پژوهش هنر

در نقاشی هلندی گل زنبق جایگزین گل سوسن در نقاشی‌های مربوط به حضرت مریم می شود و در قرن ۱۶ و با رشد علوم تجربی و مطالعه علمی گیاهان، تصویر گل به صورت مستقل به عنوان یک اثر هنری عرضه می‌گردد. این اثر از محمد زمان با عنوان « شاخه گل زنبق» با امضای «هو، یا صاحب الزمان» به سال ۱۰۷۴ ه.ق @artsearching

گل دیگری که برای باز نمایی شکوه و زیبایی و پیروزی برگناه در کنار مریم مقدس در نقاشی ها نقش می‌شود، گل رز یا گل سرخ یا گل صد برگ است.

جزییات سوسن‌ها را در این اثر ویلیام آدولف بوگرو ببینید. مسیح کودک دست‌هایش را گشوده است و مریم در متانتی قدسی بر کرسی عقل تکیه داده.

Ecce Ancilla Domini! به معنای «Behold the handmaiden of the Lord» از انجیل لوقا، فصل ۱، آیه ۳۸ در عهد جدید کتاب مقدس است.این جمله پاسخ مریم باکره به فرشته جبرئیل است، هنگامی که به او بشارت داده شد که عیسی را به دنیا خواهد آورد. مریم در این آیه تسلیم کامل خود را در برابر اراده خدا اعلام می‌کند.

از انجیل لوقا نمی‌توان چیزی درباره موقعیت فیزیکی بشارت و دیدار فرشته با مریم فهمید جز این سخن که لوقا می‌گوید: «فرشته وارد شد و به او گفت: شادمان باش»

گل سوسن در هنر مسیحی نماد پاکدامنی مریم است. بشارت ( Annunciation) لحظه‌ای است که به مریم گفته شد که تو پسر خدا را به دنیا خواهی آورد. این واقعه به صورت مستمر در هنر مسیحی بازنمایی شده است. فرشته ای در حالی که یکی از دستان خود را در حال سخن گفتن بالا برده با مریم دیدار می‌کند. این فرشته مرد - اگر چه فرشتگان از نظر الهیاتی جنسیت ندارند ولی معمولا به صورت مردی جوان، بازنمایی می‌شوند- در دستش چوبدستی دارد که بعد از قرون وسطی به صورت گل سوسن تغییر شکل داده می‌شود. گاهی به جای آنکه شاخه گل سوسن در دست فرشته باشد، چند شاخه گل در کنار مریم یا در گلدانی نشان داده شده است. نام این اثر Ecce Ancilla Domini! است که توسط نقاش انگلیسی دانته گابریل روستی کشیده شده است. @artsearching

بسیار ساده؛ بازیگرها و کارگردان‌ها چگونه اجرا کردن جهان پیرامون ◾️ دوره‌ای کاربردی برای بالا‌بردن قدرت شناخت، توانایی و عملکرد فردی و گروهی در کار بازیگر‌ها و کارگردان‌ها ۹۰ ساعت کارگاه (۳۰ جلسه ۳ ساعته) ۱۵ هفته در طول ۵ ماه با حضور: مونا احمدی یوسف باپیری آرمین جوان اشکان خیل‌نژاد سیاوش قائدی و فرهاد مهندس‌پور ... ◾️این دوره برای علاقمندان به بازیگری (رده سنی ۱۵ تا ۲۷ سال) و علاقمندان به کارگردانی طراحی شده است. ◾️سرفصل‌ها و طرح درس‌های این دوره توسط "فرهاد مهندس‌پور" طراحی شده است. ◾️نتایج به دست‌ آمده از این دوره در قالب رپرتواری از پروژه‌های پایانی آن در اسفندماه ۱۴۰۵ ارائه می‌شود. ◾️برای دیدن اهداف، روند پیش‌روی و طرح درس‌های کارگاه صفحات این پست را ورق بزنید. ... دبسطان تئاتر دِگره/بازیگری و کارگردانی/پاییز و زمستان ۱۴۰۵ ... برای آگاهی بیشتر در مورد این دوره به شماره ۰۹۳۳۵۰۳۷۷۳۰ (در تلگرام یا واتس‌اَپ) پیام دهید. آی‌دی شماره بالا در تلگرام: @khoonehkaredegareh . طراح گرافیک: علیرضا غفوری . دریافت فایل شرح کارگاه: https://t.me/khonehkaredegareh/987

یک جا خواندم که بادام در سنت مسیحی نقاشی نماد بکارت مریم مقدس بوده است. در جستجویم به این نقاشی مغولی-هندی برخوردم. اثری از کتاب بابرنامه که در دوره اکبرشاه نگارگری شده است. متن فارسی است. نام اثر در موزه بریتانیا این گونه ثبت شده است. «برداشت محصول بادام در قند بادام» اثر بهاوانی، از نسخهٔ Or. 3714 کتابخانه بریتانیا. قند بادام نیز جایی در خجند است که بادام‌های آن بسیار ممتاز بوده است.

مدخل و توضیح بسیار خوبی است درخصوص خلق و کشف و بسط آن در هنر و فلسفه هنر. ادامه مطلب را نیز می‌توانید در کانال مدرسه بخوانید.

جراحی مفاهیم «خلق [=Schöpfung]» و «کشف [=Entdeckung] در ایدئالیسم آلمانی، نیچه و هوسرل     علی‌نجات غلامی     نقطه‌ی صفر در معماریِ فلسفه‌ی معاصر و گره‌گاهِ بنیادینِ تقابل میان پدیدارشناسی و سنتِ نیچه‌ای، بر روی یک دوگانه‌ی به ظاهر ساده اما به شدت لغزنده بنا شده است: دوگانه‌ی «کشف» [=Entdeckung] در برابرِ «خلق» [=Schöpfung]. در یک نگاهِ کلان‌نگر، تاریخِ اندیشه‌ی پساکانتی را می‌توان میدانِ نبردِ این دو نیرو دانست؛ نیرویی که سوژه را یابنده‌ی حقیقت می‌داند و نیرویی که سوژه را آفریننده‌ی آن. با این حال، تقلیلِ این تقابل به یک دعوایِ سطحی، ما را از درکِ دینامیسمِ درونیِ عقل بازمی‌دارد. هر دویِ این واژگان — چه کشف و چه خلق — نیازمندِ یک جراحیِ زیربینانه و کالبدشکافیِ دقیق در کارگاهِ مفاهیمِ فلسفه‌ی آلمانی هستند. تا زمانی که آناتومیِ این مفاهیم را نشکافیم، نه می‌توانیم به درکِ درستی از رادیکالیسمِ پدیدارشناسیِ متقدم برسیم و نه می‌توانیم پیچیدگیِ عظیمِ «تقویم»[=Konstitution] در هوسرلِ استعلایی را فهم کنیم. برای آغازِ این جراحی، ابتدا باید واژه‌ی متعارفِ «خلق» (Creation / Schöpfung) را در سنتِ آلمانی کالبدشکافی کنیم. واژه‌ی Schöpfung در تبارِ تاریخیِ خود، باری عمیقاً الهیاتی دارد و به معنای «خلق از عدم» (Creatio ex nihilo) است. اما با ورود به عصرِ مدرن و به ویژه در ایدئالیسمِ آلمانی، این واژه سکولار شده و به درونِ سوژه‌ی استعلایی منتقل می‌شود. ایدئالیست‌های آلمانی برای فرار از بارِ الهیاتیِ این واژه و برای توضیحِ اینکه ذهن چگونه واقعیت را می‌سازد، دست به ابداعِ مفاهیمِ جدیدی زدند که هر یک سطحِ متفاوتی از مداخله‌ی سوژه در ابژه را نشان می‌داد. یوهان گوتلیب فیشته، مفهومِ Setzen (وضع کردن) را به میان آورد. در سیستمِ فیشته، «منِ مطلق» واقعیت را از ماده خلق نمی‌کند، بلکه آن را به عنوانِ یک ضرورتِ منطقی-هستی‌شناختی وضع و تأسیس می‌کند. پیش از او کانت و پس از او هگل از واژه‌ی Erzeugen (تولید کردن / زایش) بهره بردند. در اینجا قوایِ شناختی یا خودِ «مفهوم» [=Begriff]، واقعیتِ خود را از درون بسط داده و تولید می‌کنند. در تمامِ این سنتِ ایدئالیستی، عملِ «خلق» یک عملِ غایت‌مند [=Teleological]، لوگوس‌محور و در راستایِ خودآگاهیِ روح [=Geist] است. خلق، بیداریِ عقل در برابرِ خویشتن است. اما زلزله‌ی مفهومیِ عظیم با فردریش نیچه رخ می‌دهد. نیچه کلِ این عمارتِ عقلانی را ویران می‌کند و مفهومِ خلق را از انحصارِ لوگوس خارج کرده و به اراده‌ی معطوف به قدرت (مبتنی بر غرایز و حیات) می‌سپارد. در معماریِ فکریِ نیچه، هستی یک کُلِ عقلانیِ از پیش وضع‌شده نیست، بلکه یک «آشوب» [=Chaos] و مغاکِ بی‌معنایِ صیرورت است. از این رو، نیچه برای توضیحِ عملِ سوژه (ابرانسان)، از واژه‌ی Prägen (مُهر زدن / ضرب کردن / جعل کردن – به انگلیسی: Forging) استفاده می‌کند. او صراحتاً می‌نویسد: «مُهرِ هستی بر صیرورت زدن، این است والاترین اراده‌ی معطوف به قدرت». خلق در اینجا، تحمیلِ استبدادی و خشنِ یک فرم بر بی‌فرمیِ جهان است. در کنارِ آن، نیچه از واژه‌ی Erdichten (خیال‌بافی کردن / برساختنِ جعلی) پرده برمی‌دارد. برای نیچه، تمامِ مفاهیمِ متافیزیکی و حقایقِ علمی، برساخته‌های توهمی و استعاره‌هایی هستند که ما آن‌ها را «ابداع» کرده‌ایم تا حیات را بر روی این مغاکِ بی‌معنا ممکن سازیم. در اینجا، خلق مساوی است با جعل؛ نقاب زدن بر رویِ هیچ. دقیقاً در واکنش به همین اراده‌گراییِ رادیکال و نیهیلیسمِ مستتر در دلِ جعلِ نیچه‌ای بود که پدیدارشناسیِ متقدم در دقایقِ آغازینِ خود، شمشیرِ «کشف» را از نیام برکشید. شعارِ هوسرلِ متقدم، «به سوی خودِ چیزها!» (Zu den Sachen selbst)، در مکاتبِ مونیخ و گوتینگن (با متفکرانی چون آدولف رایناخ، الکساندر فاندر و ماکس شلر) به یک آنتی‌تزِ تمام‌عیار علیه نیچه تبدیل شد. در پدیدارشناسیِ رئالیستی، دفاع از مفهومِ «کشف» [=Entdeckung] و «شهود» [=Anschauung]، دفاع از ابژکتیویته در برابرِ فورانِ بی‌بنیادِ اراده بود. آن‌ها استدلال می‌کردند که قلمروِ ماهیات (ضرورت‌های منطقی، حقوقی و ارزشی) یک قلمروِ عینی است. ذهنِ انسان این ماهیات را جعل [=Prägen] نمی‌کند، بلکه آن‌ها را می‌یابد.   شفاف‌ترین رویارویی را ماکس شلر رقم زد. او در نقدِ رادیکالِ خود بر نیچه نشان داد که ارزش‌ها برساخته و جعلِ اراده نیستند، بلکه یک نظامِ سلسله‌مراتبیِ عینیِ ارزش‌ها وجود دارد که سوژه آن را از طریقِ «احساسِ ارزشی» [=Wertfühlen] کشف می‌کند. در این مقطع، پدیدارشناسی با تکیه بر «کشفِ مطلق»، تمام‌قد در برابرِ «جعلِ مطلقِ» نیچه‌ای ایستاد تا فونداسیونِ عقل را نجات دهد.

مستند داستانی «کوچه پاییز». نویسنده، تدوینگر و کارگردان: خسرو سینایی. فیلم‌بردار: علی لقمانی. ٨٩ دقیقه، ۱۳۷۶. با حضور: ژازه تباتبایی، خسرو سینایی، گیزلا وارگا، مهدی احمدی، محمدابراهیم جعفری،‌ محمدعلی کشاورز، علی‌اکبر صادقی، جواد مجابی و... داستان تأسیس «گالری هنر جدید» توسط ژازه تباتبایی، نقاش و مجسمه‌ساز، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس. این فیلم توسط مهدی احمدی روایت می‌شود که پیش از بازیگری، ابتدا نقاش بوده است.

مجموعه چند جلدی خوشنویسی         نگارگری         معماری         دیگرهنرها در این مجموعه‌  با رویکردی انتقادی ـ تحلیلی، تاریخ هنرهای ایرانی ـ اسلامی را از منظر تاریخ‌نگاری بازخوانی می‌کنیم. این مجموعه، روایت‌های تاریخی را درباره هنر و هنرمندان به نقد می‌کشد و نسبت میان هنر، تاریخ، قدرت، سیاست و جامعه را بررسی می‌کند؛ از شیوه روایت مورخان و اعتبار منابع تاریخی تا جایگاه اجتماعی ، سیاسی هنرمندان، مهاجرت، روابط استاد و شاگردی و جریان‌های شکل‌گیری هنر در دوره‌های مختلف. «از بوی خون و گل» تلاشی است برای خواندن تاریخ هنر، فراتر از روایت‌های معمول؛ با نگاهی به آنچه در میان سطرهای متون تاریخی درباره هنر و هنرمندان پنهان مانده است. با نظارت علمی و سرویراستاری دکتر شهاب شهیدانی عضو هیأت علمی دانشگاه هنر اصفهان

تاریخ فلسفه با دکتر آرتور هولمز: 📢جلسهٔ پانزدهم: فلسفه‌ی اپیکور تماشا در آپارات: 📽 aparat.com/v/hrec623 💭 درس چهاردهم: ★ t.me/AtLeastLiterature/1031 📣 حداقلْ کلانشهر 🔗 @AtLeastLiterature

❌️شروع کلاس «مِتاکُلاژ؛ ساختن از ساخته‌ها» از سه‌شنبه ۱۰ شهریور 🔳 کارگاه عملی «مِتاکُلاژ؛ ساختن از ساخته‌ها» ▫️مدرس: دکتر محمّد اوحدی حائری (نویسنده و پژوهشگر، مترجم، استاد دانشگاه) 🔻۶ جلسه 📌 همراه با پروژه پایانی ♦️ درباره‌ی کارگاه: در این دوره که برای اولین‌بار در ایران برگزار می‌شود تجربه‌ای کاملا متفاوت در خلق اثر ادبی و هنری را تجربه خواهید کرد‌. هنرمندان و اندیشمندان عرصه هنر بارها تلاش کرده‌اند روشی متفاوت از هم‌نشینیِ متریال‌های ازپیش‌ساخته‌شده را پیشنهاد دهند. اما متاکلاژ نقطه‌ای فراتر از  «کُلاژ»،«دادائیسم»،«لتریسم»،«بریکُلاژ»،«ناادبیات»،«ناسینما»،«ناتئاتر»و مواردی از این دست است. در این روش با جدا کردن جزئی از یک کل هنری و ادبی و بازتعریفِ آن در اثر خودمان، اثری می‌آفرینیم که هیچکدام از اجزای آن را از نقطه صفر نیافریده‌ایم. در این کارگاه هر یک از شرکت‌کنندگان به طور فردی و گروهی پروژه‌ای را در حوزه بینارشته‌ای سینما، تئاتر، نقاشی، عکاسی، موسیقی و ادبیات انتخاب کرده و در طول دوره پرورش می‌دهند... 🛑ثبت‌نام: ‎+۹۸۹۱۰۵۳۹۴۷۳۷ 🚦تلگرام: @Chaos_Art_Group ✨عضویت در کانال خائوس✨ @Chaos_Art_Group_news

🔹...گاهی ناگهان در خانه می‌ایستاد، یا حتی در حیاط یا خیابان، و دقیقه‌ای را غرق اندیشه، آرام بر جای می‌ماند. قیافه‌شناس، با بررسی چهره‌ی او، می‌گفت که فکر و اندیشه‌ای در آن نیست، بلکه نوعی ((مکاشفه)) در آن هست. تابلو جالبی هست از کرامسکویِ نقاش، به نام ((مکاشفه)). جنگلی است در زمستان، و در راه جنگلی در تنهایی مطلق، روستایی سرگردانی با کپنک پاره و کفش چوبین. طوری ایستاده که گویی غرق اندیشه است. با این حال فکر نمی‌کند؛ در حال مکاشفه است. اگر به اسمردیاکف دست می‌زدند، یکه می‌خورد و چنان نگاه می‌کرد که گویی دارد بیدار می‌شود و مبهوت است. درست است که فوری به خودش می‌آمد؛ اما اگر از او می‌پرسیدند به چه فکر می‌کردی، چیزی به یاد نمی‌آورد. با این همه احتمال دارد تاثیری را، که هنگام مکاشفه وجودش را فراگرفته بود، درون خودش نهان داشته باشد. آن تاثیرات برایش عزیز است، آنها را بی‌شک، و به طرزی نامحسوس و حتی ناخودآگاه، انبان می‌کند. چرا و چگونه، این را البته خودش هم نمی‌داند. چه بسا ناگهان، پس از سال‌ها انبان کردن تاثیرات، همه چیز را رها کرده و برای رهایی از جانش به زیارت اورشلیم برود، یا شاید ناگهان دهکده‌ی زادبومش را به آتش بکشد، یا شاید دست به هر دو بزند. در میان روستاییان تعداد فراوانی آدم ((مکاشفه‌ای)) هست. خوب، اسمردیاکف هم به احتمال یکی از آنها بود، و به احتمال، بی‌آنکه چرایش را بداند، تاثیرات را با حرص و ولع انبان می‌کرد. برادران کارامازوف، ج1؛ بخش اول ، کتاب سوم: شهوت‌پرستان، فصل ششم؛ اسمردیاکف، ص182 ترجمه‌ی صالح حسینی، انتشارات ناهید. @Artsearching

🔹مکاشفه یا مکاشفه‌گر 🔹اثری از ایوان کرامسکوی @Artsearching

🎭 می‌خوای بازیگری رو جدی‌تر دنبال کنی؟ شاید این همون فرصتی باشه که دنبالش بودی. 🔥 ۳۶ جلسه آموزش بازیگری با امیرعلی ابراهیمی برای افرادی که می‌خوان بازیگری رو شروع کنن، مهارت‌هاشون رو ارتقا بدن و وارد مسیر حرفه‌ای‌تری بشن. در این دوره روی بدن، صدا، تخیل، تمرکز، حضور در لحظه و متد تخصصی مایزنر و چخوف کار می‌شه. اما مهم‌تر از آموزش: 🎬 یک ماه تمرین برای اجرای پایان‌دوره ⭐️ حمایت از اجرای برتر برای رسیدن به اجرای عمومی 🎭 امکان پیوستن هنرجویان مستعد به گروه اجرایی استاد و حضور در آثار ایشان 🎓 برای تعداد محدودی از هنرجویان مستعد و متعهدی که شرایط مالی مانع حضورشان است و مشکل مالی حاصل شرایط فعلی دارند، امکان بورسیه نیز وجود دارد. هزینه‌ای بابت حق تدریس دریافت نمی‌شود. 🍵 جلسات آموزشی در تهران و به صورت حضوری برگزار می‌شود. 📋 پذیرش با تست آنلاین | ۶ شهریور ۱۴۰۵ 📩 می‌خوای بدونی این دوره برای تو مناسبه؟ فقط کلمه «تست» رو به این آیدی پیام بده تا شرایط کامل رو برات بفرستیم: 👉 @TheTArtAdmin 📞 09120399945 ۱۳–۱۶ | ۲۰–۲۲ 👤 مدرس: امیرعلی ابراهیمی سوابق استاد: tiwall.com/amiraliebrahimi