☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

سال‌ها از حجتیه‌ای‌های عافیت‌طلبِ عبرتِ تاریخ، سلطنت‌طلب‌هایِ فراری، منافقین داخلی و دشمنان خارجی بابت ایستادگی‌ و جهادهایِ خالصانه‌اش تهمت شنید. هم برای ترور فیزیکی‌اش تلاش کردند، هم ترورِ شخصیت شد. از هیچ دروغی علیه او و خانواده‌اش دریغ نکردند، اما او ایستاد. بی‌هیچ ترس و فکرِ فراری! تهمت‌ها را به جان خرید اما از آرمان و ایمانش عقب‌نشینی نکرد. ایران‌سازی کرد و فراتر از آن؛ انسان‌سازی کرد. عاقبت با خانواده شهید شد. شهادتی که برای یک عالِمِ‌شیعه در عصرِ غیبت کبری نظیر ندارد. تشییعِ باعظمت و بی‌نظیرِ پیکر پاک امامِ شهید در تهران، قم، عراق شبیه به عظمتِ اربعین اباعبدالله‌ست؛ فقط همین یک جمله را برایم تداعی می‌کند: کسی را توانِ ستیز با آنکه خداوند عزیزش بدارد نیست… إِنَّ‌الْعِزَّةَ‌ لِلَّهِ جَمِيعًا.