Light Workers🔆

هر چیزی حدی دارد..! حتی زیباترین رفتارها و قشنگ‌ترین خصلت‌ها هم وقتی از حدش می‌گذرند تبدیل به آسیب می‌شوند، و به آدم ضرر می‌رسانند! انسان بی آنکه بداند بیشتر وقت‌ها سخت‌ترین ضربه‌ها را از باورهایش می‌خورد! از اینکه می‌خواهد در هر شرایطی خوب بماند و مدال افتخار صبر و شکیبایی را به گردن بیندازد… بارها به خودش پشت می‌کند تا دیگران را راضی نگه دارد… آنجا که باید فریاد بزند سکوت می‌کند آنجا که باید از حقش دفاع کند، گذشت می‌کند آنجا که باید تذکر بدهد حرفی نمی‌زند و اینگونه است که هر روز بدی‌ها بیشتر تکرار می‌شوند و خوبی‌ها کمرنگ تر… چون همیشه عده‌ای خطا می‌کنند و عده‌ای بی وقفه می‌بخشند ما همانطور که در برابر رفتارهای منفی‌مان مسئولیم در برابر خوبی هایمان هم مسئولیت داریم که به جا و به اندازه خرج کنیم… و ای کاش با تصمیم‌های اشتباه "انسانیت" را در چشم آیندگان به "حماقت" تبدیل نکنیم!! @lightworkers

من همیشه عشق، محبت و توجه خواستم اما نمی‌دانم چرا همیشه جذب انسان‌های سرد، بی‌توجه و بی‌ثبات می‌شوم!؟ من که اینها را نمی‌خواستم! گرایش‌های مثبت ما معمولا آگاهانه هستند اما گرایش‌های منفی ما که از کودکی و از اتفاقات و رفتار والدین می‌آیند به دلیل رنجی که داشته‌اند در ذهن ما سرکوب شده و در پستوی ذهن ما پنهان شده‌اند و ما از آنها بی‌خبریم اما به دنبال بازیابی و تکرار آنها در روابط خود هستیم! به کودکی‌اتان فکر کنید بیشتر چه خاطرات، تصورات و تداعی‌های منفی به ذهن شما می‌آید!؟ کدام یک از این تصورات، خاطرات و تداعی‌های منفی را در رابطه عاطفی جستجو کرده‌ یا ناخواسته با آنها روبرو شده‌اید؟ اگر در کودکی با موقعیت ویژه احساسی روبرو بوده‌اید در بزرگسالی هم ناخودآگاه می‌خواهید این موقعیت‌ها را تکرار کنید یا در جستجوی آنها باشید؛ زیرا به آن موقعیتها عادت و آشنایی بیشتری دارید! مثلا اگر پدر و مادرتان فقط در ازای مطیع بودن به شما محبت و توجه داشته‌اند شما نیز برای جلب عشق و توجه، خودتان را تحت کنترل دیگران قرار می‌دهید. اگر مورد سرزنش قرار گرفته‌اید بیشتر جذب آدمهای انتقادگر می‌شوید! یا اگر روابط آشفته و بی‌ثباتی با والدین داشته‌اید؛ طلاق گرفته‌اند یا آنها را از دست داده‌اید به کسی که رابطه امن‌ و پایداری با شما ندارد دل می‌بندید! اما حتی ممکن است آدم با ثباتی در مسیرتان قرار بگیرد اما با بی‌اعتمادی و بدبینی، ترس و تردید کاری کنید تا طرفتان شما را ترک‌ کند و تله رهاشدگی شما تکرار شود! یا اینکه چون همیشه از والدین خود دچار خشم شده‌اید اکنون هم فرد مقابلتان را طرد می‌کنید تا دچار خشم شوید! در واقع شما از کودکی برنامه ریزی احساسی شده‌اید تا عشق را برابر با کنترل بیشتر، تحقیر، سرزنش و انتقاد بیشتر، احساس تهدید و طردشدگی بیشتر و... قرار دهید! این الگوی عشق‌ورزی مخرب را از رفتاری که والدین با شما و با خودشان داشته‌اند آموخته‌اید اکنون لازم است آگاه به این برنامه ریزی احساسی مخرب و گرایش‌های منفی ناخودآگاه خود در روابط باشید و با شناخت و ارتباط عوامل تاثیرگذار در کودکی با روابطی که اکنون دارید از تحت کنترل بودن توسط دنیای کودکی فاصله بگیرید. آگاهی از این عوامل باعث می‌شود در انتخاب روابط جدید خود آگاهانه عمل کنید یا رابطه‌ای که در آن هستید را به سلامت جلو ببرید. تعاریف مثبت و درست جدیدی باید جایگزین تعاریف عشق خود از کودکی کنید. روانشناسی عزت نفس @lightworkers

#بریده_کتاب کسی که روحش بزرگ باشد، هرگز تنها نمی‌ماند. با آنکه گاهی دوستان از گِرد او پراکنده می‌شوند، باز دوستانی خواهد یافت. و شورِ عاشقانه‌ای که در درون اوست به هرسو خواهد تراوید و آثاری برجای خواهد گذاشت. در آن هنگام که خود را تنها و منزوی میبیند، جان او بیش از هروقت دیگری، حتی بیش از خوشبخت‌ترین مردم جهان‌، از عشق لبریز می‌شود. ژان کریستف #رومن_رولان @lightworkers

من درخت آتشم، پيامدار آرزو سخن‌گوی پنجاه میلیون عاشق. اندوه‌گساران در آغوش من آرام می‌گیرند گاه برایشان کبوتری می‌سازم و گاه بوتهٔ یاسی دوستان، من زخمی هستم که هرگز سلطهٔ خنجر را نپذیرفت! #نزار_قبانی @lightworkers

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو مولانا @lightworkers

به خودت و زندگیت عشق بورز. گاهی برای خودت یک فنجان چای داخل زیباترین فنجان خانه بریز یک موسیقی ملایم پخش کن دنجترین جای اتاقت رو انتخاب کن و فقط برای دقایقی مال خودت باش. سن و سالت مهم نیست، مهم نیست مشکلات و سختی های زندگیت چقدر بزرگ هستند همین چند دقیقه که به خودت توجه کنی، از درون آرام میشوی. به خودت فکر کن، تو مهمترین شخص زندگی خودت هستی. اگر خودت به خودت اهمیت ندی، از بقیه چه توقعی میشود داشت. بیخیال سختی های زندگی، دلت شاد باشد و آرام. سختی ها و مشکلات هم تمام می‌شوند و آنچه می‌ماند تو هستی با این تفاوت که حالا قویتر از گذشته شده ای. @lightworkers

آدم زمانی آرامش دارد که رها کرده باشد، زمانی که رها شده باشد. باید رها کرد غصه را، اندوه را، افسوس را باید رها کرد که دیگران چه گفتند و چه فکر کردند باید رها کرد که گذشته‌ها چرا بد گذشت و اتفاقاتی که نباید، چرا افتاد باید رها کرد افکار اگر و امّا را... که اگر اینگونه رفتار می‌کردم اوضاع بهتر می‌شد، اما نکردم. که اگر فلان کار را می‌کردم، جلوی فلان اتفاق را گرفته بودم.. که نه گذشته‌ها قابلیت بازگشت دارند، نه اگرها و امّاها برایت سودی... که امروز را هم اگر رها کنی، می‌شود دیروز... که عمر آدمی در گذر است. دلخوش باش به یک شاخه گل، به یک صفحه کتاب، به چند دقیقه موسیقی، به نور... دلخوش باش به اینکه هستی و فرصت نفس کشیدن و تغییر داری کنج دنجی پیدا کن، خودت را با دلخوشی‌ها محاصره کن و به روی خودت هم نیاور که ابر اندوهی در دیروز جا مانده در انتظار تلنگر و باریدن. دلخوش باش به این‌که اگر زود بجنبی، امروزت را همانگونه خواهی‌ساخت، که دوست داری. دلخوش باش، که همین دلخوشی‌ست، معنای حقیقی خوشبختی... #نرگس_صرافیان @lightworkers

#بریده_کتاب اهمیت‌ دادن بیش از اندازه به نظر دیگران، جنونی است که بر همهٔ مردم حاکم است. این جنون چه در سرشت ما ریشه داشته باشد، چه حاصل جامعه و تمدن باشد، به‌هرحال بر همهٔ کردار و رفتار ما تأثیر بیش از اندازه می‌گذارد و دشمن نیک‌بختیِ ما است. #آرتور_شوپنهاور در باب حکمت زندگی @lightworkers

خودت را بی اجازه کشف کن باید چیزی درون تو باشد کہ دیگران جز خودت نداشتہ باشند، چیزی کہ تنہا تو داری، ایمان داشتہ باش وجود دارد. اگر پیدایش نمی‌کنی تقصیر توست. شاید آنقدر از خودت دور شده ای و دست بہ تقلید زده اے کہ درونت را گم کرده ای! خودت را کشف کن... درون تو سرزمین عجیبے است کہ نیاز بہ کشف دارد، اما تو همیشہ درگیر دنیاے بیرونت هستی! همہ اش می‌خواهی دیگران را کشف کنی، نیتشان را بفهمی، اصلاً بفہمی خوبند یا بد! خودت را پیدا کن... آن قدر جذابیت درون هر انسان هست که اگر کشفش کند آن را به هیچ قیمتی نمی‌فروشد... @lightworkers

زندگی در درون ماست. @lightworkers

#بریده_کتاب ما به دنیا نیامده‌ایم که مجازات شویم. ما اینجاییم که تعلیم ببینیم. هر اتفاقی پتانسیل تغییر ما را دارد. طوری عمل کن گویی هر اتفاقی هدفی دارد. آنگاه زندگیت هدف‌دار خواهد شد. ببین چرا به فلان تجربه نیاز داشتی، با آن روبه‌رو شو و دَرست را از آن بگیر تا دیگر به سراغت نیاید. #اندرو_ماتیوس راحت باش گیر نده @lightworkerd

من درخت آتشم، پيامدار آرزو سخن‌گوی پنجاه میلیون عاشق. اندوه‌گساران در آغوش من آرام می‌گیرند گاه برایشان کبوتری می‌سازم و گاه بوتهٔ یاسی دوستان، من زخمی هستم که هرگز سلطهٔ خنجر را نپذیرفت! #نزار_قبانی @lightworkers

امید یعنی بدانی تا هستی می توانی تغییر کنی و دنیا را تغییر بدهی. امید یعنی بدانی خداوند دوستت دارد و اگر به تو زمان داده معنیش این است که در این فرصت می شود یک کارهایی کرد. امید یعنی این که همیشه بخشش خداوند را از اشتباه خود بزرگتر بدانیم. امید یعنی این که اگر دانه ی زندگی صد بار از دستمان رها شد باز هم برای برداشتن و به مقصد رساندن آن به ابتدا برگردیم این بار محکم تر گام برداریم.💚 @lightworkers

"کشف" آن است که آدمی به عیوب و هنر خود بینا گردد و بر اندرون خود مطلع گردد. "کرامات" آن است که قطعا علایق از درون خود بکند و دل خود مجرد گرداند. "قدم" آن است که از خود قدم بیرون نهد و سفر می‌کند بیرون از خود و به مقصد رسد. "همت" آن است که سر به مادون حق فرو نیاورد. شیخ صفی الدین اردبیلی @lightworkers

راستی من در کدام چرخه قرار دارم؟ در چرخه اکو سیستم یا در چرخه ایگو؟ @lightworkers

زندگى شاد و آرام يعنى تعادل ايجاد كردن بينِ آنچه که باید نگهداشت و آنچه که باید رها کرد... @lightworkers

#بریده_کتاب بخشایش، مهم‌ترین گام در راه عشق ورزیدن به خود است. ما باید خودمان را با چشمان معصوم یک کودک بنگریم و خلاف‌ها و شک و دودلی‌های خود را با عشق و مهربانی پذيرا شویم. باید پیش داوری‌های سخت‌گیرانه را کنار بگذاریم و با اشتباهاتی که مرتكب شده‌ایم، کنار بیاییم. ما باید بدانیم که ارزش بخشیده شدن را داریم. بخشایش، موهبتی الهی است که به ما می‌آموزد اشتباه کردن، بخشی از انسان بودن است. 📗نیمه تاریک وجود #دبی_فورد @lightworkers

شايد مرا به ياد نياوری اما من تو را خوب می‌شناسم ما همسايه شما بوديم و شما همسايه ما و همه‌مان همسايه خدا يادم می‌آيد گاهی وقتها می‌رفتی و زير بال فرشته‌ها قايم می‌شدی و من همه آسمان را دنبالت می‌گشتم تو می‌خنديدی و من از پشت خنده پيدايت می‌كردم خوب يادم هست كه آن روزها عاشق آفتاب بودی توی دستت هميشه قاچی از خور شيد بود نور از لای انگشتهای نازكت می‌چكيد راه كه می‌رفتی ردی از روشنی روی كهكشان می‌ماند يادت می‌آيد؟ گاهی شيطنت می‌كرديم و می‌رفتيم و می‌رفتيم سراغ شيطان تو گلی بهشتی به سمتش پرت می‌كردی و او كفرش در می‌آمد اما زورش نمی رسيد فقط می‌گفت: همين كه پايتان به زمين برسد می‌دانم چطور از راه به درتان كنم تو شلوغ بودی آرام و قرار نداشتی آسمان را روي سرت می‌گذاشتی و شب تا صبح از اين ستاره به آن ستاره می پريدی و صبح كه می‌شد در آغوش نور به خواب می‌رفتی اما هميشه خواب زمين را می‌ديدی آرزويی روياهای تو را قلقلك می‌داد دلت می‌خواست به دنيا بيايی و هميشه اين را به خدا می‌گفتی و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنيا آورد من هم همين كار را كردم بچه‌های ديگر هم ما به دنيا آمديم و همه چيز تمام شد  تو اسم مرا از ياد بردی و من اسم تو را ما ديگر نه همسايه هم بوديم نه همسايه خدا ما گم شديم و خدا را گم كرديم دوست من همبازی بهشتی‌ام نمی‌دانی چقدر دلم برايت تنگ شده هنوز آخرين جمله خدا توی گوشم زنگ می‌زند از قلب كوچك تو تا قلب من يك راه مستقيم است اگر گم شدی از اين راه بيا بلند شو از دلت شروع كن شايد دوباره همديگر را پيدا كنيم.... #عرفان_نظرآهاری @lightworkers 

سؤال : چرا ذهن نمی‌تواند علیرغم تلاش‌های مکرر متوجه درون شود؟ جواب : او با تمرین و عدم علاقه عملی می‌شود و فقط بتدریج موفق می‌شود. ذهن که این‌همه زمان طولانی گاوی بوده است که عادت داشته است دزدکی در مراتع دیگران چرا کند , به آسانی در طویله خود محدود نمی‌شود. هر چقدر هم که نگهبان او را با سبزه لذیذ و علوفه خوب وسوسه کند , او در وهله اول رد می‌کند. او آنگاه کمی بر می‌دارد , اما تمایل باطنی او که سرگردان شود خودش را اثبات می‌کند و او در می‌رود. دوباره و دوباره که توسط صاحب خودش وسوسه شود , او خودش را به طویله عادت می‌دهد تا آنکه سرانجام , حتی اگر رها گذاشته شود , سرگردان نمی‌شود. بهمان ترتیب نیز با ذهن است. اگر یکبار خوشحالی باطنی خودش را پیدا کند بیرون سرگردان نخواهد شد. @lightworkers