(مهارتهای سلامتی و توانمندی)

از درد آمده‌ام... من از درد آمده‌ام... از جاده‌هایی که هر سنگشان، روایتی از اشک بود؛ از شب‌هایی که سکوت، بلندتر از هر فریادی در جانم می‌پیچید؛ از تنهایی‌هایی که نه با نبودن انسان‌ها، بلکه با دور افتادن از حقیقت خویش آغاز می‌شد. من از تلخی آمده‌ام؛ از جامی که بارها نوشیدم تا دریابم هیچ تلخی، جاودانه نیست؛ که هر زخمی، اگر با آگاهی نگریسته شود، به دریچه‌ای برای دیدن نور تبدیل خواهد شد. من از شکست آمده‌ام، اما نه برای روایت شکست؛ بلکه برای آنکه بگویم هر بار که فرو ریختم، خداوند مرا به گونه‌ای دیگر بنا کرد. هر بار که گمان کردم پایان رسیده است، آغازی در پس پرده انتظارم را می‌کشید. من از تاریکی آمده‌ام، تا شهادت دهم که تاریکی، دشمن نور نیست؛ رحمی است که تولد روشنایی را در خود پنهان کرده است. اگر شب نبود، هیچ‌کس قدر سپیده را نمی‌دانست؛ و اگر رنج نبود، انسان هرگز معنای رحمت را درک نمی‌کرد. اکنون با عشق آمده‌ام... نه عشقی که وابسته به بودن یا نبودن کسی باشد؛ بلکه عشقی که از سرچشمه هستی می‌جوشد؛ عشقی که قضاوت نمی‌کند، نمی‌ترساند، مالک نمی‌شود، بلکه تنها می‌تابد، همانند خورشید که بر گل و خار، یکسان نور می‌افشاند. با شیرینی آمده‌ام؛ نه شیرینی فراموش کردن گذشته، بلکه شیرینی آشتی با آن. زیرا دریافته‌ام که هیچ زخمی بیهوده نبود، هیچ اشکی گم نشد، هیچ دعا و آهی در این جهان بی‌پاسخ نماند. آمده‌ام تا شاید با هم، پرده‌های فراموشی را کنار بزنیم؛ تا به یاد آوریم که پیش از آنکه نامی داشته باشیم، نور بودیم؛ پیش از آنکه ترس را بیاموزیم، عشق را می‌شناختیم؛ پیش از آنکه مرزها ما را از هم جدا کنند، همه از یک حقیقت و یک نفس بودیم. به یاد آوریم که روح، هرگز پیر نمی‌شود؛ هرگز زخمی نمی‌ماند؛ هرگز نمی‌میرد. روح، تنها گاهی خود را در هیاهوی ذهن فراموش می‌کند و در انتظار لحظه‌ای است که دوباره صدای خویش را بشنود. شاید تمام سفر زندگی، نه برای یافتن چیزی تازه، بلکه برای به یاد آوردن همان حقیقتی باشد که همیشه در درونمان حضور داشته است. بیایید شادی را دوباره از زیر آوار اندوه بیرون بیاوریم؛ شادی‌ای که نیازمند دلیل نیست؛ زیرا طبیعت روح، شادی است و غم، تنها ابری گذرا بر آسمان بی‌کران آگاهی. بیایید به جای جنگیدن با تاریکی، چراغی روشن کنیم؛ به جای نفرین زخم‌ها، پیامشان را بشنویم؛ به جای ترس از آینده، در اکنونِ مقدس نفس بکشیم. شاید بزرگ‌ترین معجزه این باشد که انسان، در میان تمام شکست‌ها، هنوز بتواند عشق بورزد؛ هنوز بتواند ببخشد؛ هنوز بتواند امید را انتخاب کند. اگر امروز در این لحظه کنار هم ایستاده‌ایم، شاید دعوتی خاموش از سوی جهان هستی باشد؛ دعوتی برای بازگشت، نه به مکانی دور، بلکه به خانه‌ای که همیشه در قلبمان بوده است. و آنگاه خواهیم فهمید که هیچ دیداری اتفاقی نیست، هیچ رنجی بی‌معنا نیست، هیچ عشقی گم نمی‌شود، و هیچ روحی هرگز تنها نیست. پس بیا... دست در دست نور بگذاریم، بارهای کهنه را بر زمین بنهیم، و با قلبی سبک، سفر بیداری را از نو آغاز کنیم. زیرا ما از درد آغاز نشده‌ایم؛ ما از عشق آفریده شده‌ایم. درد تنها معلمی بود که راه بازگشت به عشق را به ما نشان داد. تیر 1405 با مهر، نور و آگاهی راویسانا .