دولت دین

‍ ⭕️ رهبر اپوزیسیون سنای پاکستان: کشور نباید وارد جنگ یمن شود 🔹 راجا ناصر عباس، رهبر مخالفان در مجلس سنای پاکستان و رئیس مجلس وحدت مسلمین (MWM)، روز یکشنبه ۹ نوامبر در کنفرانس «شهدای مقاومت و تجدید عهد» خواستار جلوگیری از ورود پاکستان به جنگ یمن شد. 🔹 او با اشاره به مصوبه اجماعی پارلمان پاکستان در سال ۲۰۱۵ تأکید کرد که بر اساس این مصوبه، پاکستان نباید در جنگ یمن مشارکت کند یا نیروی نظامی به این کشور اعزام کند. وی پرسید: «با اختیار چه کسی پاکستان را وارد این درگیری می‌کنند؟» و هشدار داد که نادیده گرفتن تصمیم پارلمان به منافع ملی و حاکمیت پاکستان آسیب می‌زند. 🔹 ادعای پیشنهاد میانجی‌گری از سوی یمن: راجا ناصر عباس گفت یمن به پاکستان پیشنهاد داده است که نقش میانجی را در این منازعه ایفا کند. او افزود که در نامه‌ای به نخست‌وزیر، حساسیت موضوع را یادآوری کرده و از وزیر خارجه نیز پرسیده است که چگونه پاکستان می‌تواند هم‌زمان میانجی باشد و در طرف مقابل درگیری قرار بگیرد. 🔹 وی خواستار تمرکز دولت بر برقراری آتش‌بس، مذاکره و صلح منطقه‌ای شد و حملات به یمن را محکوم کرد. به گفته او، مردم یمن به دلیل حمایت از فلسطین و مخالفت با تجاوزات رژیم صهیونیستی هدف حملات قرار گرفته‌اند. 🔹 موضع درباره ایران: رهبر اپوزیسیون سنای پاکستان همچنین تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران و ترور رهبر عالی ایران را محکوم کرد و گفت هدف این حملات، ایجاد ترس در جامعه ایران و وادار کردن آن به تسلیم بوده است؛ اما ایران در برابر این راهبرد ایستادگی کرده است. 🔹 او همچنین از تلاش دولت پاکستان برای جلب رضایت دونالد ترامپ، از جمله پیشنهاد نامزدی او برای جایزه صلح نوبل، انتقاد کرد و این رویکرد را مغایر شأن ملی پاکستان دانست. منبع: روزنامه Dawn، ۹ نوامبر ۲۰۲۶ کانال دولت دین @dolatedin

‍ ⭕️ رهبر اپوزیسیون سنای پاکستان: کشور نباید وارد جنگ یمن شود 🔹 راجا ناصر عباس، رهبر مخالفان در مجلس سنای پاکستان و رئیس مجلس وحدت مسلمین (MWM)، روز یکشنبه ۹ نوامبر در کنفرانس «شهدای مقاومت و تجدید عهد» خواستار جلوگیری از ورود پاکستان به جنگ یمن شد. 🔹 او با اشاره به مصوبه اجماعی پارلمان پاکستان در سال ۲۰۱۵ تأکید کرد که بر اساس این مصوبه، پاکستان نباید در جنگ یمن مشارکت کند یا نیروی نظامی به این کشور اعزام کند. وی پرسید: «با اختیار چه کسی پاکستان را وارد این درگیری می‌کنند؟» و هشدار داد که نادیده گرفتن تصمیم پارلمان به منافع ملی و حاکمیت پاکستان آسیب می‌زند. 🔹 ادعای پیشنهاد میانجی‌گری از سوی یمن: راجا ناصر عباس گفت یمن به پاکستان پیشنهاد داده است که نقش میانجی را در این منازعه ایفا کند. او افزود که در نامه‌ای به نخست‌وزیر، حساسیت موضوع را یادآوری کرده و از وزیر خارجه نیز پرسیده است که چگونه پاکستان می‌تواند هم‌زمان میانجی باشد و در طرف مقابل درگیری قرار بگیرد. 🔹 وی خواستار تمرکز دولت بر برقراری آتش‌بس، مذاکره و صلح منطقه‌ای شد و حملات به یمن را محکوم کرد. به گفته او، مردم یمن به دلیل حمایت از فلسطین و مخالفت با تجاوزات رژیم صهیونیستی هدف حملات قرار گرفته‌اند. 🔹 موضع درباره ایران: رهبر اپوزیسیون سنای پاکستان همچنین تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران و ترور رهبر عالی ایران را محکوم کرد و گفت هدف این حملات، ایجاد ترس در جامعه ایران و وادار کردن آن به تسلیم بوده است؛ اما ایران در برابر این راهبرد ایستادگی کرده است. 🔹 او همچنین از تلاش دولت پاکستان برای جلب رضایت دونالد ترامپ، از جمله پیشنهاد نامزدی او برای جایزه صلح نوبل، انتقاد کرد و این رویکرد را مغایر شأن ملی پاکستان دانست. منبع: روزنامه Dawn، ۹ نوامبر ۲۰۲۶ کانال دولت دین @dolatedin

♨️تعویق صدور حکم پرونده ۶۹ متهم در بحرین درپی موج اعتراضات 🔻دادگاه #بحرین صدور حکم در پرونده ۶۹ متهم، شامل ۶۰ روحانی شیعه، را که قرار بود امروز یکشنبه اعلام شود، به ۲۲ نوامبر موکول کرد. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که پرونده با اعتراضات گسترده داخلی و موج انتقادات نهادهای حقوق بشری درباره روند دادرسی و نحوه برخورد با متهمان روبه‌رو است. 🔻بر اساس اطلاعات منتشرشده، مقام‌های قضایی بحرین اجازه ندادند خانواده‌های متهمان و شماری از فعالان حقوق بشری در جلسه دادگاه حضور پیدا کنند. هم‌زمان، مناطقی با اکثریت جمعیت شیعه، از جمله #سنابس، #مقشع و #دیر، شاهد تجمع‌های اعتراضی گسترده در مخالفت با روند محاکمه بودند. 🔻این پرونده به موج بازداشت‌هایی بازمی‌گردد که از ۹ مه گذشته آغاز شد و طی آن شماری از روحانیون، خطیبان و چهره‌های مذهبی شیعه بازداشت شدند. جلسات رسیدگی به پرونده نیز از ماه ژوئیه آغاز شده است. 🔻رژیم آل‌خلیفه متهمان را به تشکیل یا عضویت در گروهی مرتبط با سپاه پاسداران ایران، همکاری اطلاعاتی با طرف‌های خارجی، جمع‌آوری و انتقال پول برای فعالیت‌های تروریستی و تلاش برای تضعیف نظام سیاسی و قانون اساسی بحرین متهم کرده‌اند. 🔻در میان متهمان، نام چهره‌های مذهبی شناخته‌شده‌ای مانند شیخ محمد صنقور، مدیر حوزه علمیه الهدی، شیخ علی الصددی، مدیر حوزه علمیه امام زین‌العابدین و شیخ محمود العالی دیده می‌شود. همچنین ۱۱ نفر از متهمان، ازجمله آیت‌الله شیخ عیسی قاسم و آیت‌الله شیخ عبدالله دقاق نیز به صورت غیابی محاکمه می‌شوند. 🔻باقر درویش، رئیس انجمن حقوق بشر بحرین، بازداشت‌ها و محاکمه روحانیون شیعه را اقدامی برای ایجاد رعب و فشار بر این جامعه دانسته است. به گفته او، بیش از ۴۰ روحانی در یک روز بازداشت شده‌اند و برخی متهمان با تهدید و فشار برای اعتراف مواجه بوده‌اند. وی همچنین از محرومیت وکلا از دسترسی به پرونده ۱۶ هزار صفحه‌ای و بازجویی برخی متهمان بدون حضور وکیل انتقاد کرده است. 🔻درویش معتقد است مقام‌های بحرینی از تنش‌های منطقه‌ای برای تشدید محدودیت‌ها علیه فعالیت‌های مذهبی و سیاسی شیعیان استفاده می‌کنند و این پرونده را بخشی از روند طولانی‌مدت محدودسازی نهادهای دینی و جریان‌های مخالف در کشور می‌داند. 🔻هم‌زمان، ۲۰ سازمان حقوق بشری، از جمله عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر، درباره احتمال شکنجه، اعترافات اجباری و محدودیت دسترسی متهمان به وکیل هشدار داده و خواستار تضمین دادرسی عادلانه شده‌اند. 🔹کانال مطالعات خلیج فارس @PGulfStudies

⭕️ واهمه نتانیاهو از جدایی احزاب حریدی و اقدامات اضطراری برای جلوگیری از کابینه ایزنکوت|بخش چهارم ♨️ طرح دولت وحدت ملی و موانع تشکیل آن 🔹 هم‌زمان با آغاز تلاش گادی ایزنکوت برای تشکیل دولت، بنیامین نتانیاهو پیشنهاد تشکیل یک «دولت وحدت ملی» را مطرح کرد. او از احزاب اردوگاه تغییر خواست در کنار لیکود، احزاب صهیونیسم دینی، قدرت یهودی و احزاب حریدی وارد دولت شوند. نتانیاهو در این پیشنهاد، برخلاف برخی گمانه‌زنی‌ها درباره کنارگذاشتن متحدان تندرو خود، تأکید کرد که تمام احزاب ائتلاف قبلی باید در دولت جدید حضور داشته باشند. 🔹 بااین‌حال، نتانیاهو درباره مهم‌ترین مسئله این طرح، یعنی اینکه چه کسی نخست‌وزیر باشد، موضع روشنی اعلام نکرد. این ابهام اهمیت زیادی دارد؛ زیرا در الگوی دولت وحدت ملی سال ۲۰۲۰، نتانیاهو و بنی گانتز با توافق بر سر نخست‌وزیری چرخشی وارد دولت شدند. در شرایط کنونی نیز یکی از سناریوهای مورد بحث، تکرار چنین الگویی یا حضور رهبر اردوگاه رقیب در جایگاه معاون نخست‌وزیر است؛ اما هیچ توافقی بر سر این موضوع وجود ندارد. 🔹 مشکل اصلی نتانیاهو این است که ایزنکوت اساساً خواهان تشکیل دولتی برای پایان‌دادن به دوره نخست‌وزیری اوست. ایزنکوت پیش از این اعلام کرده بود که حاضر نیست در دولتی با نخست‌وزیری نتانیاهو شرکت کند و تشکیل یک دولت اضطراری ملی را با محوریت چهار حزب یشار، باهم، دموکرات‌ها و اسرائیل خانه ما دنبال می‌کند. این چهار حزب در مجموع ۴۸ کرسی دارند و برای تشکیل دولت اکثریت به همراهی نیروهای دیگری نیازمندند. 🔹 اختلاف فقط بر سر شخص نتانیاهو نیست. ایزنکوت برای ورود احزاب دیگر به دولت، چهار شرط تعیین کرده است: پذیرش اسرائیل به‌عنوان دولتی یهودی، دموکراتیک، لیبرال و برابر؛ پایبندی به اصول اعلامیه استقلال؛ پذیرش خدمت نظامی یا ملی برای همه شهروندان؛ و به‌رسمیت‌شناختن حماس به‌عنوان سازمان تروریستی و ضرورت از بین بردن توان نظامی و حکومتی آن. این شروط، حضور هم‌زمان برخی متحدان نتانیاهو، به‌ویژه بن‌گویر و اسموتریچ، را با دشواری سیاسی روبه‌رو می‌کند. 🔹 از سوی دیگر، پیشنهاد نتانیاهو با یک تناقض سیاسی مواجه است: او خواهان حضور احزاب حریدی در دولت وحدت ملی است، درحالی‌که یکی از محورهای اصلی اختلاف اردوگاه ایزنکوت با دولت قبلی، قانون سربازی و معافیت طلاب حریدی بوده است. ایزنکوت بر خدمت همگانی تأکید دارد، اما احزاب حریدی خواهان حفظ معافیت‌ها و جلوگیری از مجازات‌های اقتصادی و اجتماعی برای طلابی هستند که از خدمت سربازی خودداری می‌کنند. بنابراین، حتی در صورت کنارگذاشتن اختلاف بر سر نخست‌وزیری، توافق بر سر قانون سربازی همچنان مانع مهمی خواهد بود. 🔹 ترکیب پارلمان نیز تشکیل چنین دولتی را پیچیده‌تر می‌کند. بلوک نتانیاهو ۵۳ کرسی و احزاب چهارگانه اردوگاه تغییر ۴۸ کرسی دارند. دو حزب عربی نیز در مجموع ۱۹ کرسی به دست آورده‌اند و از نامزدی ایزنکوت حمایت کرده‌اند؛ اما این حمایت لزوماً به معنای ورود آن‌ها به کابینه نیست. نتانیاهو از همین مسئله برای طرح این ادعا استفاده می‌کند که دولت متکی به احزاب عربی قادر به تأمین امنیت اسرائیل نخواهد بود. در مقابل، ایزنکوت نیز نمی‌خواهد با کنارگذاشتن احزاب عربی، امکان تشکیل دولت جایگزین را از دست بدهد. 🔹 در این میان، احزاب حریدی می‌توانند در معادلات تشکیل دولت نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشند. یهودیت توراتی با هفت کرسی، در مشورت با رئیس‌جمهور از معرفی نامزد خودداری کرد و شاس همچنان نتانیاهو را برای نخست‌وزیری توصیه کرده است. همکاری یهودیت توراتی با اردوگاه ایزنکوت از نظر عددی می‌تواند به این اردوگاه کمک کند، اما اختلاف بر سر قانون سربازی و موضع شاس، دستیابی به یک توافق مشترک را دشوار می‌کند. افزون بر این، آویگدور لیبرمن اعلام کرده است که با تشکیل دولت اقلیت موافق نیست و این موضع، نیاز ایزنکوت به دستیابی به اکثریت پارلمانی را افزایش می‌دهد. 🔹 به این ترتیب، طرح دولت وحدت ملی نتانیاهو بیش از آنکه یک توافق آماده تشکیل دولت باشد، پیشنهادی برای تغییر مسیر مذاکرات و جلوگیری از شکل‌گیری ائتلاف جایگزین است. نتانیاهو می‌خواهد با واردکردن احزاب رقیب به دولت، ائتلاف قبلی خود را حفظ کند؛ درحالی‌که ایزنکوت تشکیل دولت جدید را به پایان دوره نخست‌وزیری نتانیاهو و کنارگذاشتن برخی متحدان او گره زده است. تا زمانی که این دو طرف درباره نخست‌وزیری، ترکیب کابینه و قانون سربازی به توافق نرسند، عنوان «دولت وحدت ملی» به‌تنهایی نمی‌تواند اختلافات بنیادی آن‌ها را برطرف کند. نویسنده: مصطفی محمدی کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ واهمه نتانیاهو از جدایی احزاب حریدی و اقدامات اضطراری برای جلوگیری از کابینه ایزنکوت| بخش سوم ♨️ شبکه ارتباطی نتانیاهو برای بازگرداندن احزاب حریدی 🔹 نتانیاهو برای حفظ احزاب حریدی، مسیر ارتباط با رهبران مذهبی آن‌ها را فعال کرد. در این شبکه، موشه گافنی و یعقوب اشر کانال‌های سیاسی ارتباط با جریان دگل هتوراه و خاخام دوو لاندو بودند؛ نِوو کاتس، مشاور نتانیاهو، سابقه رایزنی درباره بحران قانون سربازی را داشت و موتی ببچیک نیز به‌دلیل ارتباطات قدیمی خود با جریان گور و نقش پیشینش در ائتلاف حریدی‌ها با نتانیاهو اهمیت داشت. 🔹 این افراد نقش یکسانی نداشتند و نباید همه آن‌ها را مأمور مستقیم نتانیاهو دانست. اهمیت این شبکه در امکان انتقال پیام و تأثیرگذاری بر تصمیم رهبران سیاسی و مذهبی حریدی بود. 🔹 محور اصلی این رایزنی‌ها، نگرانی از پیامدهای تشکیل دولت ایزنکوت برای ساختار زندگی و امتیازات جامعه حریدی بود. برنامه جریان ایزنکوت درباره خدمت نظامی و ملی برای همه، محدودکردن معافیت‌ها و اعمال محرومیت‌های اقتصادی و اجتماعی برای افراد مشمولی که از خدمت خودداری کنند، با منافع احزاب حریدی تعارض جدی داشت. 🔹 در صورت اجرای این سیاست‌ها، امتیازاتی مانند بودجه یشیواها، تخفیف مالیات شهرداری، مزایای مسکن و مالیاتی، بورس‌های تحصیلی و دسترسی به برخی مناقصات دولتی می‌توانست در معرض محدودیت قرار بگیرد. برای رهبران حریدی، مسئله فقط قانون سربازی نبود؛ نگرانی اصلی، تضعیف مجموعه‌ای از امتیازات و سازوکارهایی بود که استقلال آموزشی، اقتصادی و اجتماعی جامعه آن‌ها را حفظ می‌کرد. 🔹 در مقابل، نتانیاهو تلاش کرد این نگرانی‌ها را با وعده‌هایی درباره تکمیل قانون سربازی و تعیین تکلیف وضعیت طلاب یشیواها پاسخ دهد. او در تماس با یعقوب اشر بر تعهد خود به تصویب قانون سربازی و سامان‌دادن وضعیت طلاب تأکید کرد و هم‌زمان خطر تشکیل دولتی با مشارکت یا اتکای سیاسی به احزاب عربی را مطرح کرد. 🔹 پیام سیاسی نتانیاهو این بود که احزاب حریدی با فاصله‌گرفتن از ائتلاف سنتی خود، ممکن است نه‌تنها امتیازات گذشته را از دست بدهند، بلکه در دولت جدید نیز نتوانند تضمین قابل اتکایی برای حفظ جایگاه مؤسسات مذهبی و آموزشی خود به دست آورند. 🔹 با وجود این تلاش‌ها، درون یهودیت توراتی تردید و اختلاف‌نظر وجود داشت. یعقوب اشر پس از چند گفت‌وگو با نتانیاهو، در مقطعی با توصیه به نامزدی او برای تشکیل دولت موافق شده بود؛ اما وقتی موضوع را با خاخام لاندو در میان گذاشت، با مخالفت او روبه‌رو شد. 🔹 لاندو با اشاره به وعده‌های عملی‌نشده نتانیاهو در دوره گذشته، اعلام کرد که دیگر به او اعتماد ندارد. در شاخه حاسیدی نیز مئیر پوروش و الیکیم شتارک ابتدا از رهبران مذهبی خود دستور گرفته بودند که نتانیاهو را به رئیس‌جمهور توصیه کنند؛ اما پس از گفت‌وگوی خاخام لاندو با آدِمورها، این دستور تغییر کرد. 🔹 نتیجه این تحولات در مشورت‌های پنجم نوامبر با رئیس‌جمهور آشکار شد: یهودیت توراتی هیچ نامزدی را برای تشکیل دولت توصیه نکرد؛ نه نتانیاهو و نه ایزنکوت. بنابراین، تلاش نتانیاهو برای بازگرداندن حمایت صریح حریدی‌ها به نتیجه نرسید. 🔹 بااین‌حال، این جریان هنوز حاضر نشده بود حمایت خود را به ایزنکوت منتقل کند. در واقع، تماس‌ها و فشارهای سیاسی نتوانستند اتحاد پیشین با نتانیاهو را احیا کنند، اما اختلاف و احتیاط رهبران حریدی درباره پیوستن به دولت رقیب همچنان باقی ماند. نویسنده: مصطفی محمدی کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ واهمه نتانیاهو از جدایی احزاب حریدی و اقدامات اضطراری برای جلوگیری از کابینه ایزنکوت| بخش دوم ♨️ مأموریت اسموتریچ؛ استفاده از شکاف ایدئولوژیک در فهرست یشار 🔹 یکی از مأموریت‌هایی که نتانیاهو برای جلوگیری از تشکیل کابینه گادی ایزنکوت به متحدان خود سپرده، برقراری ارتباط با نمایندگان حزب «یشار» مخالف تشکیل دولتی متکی بر احزاب عربی است. این مأموریت به بتسلئیل اسموتریچ، رهبر حزب صهیونیسم دینی، واگذار شده است؛ انتخابی که با ترکیب سیاسی و فکری بخشی از فهرست یشار ارتباط دارد. 🔹 در فهرست یشار، متان کاهانا، وزیر پیشین امور دینی و عضو سابق حزب یامینا، در جایگاه پنجم قرار دارد. حییلی تروپر، نفر ششم فهرست، نیز پیش از پیوستن به یشار رهبری حزب «خانه صهیونیستی» را بر عهده داشت. شیرا شاپیرا و الیاساف پرتز، دو چهره دیگر همین جریان، در جایگاه‌های دهم و بیستم فهرست قرار گرفته‌اند. بنابراین چهار نماینده با پیشینه و خاستگاه فکری نزدیک به اردوگاه صهیونیسم مذهبی در فهرست ایزنکوت حضور دارند. 🔹 اهمیت این ترکیب در مسئله همکاری با احزاب عربی آشکار می‌شود. مواضع احزاب عربی درباره مرزهای پیش از ۱۹۶۷ و آینده سرزمین‌های اشغالی با دیدگاه‌های جریان صهیونیسم مذهبی تعارض جدی دارد. از این رو، مخالفت با تشکیل دولتی متکی بر آرای احزاب عربی می‌تواند در میان این نمایندگان زمینه سیاسی و ایدئولوژیک داشته باشد. 🔹 در کنار این چهار نفر، یورام کوهن، رئیس پیشین شاباک و نفر دوم فهرست یشار، نیز در اظهاراتی در شبکه ۱۲ در سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کرده بود که همکاری با حزب اسموتریچ را در شرایطی که نتانیاهو نخست‌وزیر نباشد، منتفی نمی‌داند. او در عین حال همکاری با حزب ایتمار بن‌گویر را رد کرده بود. 🔹 بنابراین مأموریت اسموتریچ فقط تلاش برای جذب دو نماینده نیست؛ او می‌تواند از نزدیکی فکری بخشی از اعضای یشار به اردوگاه صهیونیسم مذهبی و اختلاف بر سر همکاری با احزاب عربی برای ایجاد شکاف در موضع یکپارچه این حزب استفاده کند. 🔹 نویسنده: مصطفی محمدی 🔹 کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ واهمه نتانیاهو از جدایی احزاب حریدی و اقدامات اضطراری برای جلوگیری از کابینه ایزنکوت| بخش اول ♨️ آغاز تحرکات نتانیاهو برای حفظ ائتلاف 🔹 با اعلام مأموریت تشکیل کابینه برای گادی ایزنکوت، بنیامین نتانیاهو با نگرانی از احتمال جدایی احزاب حریدی از اردوگاه خود و پیوستن آن‌ها به ائتلاف رقیب روبه‌رو شد. این تحول می‌توانست آرایش سیاسی کنست را تغییر دهد و مسیر تشکیل کابینه جدید را برای ایزنکوت هموار کند. 🔹 نتانیاهو در واکنش به این وضعیت، رایزنی‌های فشرده‌ای را با چهره‌های ارشد لیکود آغاز کرد و برای جلوگیری از فروپاشی ائتلاف خود، مأموریت‌هایی را میان متحدان سیاسی‌اش تقسیم کرد. 🔹 بخشی از این مأموریت‌ها بر حفظ ارتباط با رهبران مذهبی حریدی و نزدیکان خاخام دوو لاندو و خاخام موشه هیلل هیرش متمرکز شد. در محور دیگری، بتسلئیل اسموتریچ مأمور رایزنی با نمایندگان حزب یشار مخالف تشکیل دولت متکی بر احزاب عربی شد. هم‌زمان، تماس‌ها و تحرکات سیاسی دیگری نیز برای اثرگذاری بر موضع بازیگران خارج از اردوگاه نتانیاهو در دستور کار قرار گرفت. 🔹 این اقدامات نشان می‌دهد نتانیاهو برای جلوگیری از تشکیل کابینه ایزنکوت، صرفاً به مذاکره با احزاب حریدی اکتفا نکرده و چند مسیر سیاسی را به‌صورت هم‌زمان دنبال می‌کند. 🔹 در بخش‌های بعدی، مأموریت هر یک از این چهره‌ها و محورهای رایزنی به‌طور جداگانه بررسی می‌شود. 🔹 نویسنده: مصطفی محمدی 🔹 کانال دولت دین @dolatedin

‍ ⭕️ سفر تاریخی پاپ لئو چهاردهم به آمریکای لاتین؛ مواجهه واتیکان با بحران سکولاریسم، فقر و دولت‌های راست‌گرا 🔹 طولانی‌ترین سفر پاپ پس از جراحی ریه: بر اساس گزارش ۶ نوامبر ۲۰۲۶ خبرگزاری آسوشیتدپرس، پاپ لئو چهاردهم تنها سه هفته پس از عمل جراحی برای برداشتن تومور سرطانی از ریه‌اش، سفری ۱۲ روزه را به اروگوئه، آرژانتین و پرو آغاز کرد. این طولانی‌ترین و دورترین سفر در دوران پاپی او به شمار می‌رود و به منطقه‌ای اختصاص دارد که وی دو دهه به عنوان کشیش مبلغ در آن خدمت کرده بود. 🔹 احیای هویت مذهبی در سکولارترین کشور قاره: در نخستین ایستگاه، پاپ وارد اروگوئه شد؛ کشوری که با وجود غسل تعمید ۷۷ درصد جمعیت، بیش از نیمی از شهروندان آن خود را «بی‌دین» معرفی می‌کنند. پاپ با بازدید از مناطق حاشیه‌نشین و محروم درگیر قاچاق مواد مخدر، و بزرگداشت سالروز «باکره سی‌وسه» (نماد استقلال ملی اروگوئه)، تلاش کرد بر پیوند ناگسستنی هویت ملی این کشور سکولار با میراث کاتولیک تأکید کند. 🔹 چالش‌های اقتصادی و اصطکاک با خاویر میلی در آرژانتین: پاپ در بوئنوس‌آیرس ضمن بزرگداشت میراث پاپ فرانسیس، با خاویر میلی، رئیس‌جمهور لیبرتارین آرژانتین دیدار می‌کند. سیاست‌های ریاضت اقتصادی دولت میلی که به تشدید فقر (رسیدن به ۳۲٫۳ درصد) و بحران مالی در مراکز نگهداری معلولان انجامیده، در کنار رویکرد بی‌ضابطه او نسبت به گسترش هوش مصنوعی در برابر هشدارهای اخلاقی واتیکان، از کانون‌های اصلی تنش در این سفر به شمار می‌رود. 🔹 بازگشت احساسی به پرو و توجه به بومیان آمازون: بخش محوری این تور در پرو رقم می‌خورد؛ جایی که لئو چهاردهم سال‌ها به عنوان کشیش و اسقف در اسقف‌نشین چیکلایو خدمت کرده است. پاپ در شرایطی با کیکو فوجیموری، رئیس‌جمهور محافظه‌کار پرو، و تشکل‌های بومی در کوسکو و آمازون دیدار می‌کند که این کشور با بحران‌هایی نظیر فقر ۲۵٫۷ درصدی، استخراج غیرقانونی طلا، قاچاق مواد مخدر و تغییرات اقلیمی دست‌وپنجه نرم می‌کند. 🔹 زوال پایگاه سنتی کاتولیسیسم در پایگاه تاریخی‌اش: اگرچه آمریکای لاتین همچنان میزبان ۴۰ درصد از کل کاتولیک‌های جهان است، اما جمعیت پیروان کلیسا در آرژانتین از ۷۱ درصد به ۵۸ درصد و در پرو از ۷۶ درصد به ۶۷ درصد سقوط کرده است. این سفر در واقع تلاشی از سوی واتیکان برای بازتعریف رسالت اجتماعی کلیسا در قبال فقر، آسیب‌دیدگان اجتماعی و احیای مجدد ایمان در کانون‌های بحران است. 🔸 سفر پاپ به آمریکای لاتین فراتر از یک بازدید شبانی، تقابل آشکار آموزه‌های اجتماعی کلیسا با الگوهای اقتصاد لیبرتارین و شتاب سکولاریسم در نیمکره غربی است. اکنون پرسش این است که آیا بازگشت لئو چهاردهم به زادگاه معنوی‌اش می‌تواند روند فرسایش نفوذ کاتولیسیسم را متوقف کند، یا کلیسا ناگزیر است نقش خود را به عنوان اقلیتی اثرگذار در بستر دولت‌های ملی‌گرا و سکولار بازتعریف نماید؟ کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ دجالِ اروپایی؛ چرا بسیاری از انجیلی‌های راست‌گرا از اروپای غربی بیزارند؟ 🔹 یادداشت تحلیلی «دجال اروپایی» به ریشه‌یابی این حقیقت می‌پردازد که چگونه تصویر سینمایی و فرجام‌شناختی «دجال» در باورهای اوانجلیکال‌های آمریکایی، بازتابی از هراس ساختاری آنان نسبت به نخبگان سکولار، نهادهای فراملی و ساختار قدرت در اروپای غربی است. 🔹 این مقاله نشان می‌دهد که بدگمانی تاریخی راست مذهبی نسبت به اتحادیه اروپا و سازمان‌های بین‌المللی، ریشه در ترس عمیق آن‌ها از ایدئولوژی‌های مدرن، سکولاریسم و افول سنت دارد؛ اضطرابی که امروزه شالوده رویکرد تهاجمی جریان ماگا و سیاست‌های خارجی ترامپ را علیه شرکای سنتی آمریکا شکل می‌دهد. 🔹 بازخوانی این پیوند میان عقاید آخرالزمانی و سیاست عملی، کلیدواژه درک تناقضات درونی ناسیونالیسم مسیحی در تقابل با تحولات نظم نوین جهانی است. 🌀متن کامل این مقاله تحلیلی را در سایت سیاق بخوانید. 🔗 ادامه مطلب: syaaq.com/41720 @dolatedin

⭕️ گولان به حریدی‌ها: اگر خواهان مشارکت هستید، به رمت‌گان بیایید! ✍️ مصطفی محمدی 🔹 همراه با تغییر موضع آویگدور لیبرمن درباره امکان مشارکت احزاب حریدی در دولت جایگزین نتانیاهو، یائیر گولان، رهبر حزب دموکرات‌ها، نیز در ۷ نوامبر اعلام کرد که برای تشکیل آنچه «دولت نجات و تغییر» می‌نامد، آماده همکاری با احزاب حریدی است. 🔹 برخی این اظهارات را نشانه انعطاف جریان چپ سکولار در برابر احزاب مذهبی و آمادگی برای عبور از اختلافات ایدئولوژیک به‌منظور تشکیل دولت جدید می‌دانند؛ اما نگاهی به متن سخنان گولان، تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد. او می‌گوید: «برخلاف نتانیاهو، ما تا بنی‌برک یا مئه‌شعاریم نمی‌رویم؛ هرکس خواهان مشارکت با ماست، باید برای دیدار به رمت‌گان بیاید.» 🔷این عبارت صرفاً تعیین محل مذاکره نیست؛ دست‌کم از نظر لحن، نوعی رابطه یک‌طرفه را به حریدی‌ها پیشنهاد می‌کند: آنها باید به فضای سیاسی و اجتماعی موردنظر گولان نزدیک شوند، نه اینکه او برای گفت‌وگو به مراکز جمعیتی و مذهبی آنان برود. 🔹 مهم‌تر اینکه گولان در هیچ‌یک از مطالبات پیشین خود عقب‌نشینی نکرده است. او همچنان بر سربازی اجباری حریدی‌ها، افزایش مشارکت آنان در بازار کار و امکان فعالیت حمل‌ونقل عمومی و مراکز تفریحی در روز شنبه تأکید می‌کند. حتی تصریح می‌کند که همکاری با احزاب حریدی به معنای دادن «چک سفید» به آنها نیست و طرف مقابل باید آماده تغییر باشد. بنابراین، گولان نه امتیاز تازه‌ای به حریدی‌ها داده و نه از اختلافات ایدئولوژیک خود با آنان کوتاه آمده است. تنها تفاوت این است که اکنون اعلام می‌کند با وجود این اختلافات، حاضر است حضور احزاب حریدی را در کابینه‌ای جایگزین نتانیاهو بپذیرد . 🔹 اما پرسش اصلی درباره واکنش احزاب حریدی، به‌ویژه «یهودیت هتوراه»، است: این حزب که سال‌ها برای حفظ استقلال آموزشی مدارس دینی، معافیت طلاب از سربازی و جایگاه اجتماعی و مذهبی جامعه حریدی مبارزه کرده، چرا باید وارد ائتلافی شود که رهبر یکی از احزاب آن نه‌تنها از مطالباتش عقب‌نشینی نمی‌کند، بلکه با چنین لحنی از آن می‌خواهد به چارچوب سیاسی و اجتماعی او نزدیک شود؟ آیا صرف کنار رفتن نتانیاهو و ورود به کابینه جدید، ارزش پذیرش چنین شروطی را دارد؟ 🔹 در واقع، آنچه گولان پیشنهاد کرده، مصالحه ایدئولوژیک با حریدی‌ها نیست؛ پذیرش حضور سیاسی آنان بدون پذیرش مطالبات اصلی‌شان است. اینکه رهبران یهودیت هتوراه چنین ترتیبی را بپذیرند، هنوز روشن نیست. کانال دولت دین @dolatedin

‍ ⭕️ مفتی عمان: پیروزی نامزدهای مسلمان در انتخابات آمریکا، نشانه عقب‌نشینی جریان ظلم است 🔹 شیخ احمد بن حمد الخلیلی، مفتی کل سلطنت عمان، در واکنش به پیروزی نامزدهای مسلمان در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا، این اتفاق را نشانه‌ای از تحول در شرایط سیاسی غرب و فرصتی برای حضور مسلمانان در مراکز تصمیم‌گیری سیاسی این کشور دانست. 🔹 الخلیلی با اشاره به تلاش صهیونیست‌ها و هم‌پیمانان آنان برای جلوگیری از پیروزی نامزدهای مسلمان نوشت: حوادث اخیر آمریکا و ورود شماری از مسلمانان به انتخابات و موفقیت آنان، نشانه‌ای از دگرگونی اوضاع است. اسلام هر اندازه با مخالفت و دشمنی مواجه شود، سرانجام جایگاه خود را خواهد یافت و جهان ناگزیر به بازنگری در محاسبات خود خواهد شد. 🔹 مفتی عمان با استناد به آیات قرآن درباره غلبه دین حق و یاری خداوند به مؤمنان، این پیروزی‌ها را بشارتی برای عقب‌نشینی ظلم و امیدی به حضور مسلمانان در مراکز اصلی سیاست غرب توصیف کرد. 🔹 وی همچنین ابراز امیدواری کرد نامزدهای پیروز در انتخابات، ارزش‌ها و آرمان‌های اسلامی را در عملکرد خود نمایان کنند و برای اصلاح سیاست‌های جهانی آمریکا در جهت تحقق عدالت انسانی تلاش کنند. 🔹 الخلیلی در پایان هشدار داد نمایندگان مسلمان نباید خود را وابسته به یک جریان سیاسی مستبد کنند؛ جریانی که به گفته او، با جهت‌گیری‌ها و ارتباطات خود موجب گسترش ظلم و فساد در کشورهای مختلف و انحراف فطرت انسانی از مسیر مستقیم شده است. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش یازدهم ✍️ مصطفی محمدی 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 مأموریت اول تشکیل دولت چه اهمیتی دارد؟ امتیازی که نتانیاهو یک بار از آن استفاده کرد در روند تشکیل دولت، اینکه رئیس‌جمهور مأموریت را ابتدا به کدام نامزد بدهد، از نظر سیاسی اهمیت دارد؛ اما این اهمیت لزوماً به معنای برتری قطعی نفر اول در تشکیل کابینه نیست. بررسی تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که در اغلب موارد، نامزدی که ابتدا مأمور تشکیل دولت شده، موفق به تشکیل کابینه نیز شده است. با این حال، در شش مورد نامزد نخست نتوانسته دولت تشکیل دهد؛ سه مورد از این شکست‌ها مربوط به بنیامین نتانیاهو بوده است. شیمون پرز در سال ۱۹۹۰، زیپی لیونی در سال ۲۰۰۸، نتانیاهو در آوریل و سپتامبر ۲۰۱۹، بنی گانتز در سال ۲۰۲۰ و نتانیاهو در سال ۲۰۲۱ از جمله این موارد هستند. اما سؤال مهم این است که اگر نفر اول نتواند دولت تشکیل دهد، آیا تفاوتی می‌کند که مأموریت ابتدا به او داده شده یا به نامزد دیگری؟ از نظر قانونی، نامزد اول ۲۸ روز فرصت دارد و رئیس‌جمهور می‌تواند حداکثر ۱۴ روز نیز به این مهلت اضافه کند. اگر او شکست بخورد، رئیس‌جمهور می‌تواند مأموریت را به نامزد دیگری بسپارد که او نیز ۲۸ روز فرصت خواهد داشت؛ با این تفاوت که امکان تمدید مهلت برای نفر دوم وجود ندارد. اما تفاوت مهم‌تر در یک امکان سیاسی و پارلمانی خود را نشان می‌دهد: نامزد اول، در شرایطی که هنوز فرصت تشکیل دولت در اختیار اوست، می‌تواند به‌جای واگذاری مسیر به نامزد بعدی، برای انحلال کنست و برگزاری انتخابات مجدد اقدام کند. نمونه روشن این اتفاق در آوریل ۲۰۱۹ رخ داد. نتانیاهو مأمور تشکیل دولت شده بود، اما مذاکرات ائتلافی او به بن‌بست رسید. در حالی که می‌توانست مأموریت را به رئیس‌جمهور بازگرداند تا امکان واگذاری آن به نامزد دیگری بررسی شود، به‌جای این کار، مسیر تصویب قانون انحلال کنست را دنبال کرد. این طرح با رأی اکثریت نمایندگان تصویب شد و انتخابات مجدد در دستور کار قرار گرفت؛ در نتیجه، عملاً فرصتی برای واگذاری مأموریت به رقیب او ایجاد نشد. بنابراین، اهمیت مأموریت اول را نباید صرفاً در تعداد روزهای بیشتر یا احتمال موفقیت در تشکیل کابینه جست‌وجو کرد. تجربه سال ۲۰۱۹ نشان داد که در شرایط خاص، نامزد نخست می‌تواند با استفاده از ظرفیت پارلمانی، پیش از آنکه رقیبش فرصت تشکیل دولت پیدا کند، کل روند را به سمت انتخابات مجدد ببرد. البته انحلال کنست امتیاز قانونی انحصاری نامزد اول نیست و مستلزم تصویب قانون با اکثریت لازم نمایندگان است؛ اما اتفاق سال ۲۰۱۹ نشان داد که برخورداری از مأموریت نخست و امکان اثرگذاری بر روند پارلمانی در همان دوره، می‌تواند یک مزیت سیاسی مهم ایجاد کند. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش نهم ✍️ مصطفی محمدی 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 ائتلافی با اختلافات بنیادین؛ آیا نیروهای ناهمگون می‌توانند کنار هم بمانند؟ یکی از مسائل مهم درباره دولت احتمالی آیزنکوت، اختلافات عمیق ایدئولوژیک میان نیروهایی است که قرار است در کنار یکدیگر قرار بگیرند. این اختلافات صرفاً بر سر تقسیم وزارتخانه‌ها یا سهم احزاب از قدرت نیست؛ بلکه به برداشت‌های متفاوت آنها از ماهیت دولت، هویت یهودی، سکولاریسم، مسئله فلسطین و جایگاه دین در ساختار سیاسی بازمی‌گردد. در یک سوی این مجموعه، احزاب چپ و جریان‌هایی قرار دارند که درباره حقوق فلسطینیان، به‌رسمیت شناختن مطالبات سیاسی عرب‌ها و آینده سرزمین‌های اشغالی دیدگاه‌هایی دارند که با جریان راست مذهبی تفاوت اساسی دارد. در سوی دیگر، نفتالی بنت قرار دارد که از دل صهیونیسم مذهبی و جریان راست ملی‌گرا برخاسته است. نگاه او به سرزمین‌های فلسطینی و آینده آنها با دیدگاه احزاب چپ و جریان‌های حامی راه‌حل سیاسی متفاوت است. در این طیف، نیروهایی وجود دارند که بر حاکمیت یهودی بر این سرزمین‌ها و گسترش حاکمیت رژیم صهیونیستی بر آنها تأکید می‌کنند. اختلاف فقط به مسئله فلسطین محدود نمی‌شود. در موضوع دین و ساختار اجتماعی نیز فاصله میان احزاب قابل توجه است. یائیر لاپید و جریان سکولار نزدیک به او بر محدود کردن نقش نهادهای مذهبی در سیاست و اداره جامعه تأکید دارند؛ درحالی‌که یهودیت هتوراه نماینده یک جریان مذهبی حریدی است که حفظ استقلال نهادهای دینی، مدارس مذهبی و سبک زندگی جامعه حریدی را از مطالبات اصلی خود می‌داند. جمع شدن این دو جریان در یک دولت، آن هم در شرایطی که مسئله سربازی حریدی‌ها به یکی از مناقشات اصلی سیاست داخلی تبدیل شده، با تعارض‌های جدی همراه خواهد بود. بنابراین، اگر یهودیت هتوراه نیز به ائتلاف احتمالی آیزنکوت اضافه شود، مجموعه‌ای شکل می‌گیرد که در آن اختلافات بر سر دین و سکولاریسم، علاوه بر اختلافات مربوط به مسئله فلسطین و سیاست‌های امنیتی، می‌تواند انسجام دولت را با مشکل مواجه کند. حتی نیروهایی که در مخالفت با نتانیاهو اشتراک نظر دارند، لزوماً درباره آینده رژیم صهیونیستی تصور مشترکی ندارند. در چنین شرایطی، خود آیزنکوت نیز نقش ویژه‌ای پیدا می‌کند. او برخلاف برخی رهبران حاضر در این مجموعه، بیش از آنکه با یک هویت ایدئولوژیک مشخص شناخته شود، چهره‌ای نظامی و امنیتی با رویکردی عمل‌گرایانه است. همین ویژگی می‌تواند به او امکان دهد که به نقطه تمرکز نیروهایی تبدیل شود که از نظر فکری و سیاسی با یکدیگر فاصله دارند و هرکدام به دلایل متفاوتی خواهان پایان دادن به دوره نتانیاهو هستند. به بیان دیگر، ممکن است بخش مهمی از این نیروها نه به دلیل توافق بر سر یک برنامه سیاسی مشترک، بلکه به دلیل نبود گزینه‌ای که بتواند همه آنها را در برابر نتانیاهو متحد کند، پشت سر آیزنکوت قرار بگیرند. در این صورت، مخالفت با نتانیاهو عامل پیونددهنده ائتلاف خواهد بود، نه یک جهان‌بینی مشترک یا توافق ایدئولوژیک. این مسئله می‌تواند در مرحله تشکیل دولت به آیزنکوت کمک کند، اما پس از تشکیل کابینه، اختلافاتی که در دوران رقابت انتخاباتی زیر سایه مخالفت با نتانیاهو قرار گرفته‌اند، دوباره خود را نشان خواهند داد. در آن مرحله، تصمیم‌گیری درباره سربازی حریدی‌ها، سیاست‌های مربوط به فلسطینیان، جایگاه احزاب عرب، مسائل مذهبی و اجتماعی و حتی جهت‌گیری‌های امنیتی می‌تواند به موضوع مناقشه میان اعضای دولت تبدیل شود. در نتیجه، چالش آیزنکوت فقط جمع کردن تعداد کافی از نمایندگان برای تشکیل کابینه نیست؛ بلکه حفظ ائتلافی است که اعضای آن درباره بسیاری از مسائل اساسی، از جمله تعریف هویت و آینده رژیم صهیونیستی، اختلاف دارند. ممکن است ضرورت کنار زدن نتانیاهو آنها را دور یک میز جمع کند، اما این ضرورت به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که بتوانند درباره اداره دولت نیز به توافق برسند. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش نهم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 سناریوی جذب یهودیت هتوراه و لیبرمن؛ تشکیل دولت بدون مشارکت احزاب عرب یکی از سناریوهای قابل بررسی برای آیزنکوت، تشکیل دولتی با همراهی هم‌زمان لیبرمن و یهودیت هتوراه است؛ ائتلافی که در آن احزاب عرب در کابینه حضور نداشته باشند و صرفاً با رأی ممتنع یا خودداری از رأی منفی، مانع تشکیل دولت نشوند. تحقق این سناریو مستلزم آن است که آیزنکوت بتواند با دادن امتیازهایی به یهودیت هتوراه، مطالبات این حزب را تا حدی تأمین کند و هم‌زمان با ارائه تضمین‌ها و امتیازهای موردنظر لیبرمن، او را نیز به همراهی با ائتلاف ترغیب کند. در این صورت، نگرانی لیبرمن درباره تشکیل دولتی متکی به احزاب عرب برطرف می‌شود و آیزنکوت می‌تواند بدون مشارکت احزاب عرب در کابینه، دولت تشکیل دهد. البته این تنها مسیر پیش روی آیزنکوت نیست. اگر نتواند لیبرمن را با خود همراه کند، همچنان می‌تواند با جذب یا دست‌کم خنثی کردن مخالفت یهودیت هتوراه، از حمایت احزاب عرب برای تشکیل دولت استفاده کند. در این حالت نیز لازم نیست احزاب عرب حتماً وارد کابینه شوند؛ ممکن است با امتیازهایی محدود، صرفاً از رأی منفی آنها جلوگیری شود. بنابراین، مسئله اصلی آیزنکوت میزان و نوع امتیازهایی است که باید به یهودیت هتوراه و لیبرمن بدهد. او می‌تواند میان دو مسیر حرکت کند: یا با همراه کردن هم‌زمان لیبرمن و یهودیت هتوراه، دولتی بدون مشارکت احزاب عرب تشکیل دهد؛ یا در صورت ناکامی در جذب لیبرمن، از طریق جلب حمایت یا جلوگیری از مخالفت احزاب عرب، مسیر تشکیل دولت را دنبال کند. پس از تشکیل کابینه نیز امکان دیگری پیش روی آیزنکوت قرار می‌گیرد: تلاش برای جذب تدریجی بخشی از نمایندگان لیکود، به‌ویژه چهره‌های ملی‌گرا و نمایندگانی که با نتانیاهو اختلاف دارند یا از موقعیت خود در حزب ناراضی‌اند. چنین اقدامی می‌تواند به تقویت دولت و کاهش وابستگی آن به حمایت بیرونی احزاب عرب یا توافق‌های شکننده اولیه کمک کند. در نتیجه، تشکیل دولت برای آیزنکوت الزاماً به معنای حل همه اختلافات و رسیدن به یک ائتلاف کاملاً منسجم نیست؛ ممکن است او ابتدا با مجموعه‌ای از توافق‌های محدود و امتیازهای متقابل کابینه را تشکیل دهد و سپس برای گسترش پایگاه سیاسی و تقویت موقعیت دولت تلاش کند. این حالت خوش بینانه برای ایزنکوت و بدون فرض این نکته است که جدایی یهودیت هتوراه شاید تنها یک فشار سنگین به نتانیاهو باشد. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش هشتم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 صهیونیسم مذهبی؛ شکاف عمیق بر سر همکاری با احزاب عرب یکی دیگر از سناریوهای مطرح، تلاش آیزنکوت برای جذب بخشی از جریان صهیونیسم مذهبی است. اما برای بررسی این احتمال باید به شکاف‌های عمیق درون این جریان و حساسیت هویتی بخش مهمی از آن نسبت به همکاری با احزاب عرب توجه کرد. نمونه روشن این مسئله، تجربه نفتالی بنت است. بنت خود از دل جریان صهیونیسم مذهبی برخاسته بود و سابقه رهبری خانه یهود و حضور در اردوگاه راست مذهبی را داشت. با این حال، هنگامی که در سال ۲۰۲۱ برای تشکیل دولت به همکاری با احزاب چپ و حزب عربی رعم روی آورد، بخش مهمی از پایگاه راست مذهبی این اقدام را عبور از خطوط قرمز سیاسی و هویتی خود تلقی کرد. در واقع، مسئله فقط اختلاف با یک نخست‌وزیر یا رقابت بر سر قدرت نبود. برای بخشی از این جریان، پذیرفتن مشارکت یک حزب عربی در ساختار دولت، حتی اگر به تشکیل کابینه‌ای با نخست‌وزیری یک چهره برخاسته از خودشان منجر شود، قابل پذیرش نبود. به همین دلیل، بنت با وجود پیشینه مذهبی و راست‌گرایانه‌اش، از سوی بخش‌هایی از همان اردوگاهی که زمانی به آن تعلق داشت، مورد حمله قرار گرفت و به همکاری با جریان‌هایی متهم شد که از نظر آنها نباید در قدرت شریک می‌شدند. این تجربه نشان می‌دهد که نمی‌توان صرفاً با قرار دادن بنت و اسموتریچ در یک اردوگاه سیاسی، انتظار داشت نیروهای نزدیک به اسموتریچ با هر ائتلافی که بنت در آن حضور دارد همراه شوند. اختلاف آنها فقط بر سر سیاست‌های امنیتی یا تقسیم وزارتخانه‌ها نیست؛ مسئله به تعریف هویت سیاسی و حدود همکاری با احزاب عرب نیز مربوط می‌شود. در همین نقطه، نقش نتانیاهو در رشد سیاسی ایتامار بن‌گویر اهمیت پیدا می‌کند. بن‌گویر سال‌ها در حاشیه جریان اصلی صهیونیسم مذهبی قرار داشت و به دلیل پیشینه و مواضعش، بسیاری از احزاب راست مذهبی حاضر به همکاری انتخاباتی با او نبودند. حزب قدرت یهودی نیز در انتخابات پیشین چند بار نتوانسته بود از حد نصاب عبور کند و وارد کنست شود. اما نتانیاهو برای جلوگیری از پراکنده شدن آرای راست، در سال ۲۰۱۹ به‌شدت برای ایجاد اتحاد میان خانه یهود، اتحاد ملی و قدرت یهودی تلاش کرد. او حتی برای جلب رضایت احزاب مذهبی وعده‌های انتخاباتی و سهمیه‌هایی در فهرست نامزدها مطرح کرد تا بن‌گویر و جریانش در ائتلاف انتخاباتی راست قرار بگیرند. این فهرست در انتخابات آوریل ۲۰۱۹ به پنج کرسی رسید، اما بن‌گویر که در جایگاه هفتم قرار گرفته بود، وارد کنست نشد. این تلاش در انتخابات ۲۰۲۱ نیز ادامه پیدا کرد. با میانجیگری و فشار سیاسی نتانیاهو، اسموتریچ با قرار گرفتن قدرت یهودی در فهرست مشترک موافقت کرد و بن‌گویر در جایگاه سوم فهرست قرار گرفت؛ ائتلافی که در نهایت راه ورود او به کنست را فراهم کرد. به این ترتیب، نتانیاهو در حالی که بارها با بن‌گویر اختلاف پیدا کرده و حتی در مقاطعی صلاحیت او برای تصدی وزارت را زیر سؤال برده بود، در عمل یکی از عوامل اصلی تبدیل شدن او از یک چهره حاشیه‌ای به بازیگری مؤثر در سیاست راست رژیم صهیونیستی شد. نتانیاهو با استفاده از نیاز انتخاباتی جریان راست، هم برای بن‌گویر مشروعیت سیاسی ایجاد کرد و هم اسموتریچ را به همکاری با او سوق داد. این رابطه البته یک‌طرفه و بدون تنش نبوده است. بن‌گویر بارها از نتانیاهو انتقاد کرده و در موضوعاتی مانند سیاست‌های امنیتی و توافق‌های سیاسی با او اختلاف داشته است؛ اما جایگاه کنونی او در ساختار قدرت، تا حد زیادی محصول همان روند ائتلاف‌سازی و حمایت سیاسی نتانیاهو است. بنابراین، اگر آیزنکوت بخواهد با مشارکت بنت و نیروهای نزدیک به او دولت تشکیل دهد، نباید انتظار داشته باشد که جریان نزدیک به اسموتریچ و بن‌گویر نیز به‌سادگی به چنین دولتی بپیوندد. از یک طرف، تجربه دولت بنت و همکاری با رعم برای این جریان همچنان یک نقطه اختلاف هویتی است و از طرف دیگر، بن‌گویر و اسموتریچ در سال‌های اخیر در قالب یک ائتلاف سیاسی مشترک به قدرت رسیده‌اند که شکل‌گیری آن نیز با نقش‌آفرینی نتانیاهو همراه بوده است. البته باید میان هسته اصلی این جریان و افراد یا گروه‌های مستقل‌تر تفاوت قائل شد. ممکن است برخی چهره‌ها یا نمایندگان جداشده از این طیف، امکان همکاری با آیزنکوت را بررسی کنند؛ اما این با جذب کل جریان صهیونیسم مذهبی تفاوت دارد. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش ششم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 درعی و شاس؛ چرا نمی‌توان جدایی آنها از نتانیاهو را مفروض گرفت؟ در تحلیل رفتار شاس باید میان این حزب و یهودیت هتوراه تفاوت قائل شد. ساختار تصمیم‌گیری این دو حزب یکسان نیست. در یهودیت هتوراه، رهبران مذهبی و مراجع حریدی نقش تعیین‌کننده‌ای در تصمیم‌گیری سیاسی دارند. اما در شاس، آریه درعی به‌عنوان رهبر سیاسی حزب از استقلال عمل و نفوذ قابل توجهی برخوردار است؛ هرچند مرجعیت مذهبی و شورای حکمای تورات نیز در ساختار حزب جایگاه مهمی دارند. برای فهم رابطه درعی و نتانیاهو باید به بیش از سه دهه همکاری سیاسی این دو بازگشت. این رابطه صرفاً بر پایه توافق‌های مقطعی ائتلافی شکل نگرفته، بلکه در بزنگاه‌های مهم سیاسی، با حمایت متقابل و اعتماد شخصی همراه بوده است. یکی از نمونه‌های قدیمی این رابطه، ماجرای انتصاب رونی بار‌اون به‌عنوان مشاور حقوقی دولت در سال ۱۹۹۷ است. در آن مقطع، درعی با پرونده قضایی فساد روبه‌رو بود و دولت نتانیاهو نیز برای تصویب توافق الخلیل به حمایت شاس نیاز داشت. در همان شرایط، انتصاب بار‌اون به این سمت با ادعای معامله‌ای سیاسی میان درعی و دولت نتانیاهو به جنجالی بزرگ تبدیل شد؛ معامله‌ای که بر اساس گزارش‌های آن زمان، قرار بود در مقابل حمایت شاس از توافق الخلیل، زمینه مساعدتری برای پرونده قضایی درعی فراهم کند. نتانیاهو با وجود مخالفت شماری از وزیران کابینه، از انتصاب بار‌اون دفاع کرد. بار‌اون تنها یک روز پس از انتصاب استعفا داد و ماجرا به تحقیق پلیس درباره احتمال معامله سیاسی کشیده شد. هرچند در نهایت برای نتانیاهو در این پرونده کیفرخواست صادر نشد، این رسوایی هزینه سیاسی سنگینی برای دولت او داشت. اهمیت این ماجرا در آن است که نشان می‌دهد نتانیاهو از همان نخستین دوره نخست‌وزیری خود، برای حفظ رابطه با درعی و حمایت شاس حاضر بود وارد مناقشه‌ای جدی شود؛ رابطه‌ای که در سال‌های بعد نیز ادامه پیدا کرد. درعی پس از محکومیت و گذراندن دوران زندان، سال‌ها از حضور رسمی در سیاست دور ماند؛ اما با بازگشت او به عرصه سیاسی، نتانیاهو بار دیگر زمینه حضورش در کابینه را فراهم کرد. در سال ۲۰۱۶، نتانیاهو از انتصاب دوباره درعی به وزارت کشور حمایت کرد؛ همان وزارتخانه‌ای که درعی بیش از دو دهه قبل در پی پرونده فساد از آن کناره‌گیری کرده بود. این بازگشت، صرفاً یک انتصاب معمولی نبود؛ نشانه‌ای از تداوم رابطه سیاسی دو طرف و اعتماد نتانیاهو به درعی، با وجود سابقه قضایی او بود. در سال‌های بعد نیز درعی به یکی از نزدیک‌ترین شرکای نتانیاهو در مدیریت ائتلاف تبدیل شد. او علاوه بر مسئولیت‌های وزارتی، عضو کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی بود و در تصمیم‌گیری‌های مهم امنیتی و سیاسی حضور داشت. گزارش‌های آن دوره از رابطه نزدیک او با نتانیاهو حکایت دارند؛ تا جایی که یکی از وزیران لیکود گفته بود نتانیاهو پیش از تصمیم‌گیری در جلسات کابینه، نظر درعی را جویا می‌شود. درعی همچنین در بحران‌های ائتلافی، به‌ویژه اختلافات مربوط به سربازی حریدی‌ها و روابط احزاب مذهبی با دولت، نقش واسطه و میانجی را ایفا می‌کرد. در واقع، او فقط رهبر یک حزب شریک در ائتلاف نبود؛ بلکه یکی از افرادی بود که نتانیاهو برای حفظ انسجام دولت و حل اختلافات داخلی به او تکیه می‌کرد. بنابراین، رابطه درعی و نتانیاهو را باید در چارچوب یک همکاری سیاسی چندده‌ساله و اعتماد متقابل بررسی کرد؛ رابطه‌ای که از نخستین دولت نتانیاهو تا کابینه‌های بعدی ادامه داشته و بارها در شرایط بحرانی خود را نشان داده است. به همین دلیل، نمی‌توان درعی را صرفاً یک بازیگر ائتلافی دانست که با تغییر شرایط پارلمانی به‌راحتی از نتانیاهو جدا شود. البته شاس در انتخابات اخیر از ۱۱ کرسی به ۶ کرسی کاهش پیدا کرده است. این افت، موقعیت سیاسی درعی را دشوارتر کرده و ممکن است فشارهایی درون جامعه حریدی بر او وارد کند. اگر یهودیت هتوراه از نتانیاهو فاصله بگیرد، درعی ممکن است با این پرسش روبه‌رو شود که چرا شاس همچنان در کنار نتانیاهو باقی مانده است. اما این فشار را نباید با تمایل درعی به جدایی از نتانیاهو اشتباه گرفت. مسئله این است که درعی ممکن است برای حفظ وفاداری خود به نتانیاهو با هزینه سیاسی بیشتری مواجه شود؛ نه اینکه الزاماً در حال حرکت به سمت آیزنکوت باشد. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش پنجم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 آیا آیزنکوت می‌تواند یهودیت هتوراه را جذب کند؟ یکی از سناریوهایی که برای آیزنکوت مطرح می‌شود، تلاش برای جذب یهودیت هتوراه و فاصله گرفتن از اتکای مستقیم به احزاب عرب است. از نظر عددی، جذب ۷ نماینده یهودیت هتوراه می‌تواند موقعیت او را تغییر دهد. اما مسئله اصلی این است که آیزنکوت برای جلب حمایت این حزب چه امتیازی باید بدهد. در اینجا یک تناقض وجود دارد. اگر آیزنکوت همان امتیازهایی را ارائه کند که حریدی‌ها در دولت نتانیاهو از آن برخوردار بوده‌اند، چه انگیزه‌ای برای ترک نتانیاهو وجود دارد؟ اگر هم بخواهد امتیاز بیشتری بدهد، با مخالفت نیروهایی مواجه می‌شود که خود قرار است پایه‌های دولت او را تشکیل دهند. به همین دلیل، مسئله جذب یهودیت هتوراه صرفاً با مذاکره و وعده‌های معمول حل نمی‌شود. آیزنکوت باید راهی پیدا کند که هم نگرانی‌های اساسی حریدی‌ها را کاهش دهد و هم نیروهای سکولار و مخالف معافیت گسترده سربازی را از دست ندهد. این کار به‌ویژه با توجه به موضع لیبرمن دشوارتر می‌شود. اگر لیبرمن قرار باشد در دولت حضور داشته باشد، امتیازدهی به حریدی‌ها محدودیت بیشتری پیدا می‌کند. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش چهارم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 یهودیت هتوراه؛ مسئله فراتر از معافیت سربازی تصمیم یهودیت هتوراه برای معرفی نکردن نتانیاهو، یکی از مهم‌ترین تحولات پس از انتخابات است. این حزب ۷ کرسی دارد که از دو بخش اصلی دگل هتوراه و آگودات اسرائیل تشکیل شده است. برای فهم رفتار این حزب نباید مسئله را فقط به اختلاف بر سر یک قانون سربازی تقلیل داد. مسئله حریدی‌ها عمیق‌تر از این است. جامعه حریدی در رژیم صهیونیستی یک ساختار اجتماعی، مذهبی، آموزشی و فرهنگی نسبتاً مستقل ایجاد کرده است. مدارس، نهادهای دینی، شبکه‌های اقتصادی و مناسبات اجتماعی این جامعه به‌گونه‌ای سازمان یافته‌اند که فاصله قابل توجهی با سبک زندگی سکولار جامعه یهودی دارند. از نگاه رهبران حریدی، سربازی اجباری گسترده صرفاً به معنای ورود بخشی از جوانان به ارتش نیست؛ بلکه می‌تواند زمینه تماس گسترده‌تر نسل جوان با محیط اجتماعی و فرهنگی بیرون از جامعه حریدی را فراهم کند. این موضوع نگرانی‌هایی درباره حفظ استقلال نهادی و فرهنگی این جامعه ایجاد می‌کند. بنابراین، مخالفت با سربازی اجباری را باید در چارچوب نگرانی بزرگ‌تری درباره حفظ ساختار اجتماعی حریدی‌ها تحلیل کرد. این مسئله با روند جمعیتی رژیم صهیونیستی نیز ارتباط دارد. جمعیت حریدی‌ها حدود ۱۴ درصد جمعیت این رژیم برآورد می‌شود و پیش‌بینی‌هایی وجود دارد که سهم آنها طی دو دهه آینده به حدود ۲۵ درصد برسد. چنین رشدی باعث می‌شود مسئله جایگاه اجتماعی، اقتصادی و سیاسی حریدی‌ها اهمیت بیشتری پیدا کند. در مقابل، احزاب سکولار و بخش‌هایی از جریان صهیونیسم مذهبی، با استناد به ضرورت تقسیم برابر مسئولیت‌های شهروندی و نیازهای ارتش، خواهان پایان دادن به معافیت‌های گسترده هستند. در نتیجه، اختلاف بر سر سربازی صرفاً اختلافی حقوقی یا بودجه‌ای نیست؛ بلکه به تعارض دو تصور متفاوت از آینده جامعه رژیم صهیونیستی مربوط می‌شود: از یک طرف حفظ استقلال ساختار حریدی و از طرف دیگر ادغام بیشتر این جامعه در ساختار عمومی کشور. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش سوم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 لیبرمن؛ یکی از مهم‌ترین موانع و متغیرهای تعیین‌کننده آویگدور لیبرمن یکی از بازیگران اصلی در معادله تشکیل دولت است. مواضع او در سال‌های گذشته نشان داده که با سه گزینه مشکل دارد: بازگشت به دولت نتانیاهو، تشکیل دولت متکی به احزاب عرب و مشارکت در دولتی که امتیازات گسترده‌ای به احزاب حریدی بدهد. این سه خط قرمز، عملاً فضای مانور او را محدود می‌کند. لیبرمن از یک طرف نمی‌خواهد نتانیاهو دوباره قدرت را در اختیار بگیرد و از طرف دیگر، حاضر نیست به‌سادگی با اتکا به احزاب عرب یا امتیازدهی گسترده به حریدی‌ها وارد دولت شود. بنابراین، او در موقعیتی قرار گرفته که مخالفت با نتانیاهو به‌تنهایی برای همراهی با آیزنکوت کافی نیست. در این چارچوب، غیبت شخصی لیبرمن در دیدار با هرتزوگ را نیز می‌توان از زاویه حفظ انعطاف سیاسی بررسی کرد. او می‌تواند از طریق نماینده حزب موضع رسمی خود را منتقل کند، بدون آنکه شخصاً در برابر رئیس‌جمهور تعهدی بدهد یا مجبور شود به‌طور مستقیم درباره راه خروج از بن‌بست توضیح دهد. اما مهم‌تر از رفتار نمادین او، اثر عددی موضع لیبرمن است. در محاسبات فعلی، بلوک یهودی مخالف نتانیاهو ۴۸ کرسی دارد. اگر ۷ کرسی لیبرمن از این مجموعه خارج شود، تعداد نمایندگان یهودی همراه آیزنکوت به ۴۱ نفر کاهش پیدا می‌کند. با اضافه شدن ۱۹ نماینده عرب، مجموع حمایت بالقوه به ۶۰ نفر می‌رسد. این همان نقطه‌ای است که نشان می‌دهد آیزنکوت نمی‌تواند بدون حل مسئله لیبرمن، صرفاً روی حمایت احزاب عرب حساب کند. اگر هم‌زمان یهودیت هتوراه نیز در صف مخالفان دولت او قرار بگیرد، آرایش پارلمانی پیچیده‌تر خواهد شد و امکان شکل‌گیری یک دولت پایدار با دشواری بیشتری روبه‌رو می‌شود. البته باید توجه داشت که در این محاسبات، مخالفت، امتناع و غیبت از رأی‌گیری یکسان نیستند. بنابراین، عدد ۶۰ در برابر ۶۰ یک تصویر از توازن سیاسی در سناریوی مورد بحث است، نه محاسبه قطعی نتیجه رأی‌گیری. کانال دولت دین @dolatedin

⭕️ تحلیل انتخابات رژیم و تأثیر احزاب مذهبی | بخش دوم 🔹 معادله تشکیل دولت در رژیم صهیونیستی؛ از توصیه‌های هرتزوگ تا بن‌بست ائتلافی آیزنکوت 🔸 مسئله اصلی هرتزوگ؛ چه کسی واقعاً توان تشکیل دولت دارد؟ یکی از پرسش‌های مهم، تأخیر هرتزوگ در اعلام مأمور تشکیل دولت است. با وجود اینکه آیزنکوت ۶۷ توصیه در اختیار دارد، صرف این عدد به معنای توانایی او برای تشکیل کابینه نیست. رئیس‌جمهور باید علاوه بر تعداد توصیه‌ها، امکان واقعی تشکیل دولت را نیز در نظر بگیرد. در اینجا با مجموعه‌ای از احزاب مواجهیم که در موضوعات مهمی مانند سربازی حریدی‌ها، جایگاه احزاب عرب، سیاست‌های امنیتی و مسائل مذهبی و اجتماعی اختلافات بنیادین دارند. از این منظر، می‌توان تأخیر هرتزوگ را با تردید درباره توانایی آیزنکوت برای تبدیل حمایت‌های پراکنده به یک توافق ائتلافی واقعی توضیح داد. ممکن است هرتزوگ بخواهد پیش از سپردن مأموریت، از امکان عملی تشکیل دولت اطمینان بیشتری پیدا کند؛ به‌ویژه اینکه شکست مأموریت اول، روند سیاسی را وارد مراحل بعدی و پیچیده‌تری می‌کند. طبق سازوکار قانونی، مأمور اول ۲۸ روز برای تشکیل دولت فرصت دارد و امکان تمدید ۱۴ روزه نیز وجود دارد. پس از آن، در صورت شکست، رئیس‌جمهور می‌تواند مأموریت را به فرد دیگری واگذار کند. در مراحل بعدی نیز سازوکارهای دیگری برای معرفی نامزد و تلاش برای تشکیل دولت پیش‌بینی شده است. نکته مهم این است که نباید تشکیل دولت را صرفاً به معنای جمع‌آوری ۶۱ رأی مثبت در نظر گرفت. در نظام پارلمانی رژیم صهیونیستی، دولت اقلیت نیز از نظر سازوکار سیاسی و پارلمانی قابل تصور است؛ اما چنین دولتی به میزان حمایت، مخالفت و امتناع نمایندگان در رأی‌گیری‌ها وابسته خواهد بود. در نتیجه، تعداد توصیه‌ها به‌تنهایی نمی‌تواند سرنوشت رأی اعتماد و دوام کابینه را تعیین کند. کانال دولت دین @dolatedin