نازدار حەیران

«بەڵێن بدە» برای من، روایتِ عشق نیست؛ روایتِ هویت است. عەبدوڵڵا پەشێو، برخلاف سنتِ همیشگیِ عاشقانه‌ها، از معشوق نمی‌خواهد گذشته را دفن کند؛ عەبدوڵڵا پەشێو، به جای آن‌که معشوق را با افسانه‌ای از معصومیت فریب دهد، خطرناک‌ترین شکلِ صداقت را انتخاب می‌کند: اعتراف. او از عشق‌های پیشین، نامه‌های فراموش‌شده، نگاه‌هایی که روزی پناه بوده‌اند و جاده‌هایی که پیش از رسیدن به معشوق پیموده است، سخن می‌گوید. منیش بەڵێن دەدەم دان بە ڕابردووما بنێم پێش چاوی تۆ لە پەرداخی وەنەوشەیی چاوی ترم پێک هەڵداوە پێش نامەی تۆ قژی گەلێک نامەی ترم داهێناوە پێش سنگی تۆ زۆر سنگی تر چەپکەگوڵی تەزووی سووریان بۆ چنیوم پێش ژوانی تۆ زۆر ژوانی تر ڕێگەی دووریان پێ بڕیوم ...

"عەبدوڵڵا پەشێو"

نه برای تقدیس گذشته، بلکه برای انکار نکردن آن. این اعتراف، فرو ریختنِ تصویرِ مقدسی است که انسان‌ها از خود می‌سازند.