیق» نیومده! و بعد از ۱۰ سال برای توجیهِ پذیرش چنین وضعیتی از «فرانچسکو» رونمایی کرد!! به همین راحتی و همین‌قدر عجیب. حالا اروپایی‌ها بابت تمدیدِ چماقِ بالاسری که آقایان در برجام در کمالِ تعجب اون رو پذیرفتن به ما می‌گن باید شروطِ مارو بپذیرید! اروپایی‌هایی که بعد از خروج امریکا از برجام، برخلافِ ایران به هیچکدوم از تعهداتشون پایبند نبودن و عملاً امریکا رو در نقضِ برجام همراهی کردن. اما اقایانِ مسئولِ وقت خوش‌خیالانه می‌گفتن «بینِ امریکا و اروپا اختلاف انداختیم!» همون‌موقع هم رهبری پاسخ اینارو داد که مگه مذاکره کردیم که بینِ اروپا و امریکا شکاف ایجاد بشه؟! درحالی‌که این شکاف صرفاً یک اختلافِ ظاهریه، نه واقعی. شروط اروپایی‌ها: همکاری کامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی [جاسوسان آژانس!] شفاف‌سازی درباره محل اورانیوم غنی‌شده [و در ادامه اطلاع اسرائیل و امریکا از محل اورانیوم برای حملهٔ مجدد] و آمادگی برای مذاکره با امریکا [و احتمالاً پذیرش هر شرطی از سمت امریکا زیر سایهٔ تهدیدات مکرر و همزمان امریکایی‌ها!] پذیرشِ شروطِ اروپایی‌ها و باج‌دادن؛ احتمالاً یعنی پذیرشِ ادامهٔ مسیر باج‌دادن‌های بی‌انتها. باج بده تا یه مدت تمدیدش کنن؛ بعد باز این چماق رو بالا سرت بگیرن و ازت باجِ بیشتری بخوان تا وقتی که در شرایطِ مطلوبِ اونها قرار بگیری و خلعِ سلاح کامل بشی. در عینِ حال از تبعاتِ اجرای این مکانیسم هم نمی‌شه چشم‌پوشی کرد. پذیرش این دورِ تکرار و پاسخگو نبودن نسبت به این شرایط به‌وجود اومده، و اصرار به تکرارِ همون مسیرِ «مذاکره با امریکا گره‌گشایِ همهٔ مشکلات ماست» فقط از نابغه‌ها و اعجوبه‌هایی مثل همین جماعتی برمیاد که در کمالِ ‌تعجب بجای پاسخگو بودن نسبت به پذیرش و ایجاد همچین وضعیتی؛ از بقیه طلبکارن، بدون اینکه به کسی بابتِ این موارد جواب پس بدن.

تا چشم کار می‌کنه عاشق جمع شده دورت! دورت بگردم آقاجان… الهی که حرمت رو همیشه شلوغ ببینم. الهی که روز به روز اضافه شه به قلب‌هایی که به عشقت می‌تپه و وقتی مچاله می‌شه از سیاهیِ روزگار؛ به امیدِ دیدنِ نورِ گنبد‌ طلایِ قشنگت راهیِ خونه‌ات می‌شه. الهی که سایهٔ مهربونیِ شما رویِ این خاک مستدام باشه. الهی که این خاکِ عزیز‌شده به عطرِ حضورِ شما؛ عزیزتر بشه به دعایِ شما. الهی که بپذیری مارو! عینِ اون‌ عزیزی که یه عمری خادمِ شما بود ‌و حالا شد همسایهٔ شما، آروم گرفته زیرِ پایِ شما. شما که ولی‌نعمتِ مایی، شما که صاحب‌خونهٔ مایی…

این کسانـی که می‌گویند که آقا شعار ندهید علیهِ آمریکا، عصبانی می‌شوند با شما دشمنی می‌کنند؛ این‌ها ظاهربین‌اند. این کسانی که تحلیل می‌کنند که چرا با آمریکا مذاکرهٔ مستقیم نمی‌کنید و مسائلتان حل نمی‌کنید؛ به نظرِ من ظاهربین‌اند. باطنِ قضیه این نیست. این مسئله حل‌نشدنی نیست؛ او می‌خواهد که ایران گوش به فرمان آمریکا باشد. ملتِ ایران از چنین اهانتِ بزرگی به شدت رنجیده می‌شود و در مقابلِ آن کسانی و آن کسی که چنین توقعِ غلطی از ملت ایران دارد، با همهٔ قدرت می‌ایستد. - رهبر انقلاب - ۱۴۰۴/۶/۲. در خانه اگر کَس است، یک حرف بس است! • چرا نمی‌فهمند؟!

بُرشی از کتابِ «مُسلم، ولیِّ‌امر است.»