ویکی اسپیس

ببینید جالبه آیا مکانیک کوانتوم را می شود فهمید؟ با زيرنويس کانال ویکی اسپیس @wikispace 💫

شرکت شیمیزو (Shimizu Corporation) ژاپن طرح مفهومی «حلقه ماه» (Luna Ring) را پیشنهاد داده است؛ یک کمربند ۱۱,۰۰۰ کیلومتری (۶,۸۰۰ مایلی) از پنل‌های خورشیدی در اطراف خط استوای ماه که هدف آن تولید ۲۴ ساعته انرژی پاک برای زمین است. این پروژه عظیم قصد دارد انرژی خورشیدی را به پرتوهای لیزر یا مایکروویو تبدیل کرده و به زمین ارسال کند که پتانسیل تولید ۱۳,۰۰۰ ترابات برق را دارد. ساخت‌وساز این پروژه ممکن است از سال ۲۰۳۵ آغاز شود. یک نفر را تگ کنید @wikispace 💫

نخستین عکس «هان جونجیا» در سال ۱۹۹۵ گرفته شد؛ زمانی که او در کنار یک لوکوموتیو بخار فرسوده کلاس SY ایستاده بود، قطارهایی که در آن زمان هنوز در راه‌آهن چین رایج بودند. سه دهه بعد، در سال ۲۰۲۲، او دوباره ژست گرفت، اما این‌بار در کنار یک قطار گلوله‌ای فوق‌پیشرفته «فوکسینگ». کنار هم قرار گرفتن این دو تصویر، هم دوران طولانی فعالیت حرفه‌ای او و هم تحول سریع سیستم حمل‌ونقل چین را برجسته می‌کند. هان کار خود را با تسلط بر موتورهای بخار زغال‌سنگی آغاز کرد و در نهایت مهارت‌های لازم برای هدایت قطارهای برقی سریع‌السیر با سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت را به دست آورد. #تاریخ #عکسهای_قدیمی #نوستالژی #تاریخی @wikispace 💫

اون زمان شما چند سالتون بود؟ آیا حق انگلیسی ها اونجا ضایع شد؟ @wikispace 💫

بر اساس این فرضیه، دلیل اصلی جنگ، دستیابی به یک دروازه ستاره‌ای یا پورتال بین‌بعدی باستانی (Stargate) بود که از دوران سومریان در خاک عراق پنهان شده بود. ## ریشه‌های شکل‌گیری نظریه این تئوری از ترکیب چند منبع مختلف به وجود آمده است: * کتاب‌های زکریا سیتچین: سیتچین نویسنده‌ای بود که ادعا می‌کرد خدایان باستان سومر یا همان «آنوناکی‌ها»، موجودات فضایی پیشرفته‌ای بوده‌اند که از سیاره‌ای ناشناخته به نام نیبیرو به زمین آمده و انسان‌ها را به روش ژنتیکی خلق کرده‌اند. * فیلم و سریال Stargate: فیلم سینمایی استارگیت (۱۹۹۴) ایده وجود پورتال‌های باستانی برای سفر به کهکشان‌های دیگر را در فرهنگ عامه جا انداخت. تئوریسین‌های توطئه این ایده علمی-تخیلی را با ادعاهای سیتچین ترکیب کردند. ## ادعای اصلی تئوری توطئه چیست؟ چهره‌های اصلی این نظریه، مانند *مایکل سالا* (پژوهشگر حوزه سیاست فضایی یا Exopolitics) و *ویلیام هنری*، ادعا می‌کنند که: ۱. کشف پورتال توسط صدام: صدام حسین در جریان بازسازی آثار باستانی عراق (مانند زیگورات اور یا خرابه‌های بابل)، این پورتال بین‌بعدی و تجهیزات پیشرفته فضایی آنوناکی‌ها را کشف کرده بود. ۲. ترس آمریکا از صدام: صدام در حال همکاری با تیم‌های باستان‌شناسی برای فعال‌سازی این فناوری بود. دولت بوش نگران بود که صدام با دستیابی به این پورتال و تسلیحات فضایی، به یک ابرقدرت شکست‌ناپذیر تبدیل شود یا موجودات فضایی را به زمین فراخواند. ۳. حمله به عنوان پوشش: ادعای وجود «تسلیحات کشتار جمعی» (WMDs) صرفاً یک بهانه و پوشش سیاسی بود تا ارتش آمریکا بتواند وارد عراق شود، منطقه زیگورات را محاصره کند و کنترل استارگیت را به دست بگیرد. > شواهد ادعایی مروجان تئوری: > طرفداران این فرضیه به غارت موزه ملی بغداد در آغاز جنگ و دزدیده شدن هزاران لوح گلی و اثر باستانی سومری به عنوان نشانه‌ای از پاکسازی اطلاعاتی و جمع‌آوری نقشه‌های استارگیت اشاره می‌کنند. همچنین استقرار نیروهای نظامی آمریکا در نزدیکی پایگاه هوایی تلیل (که درست در کنار زیگورات باستانی اور قرار دارد) را دلیل دیگری بر ادعای خود می‌دانند. > ## چرا این فرضیه از نظر تاریخی و منطقی رد می‌شود؟ مانند بیشتر تئوری‌های توطئه، این داستان نیز با وجود جذابیت داستانی، با واقعیت‌های سخت همخوانی ندارد: * تناقض در ابزار قدرت: اگر صدام حسین واقعاً به چنین فناوری فوق‌پیشرفته یا تسلیحات فضایی دسترسی داشت، منطقی بود که از آن‌ها برای جلوگیری از سقوط رژیمش در سال ۲۰۰۳ یا شکست در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ استفاده کند؛ اما او در نهایت در یک گودال زیرزمینی معمولی دستگیر شد. * مطالعات وسیع باستان‌شناسی: زیگورات اور و مناطق باستانی عراق دهه‌هاست که توسط باستان‌شناسان بین‌المللی و عراقی مورد کاوش قرار گرفته‌اند و هیچ اثر، ساختار یا تشعشع غیرعادی که نشان‌دهنده فناوری پیشرفته باشد در آن‌ها یافت نشده است. * خروج ارتش آمریکا: ارتش آمریکا پس از سال‌ها حضور، پایگاه‌های نظامی مجاور این مناطق باستانی را تخلیه کرد و کنترل آن‌ها را کاملاً به دولت عراق بازگرداند؛ اقدامی که اگر یک پورتال حیاتی در آنجا وجود داشت، بعید به نظر می‌رسید. تحلیلگران و مورخان توافق دارند که انگیزه‌های جنگ عراق کاملاً زمینی و ریشه در پویایی‌های ژئوپلیتیک، منافع نفتی، دکترین‌های امنیتی پس از ۱۱ سپتامبر و اشتباهات اطلاعاتی داشته است. با این حال، تئوری استارگیت عراق همچنان به عنوان یکی از محبوب‌ترین قصه‌های علمی-تخیلی دنیای سیاست در فروم‌های اینترنتی بازگو می‌شود. @wikispace 💫

نظریه توطئه **«استارگیت عراق» یکی از عجیب‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین تئوری‌های توطئه در فضای اینترنت است که تلاش می‌کند انگیزه واقعی حمله ایالات متحده و متحدانش به عراق در سال ۲۰۰۳ را چیزی کاملاً متفاوت از نفت یا تسلیحات کشتار جمعی نشان دهد. @wikispace 💫 👇

برخی از نورهایی که در اینجا دیده می‌شوند، بیش از ۱۳ میلیارد سال در سفر بوده‌اند تا به وب برسند؛ این یعنی ما در حال تماشای زمانی هستیم که جهان هنوز بسیار جوان بود. هر نقطه درخشان در این تصویر، یک کهکشان کامل است؛ پر از ستاره‌ها، سیاره‌ها و رازهایی که هنوز در انتظار کاوش هستند. این تصویر، هزاران کهکشان را نشان می‌دهد که در نقطه بسیار کوچکی از آسمان متراکم شده‌اند؛ نقطه‌ای که بزرگ‌تر از یک دانه شن نیست که آن را در فاصله یک دست کشیده [بین انگشتانتان] نگه داشته باشید.» برای اینکه متوجه بشید دانشمندان ناسا چه شاهکاری رو توصیف کردن، این تصویر رو توی ذهن‌تون مجسم کنید: آزمایش دانه شن: تصور کنید روی ساحل ایستادید، یک دانه شن خیلی ریز رو بین دو انگشتتون گرفتید و دستتون رو کاملاً صاف و کشیده به سمت آسمان شب گرفتید. اندازه زاویه‌ای: اون دانه شن چقدر از دید شما رو در آسمان می‌پوشونه؟ یک بخش فوق‌العاده ناچیز و میکروسکوپی، درست؟ تلسکوپ جیمز وب دقیقاً روی نقطه‌ای از آسمان به همین اندازه تمرکز کرده بود. عمق تصویر: در حالت عادی و با چشم غیرمسلح، این نقطه از آسمان کاملاً تاریک و خالی به نظر می‌رسه. اما وقتی جیمز وب با چشم‌های فروسرخِ تیزبینش به همین تکه کوچک (به اندازه دانه شن) نگاه کرد، مشخص شد که اصلاً خالی نیست؛ بلکه هزاران کهکشان (نه فقط ستاره، بلکه کهکشان‌هایی که هر کدوم میلیاردها ستاره دارن) مثل مروارید در اون نقطه فشرده و متراکم شدن. این جمله داره می‌گه اگر کل آسمان رو به میلیاردها دانه شن تقسیم کنیم، جیمز وب فقط به اندازه یک دانه شن رو نگاه کرده و توش یک دنیا عظمت و میلیاردها ستاره و سیاره پیدا کرده! این نشون میده که جهان چقدر بزرگتر از اون چیزی هست که حتی بتونیم تصورش رو بکنیم. @wikispace 💫

تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا تصویری را ثبت کرده است که عمیق‌ترین تصویر فروسرخ از فضا به شمار می‌رود که ناسا تاکنون گرفته است. این تصویر هزاران کهکشان را نشان می‌دهد که در نقطه کوچکی از آسمان، به اندازه یک دانه شن که در فاصله یک دست کشیده نگه داشته شده باشد، متراکم شده‌اند. @wikispace 💫👇

علت این عرق سرد و این وحشت علمی چیست؟ چرا حتی با وجود توضیحات فیزیکی (مثل برخورد ابزار اندازه‌گیری با فوتون)، این سوال همچنان مغز دانشمندان را به چالش می‌کشد؟ ریشه‌ی این موضوع به سه لایه‌ی عمیق‌تر فیزیک و فلسفه برمی‌گردد: ## ۱. آزمایش انتخاب تاخیردار ویلر (Wheeler's Delayed Choice) فیزیکدانی به نام جان ویلر آزمایشی ذهنی طراحی کرد (که بعدها به صورت واقعی در آزمایشگاه اجرا شد) تا مچِ فوتون را بگیرد! او گفت: فرض کنید فوتون از یک ستاره در فاصله‌ی میلیاردها سال نوری به سمت زمین حرکت می‌کند. در مسیرش یک کهکشان قرار دارد که مانند یک عدسی گرانشی عمل می‌کند. فوتون مجبور است یا از سمت چپ کهکشان بیاید یا از سمت راست آن (مانند آزمایش دو شکاف). حالا فوتون به زمین می‌رسد. ما روی زمین تصمیم می‌گیریم: * اگر از یک دستگاه سنجش ساده استفاده کنیم، فوتون به صورت یک ذره رفتار می‌کند و فقط از یک مسیر آمده است. * اگر دستگاه را طوری تنظیم کنیم که تداخل موجی را بسنجد، فوتون به صورت موج رفتار می‌کند و انگار هم‌زمان از هر دو مسیر آمده است! تکان‌دهنده بودن ماجرا اینجاست: تصمیم ما روی زمین در سال ۲۰۲۶، تعیین می‌کند که فوتون میلیاردها سال پیش (زمانی که اصلاً زمینی وجود نداشته!) چطور رفتار کرده است! آیا به صورت موج حرکت کرده یا ذره؟ انگار اندازه‌گیریِ اکنونِ ما، گذشته‌ی فوتون را بازنویسی می‌کند. اینجاست که عرق سرد بر تن دانشمند می‌نشیند. ## ۲. مسئله‌ی اندازه‌گیری (The Measurement Problem) در پاسخ قبلی گفتم که «مشاهده یعنی تعامل با محیط یا ابزار». اما اگر عمیق‌تر شویم، خودِ ابزار اندازه‌گیری و آشکارساز هم از اتم‌ها و ذرات کوانتومی ساخته شده‌اند! اگر فوتون قبل از نگاه کردن ما در یک حالتِ «برهم‌نهی» (شبح‌وار و چندگانه) قرار دارد، چرا وقتی با اتم‌های دستگاه آشکارساز برخورد می‌کند، خودِ دستگاه هم وارد حالت برهم‌نهی نمی‌شود؟ چرا کلِ اتاق آزمایشگاه و خودِ دانشمند به یک شبح کوانتومی تبدیل نمی‌شوند؟ کجا دنیای عجیب کوانتوم تمام می‌شود و دنیای قطعی و واقعی ما شروع می‌شود؟ این مرز کجاست؟ مکانیک کوانتوم در ریاضیاتِ خود، هیچ مرز مشخصی برای این تغییر رفتار (از موج به ذره) تعریف نمی‌کند. این گره‌ی کور به «مسئله‌ی اندازه‌گیری» معروف است که هنوز هیچ‌کس پاسخ قطعی برای آن ندارد. ## ۳. واقعیت اصلاً چیست؟ (دیدگاه نیلز بور در برابر انیشتین) جمله‌ی شما دقیقاً به یک بحران فلسفی اشاره دارد. نیلز بور، یکی از پدران فیزیک کوانتوم، حرفی زد که انیشتین را تا آخر عمر عصبانی کرد. بور معتقد بود: > «هیچ واقعیتِ مستقلی به نام فوتون، قبل از اینکه اندازه‌گیری شود وجود ندارد! ما نمی‌توانیم بپرسیم فوتون قبل از نگاه کردن ما کجا بود یا چه کار می‌کرد؛ چون اصلاً وجودِ فیزیکیِ تعریف‌شده‌ای نداشت.» > انیشتین به شدت با این ایده مخالف بود و به طنز می‌گفت: *«آیا واقعاً فکر می‌کنی وقتی به ماه نگاه نمی‌کنی، ماه آنجا نیست؟»* اما آزمایش‌های مدرن (مانند قضیه بل و درهم‌تنیدگی کوانتومی) بارها و بارها نشان داده‌اند که حق با بور بوده است. ذرات کوانتومی تا زمانی که مشاهده (یا با محیط درگیر) نشوند، ویژگی‌های قطعی (مثل مکان، سرعت یا جهت چرخش) ندارند. ## نتیجه‌گیری پس آن «عرق سرد» به خاطر این است که فیزیک کوانتوم به ما می‌گوید: جهان در بنیادی‌ترین حالت خود، تا زمانی که لمس یا مشاهده نشود، سفت و واقعی نیست؛ بلکه اقیانوسی از احتمالات و شبح‌هاست. فوتون چیزی را نمی‌فهمد، اما این که چگونه «عملِ دانستن و آگاهی ما» یا «تعامل یک ابزار با ذره»، یک احتمالِ محض را به یک واقعیتِ فیزیکیِ ملموس تبدیل می‌کند، هنوز بزرگ‌ترین و ترسناک‌ترین راز آفرینش است. @wikispace 💫

حق با شماست؛ این جمله و این تعبیر دقیقاً بازتاب‌دهنده‌ی همان حیرت و شگفتی است که فیزیکدانان بزرگ تاریخ، از آلبرت انیشتین گرفته تا نیلز بور و ریچارد فاینمن، با آن دست‌وپنجه نرم می‌کردند. فاینمن جمله‌ی مشهوری دارد که می‌گوید: *«فکر می‌کنم با خیال راحت می‌توانم بگویم که هیچ‌کس مکانیک کوانتوم را نمی‌فهمد.»* @wikispace 💫👇

«مراقب آنچه آرزو می‌کنید باشید. اگر شما بچه‌ها حتی بخش کوچکی از چیزهایی که ما می‌دانیم را می‌دانستید، دیگر هرگز نمی‌خوابیدید. این را به شما قول می‌دهم.»** پل هرتز، مدیر بخش اخترفیزیک در ناسا. «بنابراین، باز هم خیر، ما موجودات فضایی را در [قمر] اروپا کشف نکردیم. این نباید برای هیچ‌کس شوک بزرگی باشد. ما بارها به شما گفتیم که اطلاعیه امروز درباره موجودات فضایی نخواهد بود. اما هر بار که ما یکی از این برنامه‌های مطبوعاتی را برگزار می‌کنیم، شما بچه‌ها ناگزیر فکر می‌کنید که قرار است درباره موجودات فضایی باشد. پس بگذارید شما را در جریان یک راز کوچک بگذارم. ناسا به معنای واقعی کلمه هرگز کنفرانس مطبوعاتی برای اعلام کشف موجودات فضایی برگزار نخواهد کرد. چون ما هرگز قرار نیست موجودات فضایی را کشف کنیم. موجودات فضایی قرار است ما را کشف کنند، و وقتی این کار را بکنند، اصلاً قشنگ نخواهد بود. می‌توانید روی این حرف حساب کنید. قطعاً زمان کافی برای برگزاری یک کنفرانس مطبوعاتی درباره آن وجود نخواهد داشت. شما احتمالاً حتی زمان برای پلک زدن هم نخواهید داشت. فقط یک فلش سفید داغ در آسمان و بعد خاموشی مطلق. تا جایی که به جهان مربوط می‌شود، به طور نسبی، ما نوزاد هستیم. خدا می‌داند که ما هم مثل نوزادان رفتار می‌کنیم. منظورم این است که شما بچه‌ها هم همان زباله‌هایی را که ما می‌بینیم، می‌بینید، درست است؟ آیا شما هیچ‌کدام از این‌ها را تحمل می‌کردید؟ اگر جای آن‌ها بودید؟ می‌دانم که من قطعاً و به هیچ‌وجه تحمل نمی‌کردم. حتی برای یک ثانیه. ما اساساً نوزاد هستیم و وقتی بزرگترها ظاهر شوند — و آن‌ها دیر یا زود ظاهر خواهند شد — بازی تمام است. در بهترین حالت، ما قبل از اینکه آن‌ها فرصتی برای ضربه زدن به ما پیدا کنند، خودمان را از روی زمین محو می‌کنیم. شما یک اطلاعیه درباره موجودات فضایی می‌خواهید؟ بفرمایید: مراقب آنچه آرزو می‌کنید باشید. اگر شما بچه‌ها حتی بخش کوچکی از مزخرفاتی که ما می‌دانیم را می‌دانستید، دیگر هرگز نمی‌خوابیدید. این را به شما قول می‌دهم.» @wikispace 💫

پل هرتز، مدیر بخش اخترفیزیک ناسا، این بیانیه شگفت‌انگیز را در مورد موجودات فضایی در ایمگور به اشتراک گذاشت. او در پاسخ به خبرنگاران که مصرانه خواستار توضیحاتی در مورد موجودات بیگانه و یوفوها بودند گفت : @wikispace 💫👇

این اعداد و ارقام در فکر نمی گنجد، لاجرم باید وارد حوزه تخیل شد این اعداد آنقدر بزرگند که شما هر آنچه که در مخیله تان تصور کنید در جایی در این کیهان لایتناهی وجود خواهد داشت. در چند پست قبل از کشف بهشت گفتیم در یک رقم چند صد تریلیون کیلومتری (البته یک مبحث فلسفی بیشتر بود) اما باور کنید هر مدل بهشتی که شما در تخیل تان مجسم کنید در جایی در این کیهان باید وجود داشته باشد از بهشتی با انواع حور و پری و اطعمه و اشربه تا سرزمین هایی ماورای تخیل..... @wikispace 💫

تحقیق منتشرشده در مجلهٔ ان پی سی انکولوژی پرسیژن نشان داد که زهر زنبور عسل به سرعت سلول‌های سرطان پستان سه‌گانه منفی و سرطان پستان را نابود می‌کند — این دو زیرنوع از تهاجمی‌ترین و مقاوم‌ترین انواع سرطان پستان در برابر درمان هستند — در حالی که تأثیر ناچیزی بر سلول‌های داشت. مادهٔ فعال مسئول این اثر، ملیتیناست؛ پپتیدی کوچک و با بار مثبت که بخش اصلی زهر زنبور عسل را تشکیل می‌دهد. پژوهشگران دریافتند که ملیتین می‌تواند غشای سلول‌های سرطانی را در کمتر از ۶۰ دقیقه به طور کامل نابود کند. در غلظت خاصی، باعث مرگ ۱۰۰ درصدی سلول‌های سرطانی شد در حالی که سلول‌های سالم عمدتاً آسیب ندیدند. ملیتین اثر قابل توجه دیگری هم داشت. در کمتر از ۲۰ دقیقه پس از مواجهه، به طور قابل توجهی مسیرهای سیگنالینگ شیمیایی که سلول‌های سرطانی برای رشد و تکثیر به آن‌ها وابسته هستند را کاهش داد و عملاً پیام‌هایی را که به سلول‌های سرطانی دستور تقسیم مداوم می‌دادند، قطع کرد. وقتی ملیتین با داروی استاندارد شیمی‌درمانی به نام دوکتاکسل در مدل‌های موشی ترکیب شد، این ترکیب در کوچک کردن تومورها مؤثرتر از هر کدام به تنهایی عمل کرد. این یافته پیشنهاد می‌کند که ملیتین می‌تواند کارایی شیمی‌درمانی موجود را افزایش دهد و احتمالاً دوز و عوارض جانبی مضر آن را کاهش دهد. نکتهٔ بسیار مهم: این پژوهش هنوز در مرحلهٔ پیش‌بالینی و آزمایشگاهی است. آزمایش‌ها روی سلول‌های سرطانی و مدل‌های موشی انجام شده و هنوز روی انسان انجام نشده است. زهر زنبور عسل در حال حاضر به عنوان درمان سرطان در دسترس نیست. مسیر تبدیل یک نتیجهٔ آزمایشگاهی به یک درمان تأییدشده برای انسان، طولانی و بسیار چالش‌برانگیز است. آنچه این کشف را شایان توجه می‌کند، ترکیب دقت و دسترسی‌پذیری آن است. زهر زنبور عسل در سراسر جهان در دسترس و نسبتاً ارزان است و در صورت رسیدن به مرحلهٔ کاربرد بالینی، می‌تواند گزینهٔ درمانی در دسترس برای مناطقی با منابع بهداشتی محدود باشد. @wikispace 💫

یک پژوهشگر دکتری ۲۵ ساله به نام سیارا دافی، مطالعه خود را با بیهوش کردن زنبورهای عسل با گاز دی‌اکسید کربن آغاز کرد، زهر آن‌ها را با دقت از طریق تشریح استخراج کرد و آن را روی برخی از سخت‌ترین سلول‌های سرطانی که تاکنون وجود داشته‌اند، اعمال کرد. آنچه او کشف کرد، تیتر یک رسانه‌های سراسر جهان شد. @wikispace 💫👇

سلام بر دوستان عزیز 🌹 خدا را شکر که مجدد در خدمت شما هستیم

دایناسورها ۱۶۵ میلیون سال وقت داشتند اما هیچ‌چیز نساختند؛ نه شهر، نه تلسکوپ و نه شتاب‌دهنده ذرات. فقط برای ۱۶۵ میلیون سال، دندان داشتند و «حال و هوای» خودشان را! اما نکته‌ای که واقعاً برخی دانشمندان را بی‌خواب می‌کند این است: شاخه‌ای از دایناسورهای تروپود از برخورد سیارک جان سالم به در بردند؛ ما به آن‌ها پرنده می‌گوییم. «کلاغ‌سانان» که نوعی پرنده هستند، استفاده از ابزار، حل مسئله، حافظه بلندمدت و توانایی برنامه‌ریزی برای آینده را نشان داده‌اند. یک کلاغ می‌تواند چهره یک انسان را سال‌ها به خاطر بسپارد و کینه به دل بگیرد. اختاپوس‌ها هم که در واقع بیگانگانی هستند که روی همین سیاره تکامل یافته‌اند، می‌توانند درِ شیشه را باز کنند، در هزارتوها مسیریابی کنند و ظاهراً چیزی شبیه به بازی‌کردن را تجربه کنند. پرسش علمی واقعی که پشت این تصویر پنهان شده، موضوعی است به نام «فرضیه سیلورین» (Silurian Hypothesis)؛ مقاله‌ای که توسط دو دانشمند واقعی از ناسا و دانشگاه ادینبرو منتشر شد. این فرضیه می‌پرسد که آیا ممکن است یک تمدن دارای فناوری پیشرفته، پیش از انسان‌ها روی زمین وجود داشته و هیچ اثر قابل شناسایی از خود بر جای نگذاشته باشد؟ نتیجه‌گیری آن‌ها تکان‌دهنده بود: با توجه به اینکه فرآیندهای زمین‌شناختی در طول میلیون‌ها سال، پوسته زمین را کاملاً بازیافت می‌کنند، ما واقعاً نمی‌توانیم این احتمال را رد کنیم. ۱۶۵ میلیون سال زمان کافی برای ظهور، اوج، فروپاشی و محو شدن کامل یک تمدن توسط زمین‌شناسی است. ما هرگز متوجه نخواهیم شد. بنابراین شاید تصویر یک دایناسور فضانورد که از مدار به زمین نگاه می‌کند، آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسد مضحک نباشد. شاید ما فقط دومین تلاش باشیم؛ میمون‌های سرایداری که در غیاب مستأجران قبلی، مسئولیت خانه به آن‌ها سپرده شده است. آن‌ها رفتند و حالا بازگشته‌اند؛ و صادقانه بگویم، با توجه به بلایی که ما سر این سیاره آورده‌ایم، نگرانی آن‌ها در مورد اینکه «این میمون‌ها به چه چیزهایی دست زده‌اند»، کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. @wikispace 💫

بسیار خوب، به این فکر کنید: دایناسورها حدود ۱۶۵ میلیون سال بر این سیاره حکمرانی کردند. عمر حضور انسان‌ها حدود ۳۰۰ هزار سال است. ما کمتر از ۲۰۰ سال است که به الکتریسیته دست یافته‌ایم و حالا در حال صحبت درباره ترک منظومه شمسی هستیم. @wikispace 💫👇

چه می‌شود اگر اولین لحظه شروع زندگی با نور همراه باشد؟ 👀👇 دانشمندانی که در حال مطالعه روی فرآیند لقاح بودند، زیر میکروسکوپ‌های قدرتمند متوجه پدیده شگفت‌انگیزی شدند. هنگامی که یک سلول اسپرم با موفقیت با سلول تخمک ترکیب می‌شود، جرقه‌های کوچکی از نور ظاهر می‌شوند. پژوهشگران این درخشش‌ها را «جرقه‌های روی (زینک)» می‌نامند. با فعال شدن تخمک و آغاز فرآیند تبدیل شدن به یک موجود زنده جدید، میلیاردها اتم روی آزاد می‌شوند که جرقه‌هایی کوتاه اما قابل اندازه‌گیری از نور تولید می‌کنند. نکته جذاب‌تر این است که دانشمندان دریافته‌اند جرقه‌های قوی‌تر اغلب با رشد سالم‌تر جنین در ارتباط هستند. به عبارت دیگر، درست در همان لحظه‌ای که یک زندگی جدید آغاز می‌شود... به معنای واقعی کلمه یک جرقه وجود دارد. علم فرآیند شیمیایی پشت این پدیده را توضیح می‌دهد: آزاد شدن یون‌های روی در طول لقاح. اما حقیقت عمیق‌تر آن همچنان مبهوت‌کننده است. در همان لحظه دقیق، اتفاقی فوق‌العاده آغاز می‌شود: یک زندگی انسانی کاملاً جدید با دی‌ان‌ای (DNA) اختصاصی خود، برنامه بیولوژیکی خود و آینده خود. @wikispace 💫