Morphin™ | مورفین

من همیشه چوب زود عصبانی شدنمو میخورم وگرنه دل من از همه صاف تر بود...!!:)

قبلاً میگفتن: طرف خودشو میگیره! و من چقدر از این رفتار فراری بودم، همیشه فکر میکردم باید با همه صمیمی باشم، با همه بگو بخند کنم و برای همه وقت بذارم. اما امروز به یه نتیجه ای رسیدم: اتفاقاً باید خودمو بگیرم چرا باید آدمی رو تحمل کنم که نمیدونه چطور باید با من رفتار کنه؟ نمیدونه احترام يعنى چی، حد و مرز یعنی چی و شخصیت داشتن يعنی چی؟ بعضی آدما قرار نيست چیزی به زندگیت اضافه کنن؛ فقط آرامشت رو میگیرن و از نظر روحى بهت آسیب میزنن.

من آدم صبوریم، ولی اگر از چیزی بگذرم، برای همیشه گذشتم...

از زیادی ریزبین بودنم خسته شدم... خسته از اینکه کوچکترین تغییر توی رفتار آدمها رو میفهمم؛ از یک لحن ،سرد یک جواب کوتاه یک نگاه متفاوت یک سکوتِ چند ثانیه ای... حتی از روی چند کلمه ی ساده توی یک پیام میفهمم چیزی پشتش پنهانه؛ چیزی که شاید خود آدمها هم حاضر نیستن بگن. کاش این قدر نمی فهمیدم... كاش بعضی وقتها میتونستم مثل بقيه فقط ببینم و رد بشم نه اینکه هر تغییر کوچیکی رو هزار بار توی ذهنم تحلیل کنم. گاهی این فهمیدن زیاد بیشتر از ندانستن درد داره..!:)

آدم نمیفهمه ، نمیفهمه تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه اونجاست که متوجه میشه چه فاجعه رو پشت سر گذاشته!:)

برکت زندگی من قلبمه، که برای همه خوبی می‌خواد...

شاید یه روز بفهمی من هیچ وقت دنبال دعوا نبودم... اصلاً نمی خواستم برنده بشم یا ثابت کنم حق با منه. فقط داشتم میگفتم یه چیزی هست که اذیتم میکنه دلم میخواست فقط گوش بدی. نه اینکه فوری از خودت دفاع کنی نه اینکه حرفم رو برگردونی سمت خودم نه اینکه جوری رفتار کنی انکار احساساتم زياديه. فقط میخواستم یه بار هم تو بفهمی من چی میکشم. من ازت آدم کامل نمیخواستم. کار عجیب و بزرگ هم نمیخواستم. فقط یه کم صبر، یه کم درک و یه لحظه که توی اون من رو انتخاب کنی... نه اینکه فقط بخوای ثابت کنی حق با توئه

و ناگهان، دیگر برايم مهم نبود، كه ديده شوم، درک شوم، با من صحبت شود، جواب بيامم را بدهند، دوستم داشته باشند يا نه، دعوت شوم يا درباره ام صحبت كنند؛ حالا همه جا آرام است و من بالاخره خودم را پيدا كردم.

همه ی اینایی که میبینید ميشين اینور اونور پشت سر ما بد میگن همینا روزای سختشون هیچکی آدم حسابشون نکرد و هیچکسو نداشتن جز ما ؛ اما حالا واسه ما قیافه میگیرن و باهامون بد شدن هی امان از ذات خراب....

طرز فکرم عوض شده، دیگه به آدمای قدر نشناس خوبی نمیکنم؛ برای کسی که شعور نداره کاری انجام نمیدم، به کسی که لطف رو وظیفه میبینه محبت نمیکنم، دیگه با خوبی بیش از حد و اندازه‌ خودم، خودم رو کوچیک نمیکنم.

هیچوقت تا حالا با همچین ورژنی از خودم که بعد از کلی صبوری ، یهو تو یک لحظه ، تمومِ چیزایی که با چنگ و دندون نگهشون داشته بودم و رها کنم و برم ، روبرو نشده بودم

خیانت رو نبخش، آدمی که از قصد بهت آسیب زده رو حذف کن و به کسی که ترکت کرده فرصت ورود دوباره به زندگیت رو نده، نه به خاطر اینکه کارشون اشتباه بوده، بلکه به خاطر اینکه تو با این افراد آینده ای نداری. آدمی که یک بار بهت خیانت کرده فردا توی شغلت، توی خونه و زندگیت، توی کارت هم بهت خیانت می‌کنه. آدمی که تا تقی به توقی می‌خوره بجای وایسادن و حل کردن مشکل می‌گه خداحافظ و می‌ره فردا توی شرایط سخت و موقعی که بیشتر از همیشه نیاز به حمایتش داری مثل بزدلا در می‌ره. و آدمی که از قصد بهت آسیب زده راهشو یاد داره، عاشقت نیست و منتظر یه محرکه که دوباره انجامش بده. تو برای ساختن زندگی مشترکت لایق یک پارتنر وفادار و دلسوزو عاشق و معتمدی که خیالت‌ همه جوره ازش راحت باشه. مثل اعضای خانوادت. -دیاکو.

یه بزرگی می‌گفت: آدمارو وقتی هیچ سودی از تو نمی‌برن بشناس! اونجاست که میشن؛ خود واقعیشون...

من يه اخلاق بدى كه دارم اينه كه تا عمق هرچیز رو مى رم. تا عمق احساسات، تا عمق سوالات، تا عمق حرفها، تا عمق رفتارها، وحتی تا عمق سكوتها. براى همين كاهى چیزهايى رو مى بينم و مى شنوم و مى فهمم كه نبايد، همين هم باعث ناراحتی مى شه، هم باعث فكر و خيال بيشتر مى شه.

یه جمله خوندم که خیلی به دلم نشست. "تقریبا میشه گفت هیچکس دوستت نداره، همه لازمت دارن" و چقدر درسته این جمله.‌‌‌.....

من اگه به کسی چندبار فرصت دادم تو زندگیم هیچ موقع از روی بخشندگی یا ضعفم نبوده، بلکه فرصت دادم که بعد ها خودم حسرت هیچ چیزی رونخورم تهش بگم همه راه ها رو با این آدم رفتم و نشد : پس اگه یه روز گذاشتمت کنار بدون دیگه مسئله بخشش نیست من صرفا دیگه هیچ راه و مسیری با تو نمیبینم...!!

چيزى که راجب خودم دوس دارم اينه كه مهم نيست تو زندگيم چه چيزهايى رو پشت سر گذاشتم چقدر بد باهام رفتار شد من هنوزم يه قلب و يه عشق بى پايان رو براى بخشيدن دارم و هيچكس نميتونه اين رو ازم بگيره🤍

یکی از خصوصيات عجيبم اینه که همیشه حدس‌ها و فکر هام درسته! یا یه چیزی رو قبل از اینکه بیان بشه میفهمم! يا طرف بهم مسيج ميده من خوابم و همون موقع توی خواب، حس میکنم مسیح داده و بیدار میشم! دروغ رو خیلی قشنگ حس میکنم حتی اگه پشت هزار نقاب باشه! نمیدونم این خصوصیاتم خوبه یا بد، نمیدونم اینکه همیشه حقیقت رو میدونم خوبه یا بد، ولی میدونم تهش اینه که گول نمیخورم...

سرم تو کار خودمه. علاقه ای به زندگی بقیه ندارم و پیگیر داستانی جز داستان زندگی خودم نیستم. انرژیمو برای حرف زدن راجع به آدما و سرک کشیدن تو زندگیشون حروم نمیکنم و ترجیح میدم همونو صرف چیزای مهم‌تری بکنم. خیلی وقته سرگرم هدفها و ساختن زندگی خودمم. بخش زیادی از آرامشی که امروز دارمو مدیون همین اخلاقم...