3imar سیمار

‍ ... ملت چَفیه در نظام‌هایی که شایستگی قربانی وفاداری کورکورانه و نمایش‌های ریاکارانه می‌شود، پیشرفت نه بر پایه دانش و تخصص، بلکه بر مبنای «چفیه‌اندازی»، شعارهای تکراری و اثبات وفاداری به حکومت صورت می‌گیرد. این الگوی انتخابی، که وفاداری را بر صلاحیت ترجیح می‌دهد، یکی از ریشه‌های اصلی ناکارآمدی ساختاری در نهادهای عمومی و حاکمیتی است. عواقب این رویکرد، فراتر از تبعیض فردی، به مثابه یک آسیب سیستمی عمل می‌کند: فرسایش سرمایه انسانی: افراد متخصص، خلاق و مستقل، یا به حاشیه رانده می‌شوند یا ناچار به مهاجرت می‌گردند. در نتیجه، بدنه مدیریتی و کارشناسی با افرادی پر می‌شود که فاقد دانش و مهارت لازم هستند، اما در نمایش وفاداری استادند. کاهش بهره‌وری و کیفیت تصمیم‌گیری: وقتی معیار ارتقا، ریاکاری و هم‌رنگی با جماعت باشد، نه نوآوری و حل مسئله، سازمان‌ها و نهادها به تدریج از پویایی و کارایی تهی می‌شوند. تصمیم‌های کلیدی در حوزه‌های اقتصادی، اجتماعی، علمی و اداری، با سطحی از ناکارآمدی مواجه می‌گردند که هزینه‌های هنگفتی بر جامعه تحمیل می‌کند. تعمیق فساد و فرهنگ ریاکاری: این نظام پاداش‌دهی، صداقت و شجاعت اخلاقی را تنبیه و چاپلوسی و فرصت‌طلبی را تشویق می‌کند. نتیجه، گسترش فساد اداری، تضعیف اعتماد عمومی و تبدیل نهادها به ابزار حفظ قدرت به جای خدمت‌رسانی است. @simar50

‍ ... شاهدان خاموش قطعه‌ای که هرگز ساخته نشد... #پویا_فراگردی برای آنکه هیچ نامی فقط یک عدد نماند... من وجود ندارم. نه نتی از من روی کاغذ مانده. نه اجرایی از من ضبط شده. نه کسی میداند، در چه گامی بودم. با کدام نت آغاز میشدم. و کجا به سکوت می رسیدم. هیچ کس مرا نشنیده است. با این همه، من شهادت میدهم، در پیشگاه تاریخ. من یکی از قطعه‌هایی هستم که پویا فراگردی می توانست روزی بسازد. برای شمردنِ کشتگان، می‌شود آدمها را شمرد. اما برای شمردن آنچه با هر آدم، کشته می‌شود عدد دیگری لازم است. عددی برای چیزهایی که هنوز به دنیا نیامده بودند. اجراهایی که هرگز اتفاق نخواهند افتاد. شاگردانی که چیزی از او نخواهند آموخت. انتهایی که نوشته نخواهند شد. ملودی‌هایی که از ذهنی به ذهن دیگر نخواهند رفت. و من یکی از همانهایم. نخواهید دانست پویا مرا برای چه کسی می‌ساخت کجا برای نخستین بار مرا روی سازش می‌نواخت و آیا در میانه‌ی ساختنم از من راضی بود یا همه‌چیز را خط میزد و از اول شروع می‌کرد. شاید اصلاً قطعه‌ی خوبی نمی‌شدم من حتی فرصت پیدا نکردم که بد ساخته شوم. این هم یکی از شکلهای دیگر کشتن است که در هیچ آماری نمی‌آید. کسی را می‌کشند و همراه او آینده‌ای را که هنوز اتفاق نیفتاده، از جهان حذف می‌کنند. ۱۸ دی ۱۴۰۴ وقتی #پویا_فراگردی کشته شد فقط صدایش خاموش نشد. هرچه او پس از آن روز، می توانست بیافریند نیز با او کشته شد من؛ یکی از آنها. من هرگز نوشته نشدم هرگز نواخته نشدم حتی یک نت از من وجود ندارد. اما حالا برای نبودنِ خودم، شهادت میدهم. من شاهدی هستم که وجود ندارد. شاهدی خاموش برای صدایی که، پیش از آن که صدا شود خاموش شد. من قطعه ای از پویا فراگردی ام که هرگز ساخته نشد. و شاید کاملترین اجرای من همین باشد، سكوت. @simar50 #دی_نامه #تا_ابد_از_دی_بگو