📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ўқинг...фақат йиғламанг!: Ёлғизликнинг сўнгги туҳфаси. Янги келган ёшгина Гули исмли қиз хона тўрида атрофдагиларни пайқамаётгандек бир қиёфада ўтирган аёлга қараб-қараб қўйди. Чунки хонада аёл билан Гулидан бошқа яна бешта қиз бўлиб, уларнинг ҳар бири битта компьютер олдида тақсимчалардаги ширинликлардан тотиниб, чой ҳўплашар, фақат ёшига номуносиб ҳолда тор шим ва кофта кийиб, кийимига ярашмаган алфозда шода-шода маржон таққан аёл — Сапура опанинг олди бўш эди. Хонадаги ҳеч кимдан ҳеч қандай садо чиқмаса ҳам, Гули ўзига аталган ширинликдан олиб, чой ичишга ўша аёлдан хижолат бўлди. Ўрнидан туриб Сапура опанинг ёнига борди-да, бошқаларнинг диққатини тортмайдиган пастроқ овозда: — Опа, сизгаям қаҳва дамлаб берайми? — деб сўради. Боядан бери қараган кўзга қўли ишда бўлса-да, нигоҳи, хаёли узоқ-узоқларда кезиб юргандек таассурот қолдирадиган Сапура опа Гулининг тавозе билан кўрсатган илтифотига кескин бош чайқади. Гули ноқулай бир аҳволга тушди-да, жойига бориб, ишига уннади. Кимдир томоқ қирди, кимдир «пиқ» этиб кулди. — Нима, биров маймун ўйнатяптими? Ё беиш зерикиб қолдиларингми? — Сапура опанинг йўғон, гулдираган овози Гулини сескантиргандек бўлди. «Бу аёлдан йироқроқ юрганим дуруст, шекилли. Ўзига яраша феъли борга ўхшаяпти», деб ўйлади Гули. Дарҳақиқат, Сапура опа чеккани ташқарига чиқиб кетганида, ҳамхоналар ўша аёлнинг Гулига ғалати кўринган феълини бирпасда достон қилиб таърифлаб беришди: — Гулижон, сизни тушундик. Ёши улуғ деб Сапура опага илтифот кўрсатдингиз. Лекин у киши фақат ишхонамизда эмас, бутун дунёда ягона нусхадаги шахс. «Ҳар ким ўз юкини ўзи кўтариб яшаши керак. Ҳеч ким ўзидан ўзгага заррача оғирлигини туширмаслиги шарт», деган шиор билан яшайди. Биз уларнинг ҳаёт тарзига ўрганиб қолганмиз, сиз ҳам энди кўникасиз. — Ахир опамиз саҳрода яшамайди-ку. Қанақа қилиб тумонат одам ичида ҳеч кимнинг оғирини олмай, ҳеч кимга оғирини солмай яшаш мумкин? — Гули ажабланиб сўради. — Мумкин экан-да, — хонадаги аёллар гапни келган жойидан илиб кетишди. — Сапура опа турмуш ҳам қурмаган, фарзанд ҳам кўрмаган. — Роса қизиқ экан-ку! Бундай феъл-атворли кишилар, аслида, шахс эмас, худбин дейилса керак… — Жим-м… — Гулига гапини давом эттиришга қўймади бошқа бир ҳамхонаси. — Яхшиси, сиз бу аёлни борича қабул қилинг. Ҳатто юраги ёмон бўлиб, ранги бўздек оқариб кетганида ҳам. Бекор дилингиз оғригани қолади. Шу пайт Сапура опа эшикдан кириб келди-ю, ҳамма компьютер устига энгашди. Бировни гапириш, бировнинг феъл-атворини муҳокама қилиш осон. Лекин уни умрнинг шу бекатига қандай йўллар, қайси сўқмоқлар олиб келди, бу ҳақда кўпинча фикр юритмаймиз. Ўзгаларнинг ўзи тараф чўзилган ёрдам қўлларини «Мен… Ўзим…», дея қайтариш, қўл орқага қайтмай, яна чўзилаверса, кескин силтаб ташлашдек қалтис одатлар билан бирга дунёга келмагандик-ку. Сапура опанинг ўзи ҳам бу сўқмоқлар, бу йўллар ҳақида деярли эслагиси келмайди. Баъзан-баъзан нима муносабат биландир эслаб қолса, ўй-кечинмасининг боши мактабга бориб тақалади. Тўртинчи синфлар эди чамаси. Синф раҳбари ўз ўқувчиларини уч гуруҳга бўлди. Ҳар бир звенодаги ўқувчилар бир-бири учун жавоб беради. Агар кимдир ўқувчи одобига тўғри келмайдиган иш қилиб қўйса ё паст баҳога ўзлаштирса, ўша звено ҳеч қачон илғор бўла олмайди. Улар ғолибларга тақдим қилинадиган байроқчага эга чиқмайди. Шунданми иккала звенодаги (Сапураларинг звеноси ўртада эди) аълочилар пастроқ ўқийдиган синфдошлари учун жон куйдира бошлади. Ҳар куни уларнинг дарсларини текширишар, ёзма ишларини кўчиртиришарди. Дарсда жавоб бериш учун чиқса, варақларига саволлар жавобини ёзиб кўрсатишар, шивирлаб, «жонли шпаргалка»ларга айланишарди. Сапурага эса бу ёлғон ёқмас, жону дили билан звенодаги барча ўқувчи аълочи бўла олмаслигини исботлашга уринарди. Синфдошлари Сапуранинг қайсарлиги боис байроқчага эга бўла олмагани, ҳадеб учинчи ўринни олаверишгани учун уни айблашар, ўқитувчисига: — Сапурани бизнинг звенодан чиқариб юборинг, — дея нолишарди. Ўқитувчиси Сапурани гоҳ биринчи, гоҳ учинчи звенога олди. Ахийри Сапурани яккалашди. Давоми 14:30 да

Мен сабоқ олган қўнғироқ.... Онам телефон қилдилар. Ҳар галгидек насиҳат қилишни бошладилар. Нима қилишим кераклигини, қандай қилишим кераклигини. Бу сафар гапларини кўтара олмадим: -Она, мен аллақачон 20 ёшдаман. Ёш боламасман-ку! Ҳадеб насиҳат қилаверманг! Шунчалар қизишиб кетганимдан, онамга бақириб берганимни билмай қолдим. Шунчалар ўдағайлаб бердим-ки, хатто онам индамай қолдилар. Ёнимга акам келдида, бир тарсаки туширди юзимга. Мен телефонни улоқтириб юбордимда, телевизор ёнидаги диванга бориб жойлашдим. Вақт ўтди ва мен жаҳлимдан тушдим. Шу вақт дўстим телефон қилди ва Онам оламдан ўтганлигини айтди. Мен унинг гапларини охиригача эшитмадим ҳам. -Онам! Онажоним! Кўзларимга шашқатор ёш келиб, телефон трубкасини қўйганимча карахт бўлиб қотиб қолдим. Қулогимда эса онамга бақириб жеркиб бераётганим жарангларди. Кўзим олдида эса онагинамни табассумли юзи эди. Мен шу туришимда қотиб қолдим, томоғим бўғилиб қолган, қалбим эзилиб, ҳаёлимда эса онажоним эди. Ерга тиз чўкдимда, фарёд қила бошладим: - Аллоҳим, уни қайтариб бер! Жон Аллоҳим онажонимни қайтариб бер. Мени жонимни олақолгин! Илтимос Аллоҳим онамни қайтариб бер. Майли мени азобла, истасанг ногирон қилиб қўй. Аллоҳим онамни қайтиб бер! Шунчалар бақириб йиғладимки хонага акам кириб келди. Қўлида телефон трубкасини ушлаб олганича: -Овозингни ўчир! - деб бақирди менга. -Нега ахмоқ каби бақирасан, онамни гапларини эшита олмаяпман! Онамни? Қотиб қолдим. Тезда телефон трубкасини акамни қўлидан тортиб олдимда: -Онажон??? Онажоним! Онам эса ҳар галгидек хотиржам ва ёқимли овози билан: -Ха болажоним- дедилар. Мен бошқа ҳеч нарса деёлмай қолдим. Кўзларимдан шашқатор ёшлар оқиб кетди. Дўстим менга телефон қилиб айтганида, унинг онаси ўлган экан. Мен эса чала эшитиб нотўғри тушунган эканман. Мен хеч нарса деёлмай қолдим. Фақатгина шивирлай олардим холос: -Онажоним, мени кечиринг, қадрдоним, меҳрибоним. Онам сўзларимни эшитиб йиғлаб юбордилар: - Болагинам, ҳар нарса бўлсаям фақат сен йиғламагин, жоним болам. Сени йиғлашингни эшитолмайман. Мен йиғлашда давом этардим. Узр сўраб тавба қилардим. Акам қўлимдан телефон трубкасини олиб хонасига кириб кетти. Мен эса хонамга кириб Аллоҳга ёлворишни бошладим. -Эй Роббим... Мени кечир ва менга ўхшаб онасига озор етказадиганларниям кечир... Онасига озор бериб онасидан айрилиб қолганларниям кечир... Онасини бир бора дийдорини кўришга зор бўлганларниям кечир... Онани қайтиб топа олмаймиз!

СИЗ ТАНЛАГАН ИЧИМЛИК СИЗ ҲАҚИНГИЗДА КЎП НАРСАЛАРНИ АЙТИБ БEРИШИ МУМКИН. 🍹 Ичимликлардан бирини танланг ва ҳарактерингизни ўзингиз билмаган томонларини билиб олинг Жавоблар👇⁉️

Меҳринг дилга ўрайман, Йўлларингга қарайман, То тирикман, сўрайман, Мен соғман, деб қўй болам! Қайда бўлма бир оғиз, Мен соғман, деб қўй болам! 🖊 Ўлмасбек Самарқандий. 🎧 Феруза Абдураҳмонова.

- Ноила, тайёр тур кетамиз... - Янами- аёл юзида хавотир, норозилик аломатлари кўринди, - қаерга? - Ватанга, жоним, ватанга, - Баҳодир гугурт чўпидек бўлиб қолган аёлини бағрига босди,- ортиқ қочқин бўлмаймиз, ҳаммасини айтиб бердим элчихонада. Мен сув топиб келай, сизлар тайёр туринг. Баҳодир уч кўча наридаги ерқудуқдан сув олиш учун жўнади, Ноила ўғли Абдуллоҳ билан йўлга ҳозирлана бошлади. Аммо аёлнинг вужудини аллақандай хавотир чулғаб олди: мана саккиз йилдирки, қочқинликда. Биргина хато учун азоб чекишди, ўғли туғилганда бир ўлимдан қолди, ҳар тугул қорнидаги фарзанди ватанда озодликда туғилади. Кун ярмидан оғди, негадир Баҳодирдан дарак йўқ. Қидириб бормоқчи эди, тоби қочиб қолди: -Абдуллоҳ, болам отангдан хабар олиб кел. Бола деворга осилган эски милтиқни кўтариб пилдираб югуриб кетди. Қудуқ томон бурилган йўл бошида отаси қонга беланиб ётарди, Абдуллоҳ уруш кўрган бола эмасми қўрқмади, кийимларини ечиб, енгини милтиқнинг икки учига боғлаб отасини ётқизди. Сўнг судраб уйи томон йўл олди. Аввалига оғир туйилган отаси борган сари енгиллашиб борарди. Ниҳоят етиб келди: -Ота, ота келдик...- отаси уйғонмаслигини билса ҳам Абдуллоҳ таслим бўлмади, - она, она ёрдам беринг... Ичкаридан жавоб бўлмади, Абдуллоҳ энди қўрқа бошлади. Секин ичкарига кирди. Йиғиб қўйилган икки жомодон, орқасида онаси йиқилиб ётарди, қўли билан имлаб ўғлини чақирди. Абдуллоҳ ўзи англамаган ҳолда онасининг ёнига борди ва қўйнида ухлаётган жажжи чақалоққа кўзи тушди. Аёл кўзи билан чақалоққа ишора қилди: - Синглингни озод қил, болам. Абдуллоҳ болани олиб элчихона томон югурди. Барваста бўйли, хушбичим элчига қизалоқни тутқазди: -Уни озод қилинг, амаки! -Сенчи?! -Мен ота-онам билан қоламан. Туни билан ота-онасини дафн қилган Абдуллоҳ тонгга яқин ухлаб қолди. Маҳзуна Ортиқ қизи

Ризолик... Эшикнинг секин тақиллаши қизнинг хаёлларини тўзғитиб юборди. Шундай бўлса-да, жойидан қўзғалмади. Бирпасдан сўнг эшик очилиб, мунис онаси кириб келди. Қизининг ёнига ўтириб, “рухсатсиз кириб келавердим”, деди секингина. Қиз яна жавоб бермади. Она қизгинасининг сочларидан силади. Она тушунди. Ичи идраб кетди ва деди: - Қизим, сен менинг ёлғизимсан. Истамасанг тўйни қолдирамиз. Отангни ҳам бир амаллаб кўндирамиз. Нега бир оғиз ёқтирганим бор эди, демадинг? - Отамгами?.. – деди қиз ёш тўла кўзларини онасига тикиб. - Йў-ў-ўқ... менга демоқчийдим. Сенга бирор кор-ҳол қилса, қандай қиламан. Отангнинг топган совчилари қуриб кетсин. Менга қизим керак... - Ойижон, ундай деманг, - деди қиз онасини қучоқларкан. – Ота-онамдан ҳам азиз инсон бор эканми? Менга кимни маъқул топсаларингиз ҳам розиман. - Севгинг-чи?.. – деди она қизидан кутмаган жавобларни эшитиб. - У энди йўқ, - деди қиз стол устидаги йиртилган сурат ва ғижимланган гулларга тикилиб. С. Темирхонов

Зарнигор эса эртаси кун доктор кабулига боришга карор килганди. Эртаси кун Санжар ишга кетгач кайнонасидан рухсат олиб докторга борди Текширувлар хомиладор эканини тасдиклади. Шу пайт телефони жиринглади,...... Санжар учрашиб гаплашиб олишини айтди. Уйдан ташкарида гаплашиб олайлик дегани бошкача тушунди. Учрашу жойига келган Зарнигор хаяжонини зурга босиб афицант бошлаган алохида хонага кирди. У ерда эри уни кузида ёш билан кутиб турарди. Зарнигор эрини бу ахволда куриб нима булди экан деб уйлаб унинг ёнига бормокчи эди. Санжар уни рупарасидаги стулга имлади. Бир оздан сунг Санжар бор хакикатни айтиб берди. Бу ёги узингга хавола. Ман сани ортик бахтингни ушлаб туролмайман. Мани кечир деб урнидан туриб чикиб кетди. Зарнигор ахир ман дедию, туш деб уйлагани хакикат эканини энди англади. Нега кайнотасини унга караши бошкача булганидан шуни фахмламади. Уйига кандай келганини билмай хам колди. Нима киламан энди. Кандай яшайман ахир. Бу ерда кололмасам, ота уйимга кандай юз билан бораман. Ахир вакт утгани сайн хаммаси ойдинлашади-ку. У чора кидира бошлади. Эндигина орзусига етдим деганда бундай кургулик бошига тушиб турибди. Зарнигор хонасида канча утирди билмайди. Кайнонасини чакиригидан узига келди. Секин ташкарига чикди. Кайнотаси хам ишдан келиб сурида утирарди. У Сардор акани юзига биринчи марта тик бокти. Сардор ака галати ахволга тушиб кузларини олиб кочди. Чунки келинини биринчи марта шундай ахволда куриши эдида. Ёнидан ифлос деб утиб кетди. Сардор ака янада ажабланди. Кечки овкатни тайёрлаб булиб ювиниб чиккан Зарнигор хонасига кириб кетди. Бундай шармандаликни кутариб юриш у учун жуда огир эди. Кечки сукунатни Зарнигорни чинкириги бутун махаллани тутди. У ховлида аланга булиб ёнарди. Афсус уни хеч ким асраб кололмади. Шармандачиликдан кутулиш учун огир гунохга йул куйганди. Тиббий экпертлар хулосасига кура Зарнигор хомиладорлиги аник булди. Санжар ниманидир тушунди. Бор хакикатни оиласига, тергов олиб бораётганларга айтди. Сабаб нимада эканини тушунишди. Лекин боланинг отаси ким шу жумбоглигича колди. Лекин хеч канча вакт утмай Сардор ака келинини тушида курар доим Зарнигор уни бугар, гохо каттик, азобли чинкиригидан чучиб уйгониб кетарди. Бора-бора ухлашдан куркиб хам колди. Вакт утиб уни рухий кассаллар шифохонасига ёткизишди. Доим келинидан кечирим сурар, холи жуда ачинарли холатга тушиб колганди. Хаммасидан хабардор булган оиласи ундан буткул воз кечишган эди. Азизлар мен бу хикоя билан хеч кимни онгини захарламокчи эмасман. Хар ким уз каричи билан улчайди. Кимдир ибрат олар кимдир бошкача тушунар. Хулоса сиздан

Ўқинг...фақат йиғламанг!: ҚАЙНОТА ВА КЕЛИН...! (ибрат булсин) Санжар доктор кабулидан кандай чикди узи хам билмасди. Докторнинг сизда кучли инфекция бор. Буни даволашга медицина ожизлик килади. Факат Аллох мужизасини кутишингиз мумкин. Биз сизга ёрдам бера олмаймиз. Сиз фарзанд куролмайсиз. Шулар хаёлидан утар. Дунёни унутганди. Туртилиб-суртилиб кетиб борарди. Энди нима булади. Эл юрт олдида нима деган одамман энди. Айникса аёли Зарнигорга, унинг оиласига кандай юз билан карайман. Ахир неча бор уни тугмасликда айблаб, камситиб керак булса дуппослаган кунлари хам булган. Зарнигорни тили кисик булиб юрган доим. Санжар шу хаёллар билан уйига кандай кириб келганини билмай хам колди. Остонада Зарнигорни ширин табассум билан берган саломи Санжарни узига келтирди. Узини унглаб алик олдида, чарчаганини бахона килиб уз хонасига кириб кетди. Кечги овкатга хам чикмади. Буни Саида хола бошкача тушунди. Болам бечора ишдан келганида фарзандлари югириб чикишса чарчок нималигини билмаси бечора болам. Бекорга кайфияти тушкун эмас. Ё кучада бола етаклаб кетаётган одамни курган ё яна билмадим. Зарнигорага еб куйгудек каради. 6йилдан бери келинини тугмасликда айблайди. Курсатмаган доктори, табиби яна бошкалар хаммаси келинингиз сог. Озрок сабр килинглар дейишади. Ё углингиз хам бир текширувдан утсин дейишса. Саидахола хаммани еб куйгудек караб углим сог касал булса шу келин касал, бошкасини олиб берсам уйимни набирага тулгизиб ташлайди деб уришиб ташлайди. Зарнигор бундай сузларга аллакачон куникиб кетган. Хар сафар Саида опа эри Сардор ака билан ёлгиз утиришганда келинини хайдаб юборишини айтса Сардор ака келинини ёнини олар, охирги пайтларда у келинига бошкачарок булиб колганди. Буни Зарнигор хам сезиб юрар, бировга огиз очолмас, шундок хам кил устида турган оиласи бузилиб кетишидан куркарди. Ёлгиз утиришган махал Сардор ака келинига еб куйгудек карар, бунга дош беролмаган келин урнидан туриб кетарди. Санжар докторга борганини, ташхиси хакида Зарнигорга айтсамми йукми. Уни хам бахтсиз килишим мумкин эмас деб уйларди. Лекин уни юкотиб куйишдан куркиб хеч нима демасликка карор килди. Хаммасини вакт хукмига топширди. Бу ёкда эса Зарнигор оиладаги муаммоларни кандай хал этиш хакида уйлар, кайнотасини бундай булиб колиши унинг учун энг дахшатли эди. Санжарни узгариб колгани Саида холага ёкмади. Чунки Санжар аёлини урушмай куйди, хурматини жойига куйиб йэру кукка ишонмай куйганди. Саида хола ишдан келган углига келинини ёмонлар, Санжар эса аввалгидай ойиси томон эмас Зарнигорни кунглини огритмасликка харакат киларди. Сардор ака хам келинини ёнини оларди. Саида хола бундан баттар жазавага тушар, шундогам дарди купаярди гуё. Эртаси куни эса эркаклар ишдалигида Зарнигорга азобли нишлар санчирди. Уша машум кун Санжар ишхонасида навбатчи эди. Зарнигор ширин уйкуда. Сардор акани уйкуси кочди. Аёлини ухлаганига ишонч хосил килиб, кулида хушидан кетказадиган дори сутилган даст румол билан келини ётган уйига секингина кирди. Аксига олиб хаво иссиклиги сабаб эшикларни хам очик колдирган эди. Бориб келинини огзига беркитди даструмолчани. Уйкуда ётган Зарнигор хушидан кетди. Сардор ака шу тун уз максадига етди. Эрталаб дахшат билан уйгонган Зарнигор курган тушидан сесканиб кетди. Ахволини куриб тушимми ё унгимми, англолмай колди. Ховлиларни супуриб юрганида кайнотаси эшикка чикди. Хеч нарса булмагандай утиб кетди. Зарнигор енгил тин олди. У туш курганига ишонганди. Сардор ака энди углини навбатчилик кунини интизор кутар, Зарнигор уша кунлари галати кайфиятда уйгонарди. Орадан бир неча ой утиб Зарнигор узидаги узгаришларга хайрон буларди. Унда хомиладорлик аломатлари пайдо була бошлаганди. Буни аник билмасдан эрига айтмасликка карор килди. Санжар эса аёлини алдаётгани сабаб, уни деб умри утаётгани учун аёлидан минг хижолатда виждон азоби кийнарди. Булди эрта хаммасини Зарнигорга айтаман. У хам фарзандли булиб бахтли яшашга хакли. Кандай йул тутса хам уни кайтармайман. Давоми 8:00 да

Тонгни кулиб аъло кайфият билан кутиб олсангиз, кун албатта сизга кулади яъни сизга ҳар онда қувончли ҳодисалар ва қувонтирадиган вазиятлар ўз ўзидан келаверади.Биз оламга қайси кўз билан боқсак,олам ҳам бизага ўша кўз билан боқади.Эрталабдан шошилиб асабийлик билан ҳаракатланаётган бўлсангиз демак билингки кун бўйи худди шундай кайфиятда бўласиз.Шунинг учун эрталабдан асабий ёки шошилинч тартибсиз ҳаракатланаётганингизни сездингизми тўхтанг ва бу вазиятни ўзгартиринг Тез табассум қилинг, ўзингизни қувноқ, хушчақчақ образга киритиб олинг ва кун давомида ўзингизга фақат юқори кайфиятни тортиб олинг. Ҳозироқ бошланг.. Тез табассум ясанг, азизларим. 😊😊

___ Азизларим эртанги кунингиз бугунги кунингиздан афзал бўлсин. Атрофингизга назар солсангиз, чексиз неъматлар ичра эканлигингизни англайсиз. ___Аллох барча ёмонликлардан омон сақлаб, тонгга саломат етказсин. Аллохга омонатсиз Яхшиларим.🤲 ХАЙРЛИ ТУН!!!

​​​​ишга кетган эди. Юракда тўла қувонч билан уйни йиғиштиришга тушди. - Энди ҳаммаси яхши бўлади. Шерзод акам энди бегона аёлларга яқинлашмайди. Ишдан келишларига сюрприз қиламан,- дея кечгача уйни чиннидек қилиб тозалади. Кеч киргандан кейин ошни ҳаракатини бошлади. - Бугун энг бахтли кунимиз бўлади,- ўйларди ҳаёлан. Саккиз йил-а?! Саккиз йил кутдим ахир бу кунни. Марҳаматинга тасанно Худойим... Энди интиқлик билан эрининг келишини сония санаб кута бошлади. - Қанча бўлса кутаман, Шерзод ака. Биламан ишдасиз. Мижжа қоқмай кутаман... Шу пайт эшик қўнғироғи чалинди. Учиб бориб қолди гўёки эшик қаршисига. Кўзлари порлаб эшикни очди... Эшик олдида эса нотаниш аёл турарди. Назокатнинг қўллари бўшашди. “Шерзод акам келди” деб ўйлаган эди. Шу онда эшик олдидаги аёл беҳос Назокатнинг сочига чанг солди. Дабдурустдан бўлаётган ишлардан ўзига келиб улгурмай Назокат полга йиқилди. Нотаниш аёл эса унинг устига чиқиб олиб тўғри келган жойига аямай ура кетди. Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас. Эшитяпсанми, тинч қўй! Аммо... Назокат бу гапларни илғайдиган аҳволда эмас эди. Қорнига теккан тепкидан кучли оғриқ турди. Гапиришга-да мадори етмас эди. Қўшнилар шовқин суронни эшитиб югуриб чиқишди. Нотаниш аёлни бир амаллаб ажратиб кўчага чиқариб юборишди. Аёл эса ҳалиям бор овозда қарганарди: Шерзод акамни тинч қўй, лаънати туғмас... Назокатни тез ёрдам келиб олиб кетди... Наркоз таъсиридан эртасига кўзини очди. Очдию, тепасида Шерзод акасини кўрди. Ҳаёллари теранлаша бошлади ва бирдан: - Дадаси, сизга хушхабарим бор,- деди паст овозда. Гапирган сари баданида кучли оғриқ авж ола бошлади. Лекин хушхабарни эрига айтиш учун тишини тишига босиб кучини туплади ва: Дадаси, сиз энди дада буласиз... Кечир Назокат, кечир мени...- дея Шерзод кўз ёшларини тўхтатолмай хотинини бағрига босиб йиғлаб юборди, - кечир, фарзандларимизни сақлаб қола олишмади. Ёлвораман кечир мен нотавон эрингни, кечиир... Назокат карахт бўлиб қолган эди... Ҳа, айнан фарзандлар эди дунё юзини кўришга улгурмаган норасидалар... Орадан ўн кун утиб Шерзод хотинини уйига олиб келди. Биз ҳали фарзандли бўламиз маликам. Кўп фарзандларимиз бўлади. Илтимос, ўзингни қўлга ол Назо,- деди Шерзод хотинини стулга ўтказиб,- мен ярим соатда келаман жоним. Уйда егулик қолмабди. Бозорчага бориб келаман. Сен уйда ўтира тур,- деб ташқарига чиқиб кетди. Ортидан Назокат ҳам кўчага йўл олди. Уни қарори қатъий эди... Анҳор сари илдамлаб борарди. - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Тинмай шу гапларни такрорларди. Қўрқмас эди. Сира ҳам қўркмас эди. Ҳа, аёл шундай жасур. Шундай иродали. Эрининг сўкишидан қўркиб хатто онасини уйига бормаслиги мумкин, лекин фарзанди учун ўлимдан ҳам қўрқмайди. Мағрур кетиб борарди - Мени фарзандларим бор... Фарзандларим бор... Ҳозир бориб уларни эмизаман. Қорни оч қўзичоқларимни... Анҳор ёқасига келди. Болаларимни қорни очгандир... Болам... Бошидан рўмолини олиб, оёқларини жуфтлаб маҳкам боғлади. Калима келтирди. АРМОНИМ УШАЛДИ... ЭНДИ ФАРЗАНДЛАРИМ БОР..- деди-ю аклдан озган каби кулиб узини сувга отди.

OʻTKINCHI DUNYO MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

БИРОВНИ ОИЛАСИНИ БУЗАДИГАН АЁЛЛАР. Назокатнинг кўзларига уйқу илинган экан. Эшикнинг зардали тақиллашидан чўчиб уйғонди. Соат тунги икки бўлибди. Эри бўлса керак... Ҳа, адашмабди. Эшик ортида деворга суянганча Шерзод акаси турарди. Кайфи ҳам бор. - Ассалому алейкум, келдингизми Шерзод ака? Эрининг елкасидан тутиб ичкарига киришига кўмаклашмоқчи бўлди Назокат. - Керакмас! Қўлингни торт мендан!- дея хотинини силтаб ташлади Шерзод. Оғир-оғир қадам босиб ётоқхонага кириб кетди. Назокат эшикни ёпиб эрининг ортидан кирди. Оёғидаги туфлини ечмокчи бўлиб туфлисига қўл узатди. Шерзод ўрнидан туриб ўтирди. - Нега ҳали ҳам ухламадинг?! - Сизни кутдим, дадаси... - Дадаси дема! Дадаси дема асло!- бирдан бақириб юборди Шерзод,- қаторлаштириб бола туғиб берибмидинг дадаси дейсан? Дадаси дема мени! Назокатнинг юрагига оғриқ кирди. - Сизга нима бўляпти, Шерзод ака? Олти ойдан бери тинимсиз ичаяпсиз. Бунақада касаллик орттирасизку! - Сен менга ақл ўргатма, тушундингми? Ҳаққинг йўқ бунга! Олдин эплаб бола туғиб бергин- да – кейин мени ишларимга аралашгин... Назокат сўзсиз гилам устига ўтириб қолди. Ҳали умрида эридан бундай гапларни эшитмаган эди. - Шерзод ака, мен атайлаб қиляпманми? Илтимос, сабр қилайлик! Биргина биз эмаску фарзанд кўра олмаётган. Аллоҳ сабрли бандаларини севади. Илтимос сабр... Шерзод беҳосдан Назокатнинг юзига тарсаки тортиб юборди. - Сабр?! Саккиз йил ниманинг эвазига соқов бўлиб яшадим? Яна қанақа сабр бўлиши мумкин бундан ортиқ? Яна қанча умримни тиноққа зор булиб ўтказаман?! Назокат ортик гапира олмади. У қийналарди. Йўқ, калтак еганидан эмас, асло! Турмуш қурган йиллари жудаям бахтли эди ёш оила. Бир- бирларини жондан ортиқ севишар эди... ... Иккиси хам бир институтда ўқишар эди, бир гуруҳда. Ўқишнинг сўнгги босқичи. Иккиси ҳам ўқиш тугагач йироқлашиб кетишларидан хавотирда эдилар. Чунки Назокат чекка вилоят Бухородан, Шерзод эса пойтахтда яшар эди. Бахтимни қўлдан чиқарадиган аҳмоқ эмасман, бугун ойимлар билан гаплашаман. Совчиликка борадилар Бухорога. Биз албатта бирга буламиз,- дея Назокатни кўнглини хотиржам қилишга уринди институт боғида ўтирганларида. Шерзод ваъдасини устидан чиқди, Бухорога қайта-қайта совчи жўнатиб охир оқибат Назокатнинг отасини розилигини олдилар. Иккиси ҳам оилада тўнғич фарзанд. Назокат икки ука ва бир сингилнинг опаси, Шерзод бир сингил ва бир уканинг акаси эдилар. Тўй кечаси... Ҳамма хурсанд. Лекин бу қувонч келин ва куёвнинг хурсандчилиги олдида тариқдай эди гуё... - Кўрдингизми, Маликам? Уйланаман десам Бухоро подшоҳи қизини беради менга,- дея муғомбирона гап отди келинчакка тахти-равонда ўтиришар экан. Чимилдиқда ўтиришганда эса Ҳеч қачон армон билан яшашингизга йўл қўймайман дея бир-бирига сўз беришди... Шуларни эслар экан Назокат ваъдасини устидан чиқа олмаётганидан азобланар эди. Мастлик устун келиб Шерзод ухлаб қолди. Назокатни эса кўзига уйқу келмас эди... Шу пайт гилам устида ётган Шерзоднинг телефонига смс хабар келди. Олиб қаради, бегона рақам. Беихтиёр смсни очиб юборди... "Шерзод ака, ажойиб тун учун раҳмат. Эртага ҳам келинг... Назокатнинг танаси музлаб кетди... Наҳотки. Наҳотки... Йўқк...-дея шивирларди лаблари. Смсни ўчириб юборди ва ҳеч нарса бўлмагандек эрининг ёнига қўйди телефонни. Эрта тонгдан эрининг нонуштасини тайёрлаб ўзи шифохона сари йўл олди. Синглим, назаримда сизда ўзгариш бор. Қайта текширувдан ўтишингиз керак, деди эллик ёшлардаги доктор аёл. Назокатнинг юраги орзиқиб кетди, "Марҳаматингни аяма Яратган эгам..дея дуо қиларди ичида. Бир соатларда қайта текширувдан ўтиб, доктор хонасига кирди. Хўш, синглим, айтингчи суюнчига нима берасиз менга,- дея доктор мулойим жилмайиб қаради Назокатга. Назокатнинг юрак уриши тезлашиб кетди. Доктор ҳам узоқ чўзиб Назокатни қийнагиси келмади - Ичингизда одамча ривожланишни бошлабди,- деди ўша мулойим табассуми билан. Назокат қотиб қолганди. Ўзини докторнинг оёқларига ташлади. Рахмат опажон Ўзинга шукр Аллоҳим, ўзинга шукр...- дея дод солиб йиғларди докторнинг оёқларидан қучиб. Уйига қушдек учиб келди. Эри аллақачон...... Давоми 22:00 да

​​Бир қизнинг тақдирига зомин бўлган йигит Сабина коллеж талабаси эди. Жуда чиройли билимдон қиз эди. Ота ­- онаси мусофирликда бўлгани учун буваси ҳамда бувиси билан яшарди. Отаси гаплашиб туриш учун қизига қимматбаҳо телефон жўнатди. Сабина телефон ишлатиб, аста - ­секин интернетдаги ижтимоий тармоқларга киришни ўрганди. Кунлар ўтиб интернетда бир йигит билан танишиб қолди. У йигит билан деярли ҳар куни интернетда ёзишиб юрарди. Қари буваси билан бувиси ота­ - онаси билан гаплашиб ёзишётгандир­да, деб эътибор беришмасди. Йигит Сабинага ҳар куни янги расмингизни қўйинг, деб илтимос қиларди. Сабина ҳам унинг илтимосини сўзсиз бажариб, саҳифасини ҳар куни ҳар хил суратларини қўйиб тўлдириб бораверди. Бир куни йигит Сабинага кечки пайт барда учрашишни таклиф қилди. Сабина буваси билан бувиси қўймаслигини айтди. — Бугун ниҳоятда сизни кўргим келяпти, учрашайлик, — деб ялинди йигит. — Сабина эса ҳозир бунинг умуман иложи йўқлигини, эртага кўриша олиши мумкинлигини айтди. Йигит яна ҳоли­жонига қўймай, “Деразадан қочиб келинг, манзилингизни тушунтирсангиз бориб олиб келаман”, деди. Сабина эса “Дадам билса ўлдиради” дея рози бўлмади. Йигит шу куни ичган эди, хуллас иккаласи уришиб қолишди. Йигит аламидан Сабинанинг расмини фотошопда яланғоч қизга айлантириб, тагига «Исмим Сабина. Мен билан яқинлик қиладиган йигитлар бўлса» деб шарҳ ёзиб, қизнинг телефон рақамини илова қилиб қўйди­да, интернетда тарқатиб юборди. Эртасига Сабина коллежга борди. Ҳамма йигитлар “Э, бу ўша интернетдаги яланғоч суратга тушган қизку” дея бармоғини бигиз қила бошлашди. Сабинанинг курсдошлари унга интернетда тарқатилган суратини кўрсатишди. Қиз карахт бўлиб қолди. Бу аниқ ўша Элёрнинг иши эди. Мадина шу куни дарсда ўтиролмай йиғлаб чиқиб кетди. Элёрга қўнғироқ қилса, телефони ўчиқ. Интернетдан ҳам топа олмади. Ўзини эса бирор марта ҳам кўрмаганди. Дардини хеч кимга айтолмади. “Дадам билса, нима бўлади? Шарманда бўлдим. Ҳамма мени энди фоҳиша дейди” деган ўй ­хаёлларда тинимсиз йиғлади. Шу куни тунда у ўз жонига қасд килди. Буваси тонгда шифтда осилиб турган Сабинани кўриб, дод­ фарёд солди. Ота­ - онаси ҳам қизининг таъзиясига етиб келишди. Боласини қабрга қўйиб, фарзанд доғида адойи ­тамом бўлган ота­ - онаси жиноий иш очдиришди. Аммо энди ҳеч қандай ҳаракат уни ортга қайтара олмайди. Умуман нотаниш, умрида бир марта ҳам кўрмаган йигитни деб умри завол топган қиз энди орамизда йўқ. Қизларжон, сизлардан илтимос, суратларингизни ҳар хил одамларга ишонманг. Ҳатто дўстларингиз, дугоналарингизнинг телефонларига ҳам суратга тушманг, эҳтиёт бўлинглар. Биргина хатоси туфайли ҳаётни кўрмай, оқ кўйлак киймай, отасининг розилигини олмай, келинлик кунларини кўрмай, она бўлмай дунёдан кўз юмган Сабинанинг тақдири барчамизга сабоқ бўлсин. Хар ким Сабинани ёмон отлик килишди, кизни енгилтакка чикаришди, йегитни хеч уйламади хам номардлик килганини...