ویکی اسپیس

برخی نظریه‌پردازان با طرح چنین ایده‌ای، پرسشی عجیب و در عین حال عمیق را مطرح می‌کنند: آیا ممکن است ما در جهانی زندگی کنیم که خالق احتمالی آن، دیگر هیچ توجهی به آن ندارد؟ در این سناریوی فرضی، شاید موجودی ناشناخته، که بعضی‌ها از آن با عنوان «اینتیتی» یاد می‌کنند، شرایط اولیه پیدایش جهان را فراهم کرده باشد؛ اما پس از آن، زمین و موجودات زنده در مسیری مستقل به تکامل خود ادامه داده باشند. شاید میلیاردها سال گذشته باشد، تمدن‌هایی شکل گرفته و نابود شده باشند و انسان‌ها درباره معنای زندگی، خدا و منشأ هستی سؤال کرده باشند؛ بی‌آنکه بدانند آیا چیزی فراتر از جهان ما وجود دارد یا نه! اما قسمت ترسناک ماجرا کجاست؟ 😨 شاید ما در جست‌وجوی نشانه‌ای از خالق خود باشیم، در حالی که او حتی از وجود ما آگاه نیست! درست مانند شبیه‌سازی رایانه‌ای که سازنده‌اش آن را اجرا کرده، اما مدت‌هاست دیگر به آن سر نزده است. البته باید توجه داشت که این ایده، یک فرضیه اثبات‌شده علمی نیست و هیچ مدرک معتبری نداریم که نشان دهد موجودی ناشناخته زمین یا انسان را ساخته و سپس فراموش کرده است. با این حال، چنین تصوری می‌تواند ذهن ما را به یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های هستی‌شناسی ببرد: آیا جهان برای هدفی مشخص به وجود آمده، یا ما در جهانی زندگی می‌کنیم که حتی خالق احتمالی آن نیز دیگر به آن فکر نمی‌کند؟ 🤔 حالا نظر شما چیست؟ اگر روزی بفهمیم موجودی فراتر از درک ما جهان را ساخته، اما دیگر هیچ اهمیتی به ما نمی‌دهد، آیا نگاهتان به زندگی تغییر خواهد کرد؟ @wikispace 💫

### ۱. حفره کیهانی چیست؟ جهان در مقیاس‌های بسیار بزرگ، به‌صورت یکنواخت توزیع نشده است. کهکشان‌ها در رشته‌ها و ساختارهای عظیم کیهانی جمع شده‌اند و میان آن‌ها مناطق بزرگی وجود دارد که کهکشان‌های کمتری دارند. به این مناطق، «حفره‌های کیهانی» می‌گویند. البته این حفره‌ها کاملاً خالی نیستند؛ بلکه ماده کمتری نسبت به میانگین جهان در خود جای داده‌اند. ساختار بزرگ‌مقیاس جهان را می‌توان به اسفنجی تشبیه کرد که ماده در دیواره‌های آن متمرکز شده و میان آن‌ها فضاهای بزرگی وجود دارد. ### ۲. حفره KBC چقدر بزرگ است؟ قطر کهکشان راه شیری حدود ۱۰۰ هزار سال نوری است، اما اندازه حفره پیشنهادی KBC حدود ۲ میلیارد سال نوری برآورد شده است. یعنی وسعت آن ده‌ها هزار برابر قطر کهکشان ماست! برخی مدل‌ها نشان می‌دهند که این منطقه ممکن است حدود ۲۰ درصد ماده کمتری نسبت به میانگین کیهان داشته باشد. این به معنای ناپدید شدن ماده نیست؛ بلکه ماده در این ناحیه کمتر از مناطق دیگر توزیع شده است. ### ۳. ارتباط این حفره با انبساط جهان چیست؟ دانشمندان می‌دانند که جهان در حال انبساط است، اما اندازه‌گیری سرعت این انبساط با روش‌های مختلف، نتایج متفاوتی به همراه داشته است. یک روش با بررسی تابش باقی‌مانده از جهان اولیه، سرعت انبساط امروزی را حدود ۶۷ تا ۶۸ کیلومتر بر ثانیه به ازای هر مگاپارسک برآورد می‌کند. در مقابل، برخی اندازه‌گیری‌های مستقیم با استفاده از ستاره‌ها و ابرنواخترها، مقداری نزدیک به ۷۳ به دست می‌دهند. این اختلاف را «تنش هابل» می‌نامند. اگر ما درون یک منطقه کم‌چگال زندگی کنیم، ممکن است گرانش مناطق متراکم‌تر اطراف باعث حرکت ماده به سمت بیرون این منطقه شود. در نتیجه، کهکشان‌های نزدیک می‌توانند علاوه بر انبساط عمومی جهان، حرکت اضافی داشته باشند و سرعت انبساط را بیشتر از مقدار میانگین کیهانی نشان دهند. بنابراین، حفره KBC ممکن است بخشی از این اختلاف را توضیح دهد؛ هرچند هنوز مشخص نیست که بتواند تمام آن را توضیح دهد. ### ۴. دانشمندان چگونه به این فرضیه رسیده‌اند؟ یکی از روش‌های بررسی این موضوع، مطالعه الگوهای خاصی در توزیع کهکشان‌هاست که «نوسانات آکوستیکی باریونی» نام دارند. در جهان اولیه، موج‌هایی در ماده و تابش ایجاد شدند که اثرشان در توزیع امروزی کهکشان‌ها باقی مانده است. دانشمندان از این الگوها مانند یک خط‌کش کیهانی استفاده می‌کنند تا فاصله‌ها و تاریخچه انبساط جهان را اندازه بگیرند. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که داده‌های مربوط به این الگوها با مدل‌های دارای یک منطقه محلی کم‌چگال سازگاری دارند. بااین‌حال، این شواهد به معنای تأیید قطعی وجود حفره KBC نیست و بررسی‌های بیشتری لازم است. ### ۵. آیا ما در مرکز جهان هستیم؟ خیر! حتی اگر وجود این حفره تأیید شود، به این معنا نیست که زمین در مرکز جهان قرار دارد یا جایگاه ویژه‌ای در کیهان دارد. ممکن است صرفاً در منطقه‌ای زندگی کنیم که چگالی ماده آن با میانگین جهان متفاوت است. نکته مهم این است که شاید بخشی از اختلاف دانشمندان درباره سرعت انبساط جهان، ناشی از شرایط غیرمعمول محیط کیهانی اطراف ما باشد. اما این فرضیه هنوز قطعی نیست و دانشمندان باید با اندازه‌گیری‌های دقیق‌تر مشخص کنند که آیا حفره KBC واقعاً وجود دارد و تا چه اندازه می‌تواند معمای تنش هابل را توضیح دهد. @wikispace 💫

### آیا زمین درون یک حفره عظیم کیهانی قرار دارد؟ یکی از فرضیه‌های جالب و بحث‌برانگیز کیهان‌شناسی این است که زمین و کهکشان راه شیری ممکن است درون یک حفره کیهانی عظیم به نام KBC قرار داشته باشند؛ منطقه‌ای با وسعت تقریبی ۲ میلیارد سال نوری که چگالی ماده در آن کمتر از میانگین جهان است. @wikispace 💫👇

از لحظه‌ای که به دنیا آمده‌اید تا همین امروز، مغز شما با وجود داشتن حدود ۸۶ میلیارد نورون، تنها حدود ۱۲ وات انرژی مصرف کرده است! در مقابل، قدرتمندترین ابررایانه جهان حدود ۴۲ میلیون وات انرژی مصرف می‌کند. بر اساس یکی از برآوردهایی که با تکیه بر شبیه‌سازی‌های انجام‌شده درباره مغز انسان صورت گرفته، شبیه‌سازی کل مغز انسان به حدود ۲٫۷ میلیارد وات انرژی نیاز خواهد داشت. اگرچه هوش مصنوعی در مقایسه با این برآوردِ شبیه‌سازی، بسیار بهینه‌تر عمل می‌کند، اما وقتی در مقیاس وسیع به کار گرفته می‌شود، همچنان انرژی بسیار زیادی مصرف می‌کند. آموزش بزرگ‌ترین مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی امروزی بیش از ۱۰۰ مگاوات توان مصرف می‌کند. همچنین، برآورد می‌شود که هر پرس‌وجوی معمولی در ChatGPT حدود ۰٫۳ تا ۰٫۳۴ وات‌ساعت انرژی مصرف کند. مغز انسان چگونه با چنین مصرف انرژی اندکی این کار را انجام می‌دهد؟ با استفاده از سیگنال‌های عصبی کم‌دقت، پردازش پراکنده و مصرف انرژی فقط در مواقع ضروری. 🧠 زیست‌شناسی از نظر بهره‌وری انرژی، هنوز بسیار جلوتر از فناوری است. @wikispace 💫

ون تاسل ۶۷ سال داشت و از سلامت جسمانی بسیار خوبی برخوردار بود. او پیش از مرگ هیچ نشانه‌ای از بیماری نداشت. به همین دلیل، اعلام حمله قلبی به‌عنوان علت مرگش، خانواده و دوستان او را شوکه کرد. خواهرش، پگی مانو، زمانی به‌شدت مشکوک شد که فهمید جسد برادرش پیش از آنکه به او اطلاع داده شود، سوزانده شده است. اما شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا ادعای همسرش، دوریس، بود. او مدعی شد که در حالی که اعضای خانواده در مراسم تشییع جنازه حضور داشتند، خانه‌شان مورد دستبرد قرار گرفت و تمام اسناد و مدارک همسرش به سرقت رفت. اما جورج ون تاسل روی چه چیزی کار می‌کرد که می‌توانست چنین توجه شدیدی را از سوی دولت ایالات متحده جلب کند و حتی باعث شود خانواده‌اش به احتمال قتل او مشکوک شوند؟ ون تاسل روی پروژه‌های خارق‌العاده‌ای، از جمله فناوری ضدجاذبه، کار می‌کرد؛ اما بزرگ‌ترین دستاورد او دستگاهی بود که در صحرای موهاوی ساخته بود و نام آن را «اینتگراترون» گذاشته بود. این دستگاه با هدف افزایش طول عمر انسان و حتی دستیابی به جاودانگی سلولی طراحی شده بود. اینتگراترون به‌گونه‌ای طراحی شده بود که بتواند انرژی الکترومغناطیسی را به بهترین شکل ممکن جذب و مهار کند. ون تاسل این دستگاه را نوعی شارژر باتری برای بدن انسان می‌دانست. ایده اصلی او این بود که با استفاده از هماهنگی فرکانس‌های خاص، سلول‌های بدن را جوان‌سازی کند. به اعتقاد ون تاسل، اگر می‌توانستیم راهی برای جلوگیری از فرسودگی و پیر شدن سلول‌ها پیدا کنیم، از نظر تئوری می‌توانستیم برای همیشه زندگی کنیم. هنگام مرگ جورج ون تاسل، او به‌تازگی اعلام کرده بود که این دستگاه را پس از ۲۴ سال کار مداوم، تا ۹۵ درصد تکمیل کرده است و قرار بود تنها چند هفته بعد، به‌طور کامل عملیاتی شود. اما زمانی که خانه او در جریان مراسم تشییع جنازه مورد دستبرد قرار گرفت، نقشه‌های اصلی و سایر قطعات حیاتی این دستگاه نیز ناپدید شدند. این اسناد و تجهیزات هرگز دوباره پیدا نشدند. @wikispace 💫

در نهم فوریه سال ۱۹۷۸، جورج ون تاسل، مهندس آیرودینامیک و مخترع آمریکایی، به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره در اتاق هتل خود در کالیفرنیا درگذشت؛ آن هم در حالی که خود را برای اعلام تازه‌ترین دستاوردهای علمی‌اش در یک مصاحبه تلویزیونی آماده می‌کرد. @wikispace 💫👇

ماجرا چند ماه قبل آغاز شد؛ زمانی که یک گروه حیات‌وحش هنگام عبور از منطقه، صحنه‌ای عجیب را ثبت کرد: سه بابون بالغ که هرکدام یک بچه‌کفتار کوچک را با خود حمل می‌کردند. پژوهشگران ابتدا نگران شدند که مبادا بابون‌ها این بچه‌ها را برای خوردن شکار کرده باشند. پس از آن، حیوانات در دل طبیعت ناپدید شدند و هیچ‌کس انتظار نداشت دوباره آن‌ها را ببیند. اما چند ماه بعد، دوربین دیگری همان گروه بابون‌ها را ثبت کرد؛ با این تفاوت که این بار، سه کفتار جوان درست در کنار آن‌ها قدم برمی‌داشتند! پژوهشگران پس از مقایسه تصاویر به این نتیجه رسیدند که احتمالاً با همان بچه‌کفتارهای قبلی روبه‌رو هستند. به نظر می‌رسید بابون‌ها به‌جای آسیب رساندن به آن‌ها، بچه‌ها را نزد خود نگه داشته و در کنار اعضای گروهشان بزرگ کرده‌اند. کفتارها هنگام حرکت بابون‌ها همراهشان می‌رفتند، در کنارشان استراحت می‌کردند و به نظر می‌رسید در میان این خانواده کاملاً احساس راحتی دارند. پژوهشگران هنوز نمی‌دانند چه چیزی باعث شکل‌گیری این رابطه غیرعادی شده است؛ اما یکی از فرضیه‌ها ساده است: بابون‌ها غذای کافی در اختیار داشتند و نیازی نمی‌دیدند که این بچه‌ها را به چشم طعمه نگاه کنند. شاید چیزی که در ابتدا برخوردی عجیب و اتفاقی بود، به‌مرور زمان به پیوندی باورنکردنی تبدیل شده باشد. حالا این بابون‌ها با سه حیوان سفر می‌کنند که بیشتر افراد انتظار دارند از آن‌ها دوری کنند! همان‌طور که کاربران اینترنت با شوخی می‌گویند: آن‌ها شامشان را ندزدیدند؛ بلکه تصادفی سه سگ نگهبان را به فرزندی قبول کردند! 😂🐒🐾 #حیوانات_دوست‌داشتنی #حیات_وحش #حیوانات @wikispace 💫

پژوهشگران در آفریقا پس از مشاهده صحنه‌ای حیرت‌انگیز شوکه شدند؛ سه بابون ظاهراً بچه‌کفتارها را مثل فرزندان خود بزرگ کرده بودند و حالا همراه آن‌ها سفر می‌کردند؛ درست مثل اینکه سه سگ نگهبان داشته باشند! @wikispace 💫👇

این زنگ از سال ۱۸۴۰ تاکنون، با همان باتری‌های اولیه، همچنان به صدا درآمده است! هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند داخل این باتری‌ها چه چیزی وجود دارد. زنگ الکتریکی آکسفورد در راهرویی از آزمایشگاه کلارندون در دانشگاه آکسفورد قرار دارد. دو زنگ کوچک برنجی و دو باتری خشک بلند و قدیمی که با گوگرد پوشیده شده‌اند. یک گوی فلزی به قطر حدود ۴ میلی‌متر، بر اثر بار الکتریکی ساکن، بین دو زنگ تاب می‌خورد و به آن‌ها ضربه می‌زند. در هر ثانیه، دو بار به صدا درمی‌آید! تاکنون حدود ۱۰ میلیارد بار به صدا درآمده است. این دستگاه رکورد جهانی گینس را به‌عنوان بادوام‌ترین باتری جهان در اختیار دارد. صدای آن را عملاً نمی‌توانید بشنوید، زیرا پشت دو لایه شیشه قرار گرفته است. هیچ‌کس هم حاضر نیست باتری‌ها را باز کند تا بفهمد از چه موادی ساخته شده‌اند؛ چون با این کار، آزمایش را برای همیشه به پایان می‌رساند. البته این دستگاه حرکت دائمی ندارد. بالاخره روزی بار الکتریکی آن تمام می‌شود یا قطعه فلزی ضربه‌زننده‌اش فرسوده خواهد شد. اما هیچ‌کس نمی‌داند کدام اتفاق زودتر رخ خواهد داد! شما حاضر بودید برای کشف راز این باتری‌ها، آن‌ها را باز کنید؟ @wikispace 💫

اگر آن حس عجیب درونی که گاهی به سراغت می‌آید، آن‌قدرها هم تصادفی نباشد، چه؟ 🧠✨ پژوهشگران ایده‌ای بحث‌برانگیز به نام «پیش‌آگاهی» (Presentiment) را بررسی کرده‌اند؛ این احتمال که مغز یا بدن انسان، چند لحظه پیش از وقوع یک رویداد غیرقابل‌پیش‌بینی، واکنش‌های ظریفی از خود نشان دهد. در برخی آزمایش‌ها، تغییرات غیرمعمولی در بدن افراد، چند ثانیه پیش از وقوع رویداد گزارش شده است؛ یافته‌هایی که پرسش‌های شگفت‌انگیزی درباره درک ما از زمان و قدرت شهود مطرح می‌کنند. البته این ایده همچنان به‌شدت مورد بحث است و نتایج آزمایش‌ها نیز به‌طور مداوم و قابل‌اعتماد تکرار نشده‌اند. بیشتر دانشمندان، حس درونی یا همان «ندای درون» را نتیجه تشخیص ناخودآگاه الگوها می‌دانند؛ یعنی مغز پیش از آنکه خودمان متوجه شویم، نشانه‌های ظریفی را پردازش می‌کند. بااین‌حال، هنوز یک پرسش جذاب باقی می‌ماند: آیا ممکن است شهود ما چیزی را پیش از آنکه خودآگاهانه از آن باخبر شویم، تشخیص دهد؟ 👀 @wikispace 💫

در نهم فوریه سال ۱۹۷۸، جورج ون تاسل، مهندس آیرودینامیک و مخترع آمریکایی، به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره در اتاق هتل خود در کالیفرنیا درگذشت؛ آن هم در حالی که خود را برای اعلام تازه‌ترین دستاوردهای علمی‌اش در یک مصاحبه تلویزیونی آماده می‌کرد. @wikispace 💫👇

به‌جای اینکه یک لایه از مواد مصنوعی را روی ربات قرار دهند، پژوهشگران بافت زنده را مستقیماً روی انگشت رباتیک سه‌مفصلی رشد دادند. این پوست مصنوعی از فیبروبلاست‌های انسانی درون کلاژن و یک لایه بیرونی از کراتینوسیت‌ها تشکیل شده بود و ساختارهایی مشابه درم و اپیدرم پوست انسان ایجاد می‌کرد. این پوشش زنده به اندازه‌ای انعطاف‌پذیر بود که همراه با حرکت انگشت خم شود، بدون اینکه پاره شود؛ و حتی توانایی ابتدایی برای ترمیم آسیب را نیز نشان داد. پژوهشگران عمداً بافت را برش دادند و یک تکه کلاژن روی محل زخم قرار دادند. طی هفت روز بعد، سلول‌های زنده به داخل این قسمت حرکت کردند و با تقویت ناحیه آسیب‌دیده، آن را به اندازه‌ای ترمیم کردند که انگشت دوباره بتواند خم شود. البته این فرایند کاملاً خودکار و مشابه ترمیم طبیعی پوست انسان نبود؛ زیرا زخم به پچ کلاژنی و شرایط کنترل‌شده آزمایشگاهی نیاز داشت. بااین‌حال، این آزمایش قابلیتی را نشان داد که پوست‌های سیلیکونی معمولی ربات‌ها ندارند: ترمیم بافت زنده. پژوهشگران در آینده قصد دارند ویژگی‌های بیشتری از پوست واقعی انسان، از جمله سلول‌های حسی، فولیکول‌های مو، غدد عرق و سایر ساختارها را به این فناوری اضافه کنند. در صورت پیشرفت این فناوری، ممکن است روزی سطوح ربات‌های انسان‌نما بتوانند تا حدی مانند بافت زنده محیط اطراف را احساس کنند، آسیب‌های خود را ترمیم کنند و تعامل طبیعی‌تری با محیط داشته باشند. این پژوهش نخستین بار در سال ۲۰۲۲ منتشر شد؛ بنابراین یک دستاورد جدید در سال ۲۰۲۶ محسوب نمی‌شود، اما همچنان گامی مهم در مسیر ساخت ربات‌های زیست‌هیبریدی است؛ ربات‌هایی که سیستم‌های مکانیکی را با سلول‌ها و بافت‌های زنده انسانی ترکیب می‌کنند. منبع: دانشگاه توکیو؛ نشریه Matter @wikispace 💫

مهندسان دانشگاه توکیو موفق شده‌اند یک انگشت رباتیک با پوششی از بافت زنده انسانی بسازند؛ بافتی که از سلول‌های پوست انسان رشد داده شده و به این انگشت اجازه می‌دهد در حالی که پوششی شبیه پوست واقعی دارد، خم شود. @wikispace 💫 👇

این یافته چیزی فراتر از یک کنجکاوی علمی است؛ اشاره‌ای است به پیوندی کیهانی که مرز میان حیات زمینی و فرازمینی را محو می‌کند. الگوهای ظریف در ساختار مولکولی نشان از فرایندهایی دارند که تازه در آغاز کاوش آن‌ها هستیم و نگاهی گذرا به جهانی می‌اندازند که شاید طرح اولیه‌ی حیات را به شیوه‌هایی حمل می‌کند که هنوز نمی‌توانیم کاملاً درکشان کنیم. پژوهشگرانی که شهاب‌سنگ‌های باستانی را بررسی می‌کنند، ناهنجاری‌هایی تکرارشونده دیده‌اند که بیش از آن دقیق‌اند که تصادفی باشند و به ریتمی پنهان در پراکندگی مواد آلی در فضا اشاره دارند. این الگوها آرام‌آرام ما را وامی‌دارند جایگاهمان در کیهان را دوباره بیندیشیم و این امکان را در نظر بگیریم که حیات به یک سیاره محدود نیست. یک نکته: عنوان «دی ان ای انسان در شهاب‌سنگ» گمراه‌کننده است. پژوهش‌های واقعی در شهاب‌سنگ‌هایی مثل مورچیسون فقط «نوکلئوبازها» یعنی بخش‌هایی از اجزای سازنده‌ی دی ان ای و آر ان ای را پیدا کرده‌اند، نه دی ان ای انسان. این شهاب‌سنگ‌ها هم حدود ۴٫۵ میلیارد ساله‌اند. @wikispace 💫

دانشمندان از کشف ردپایی از دی ان ای انسان در یک شهاب‌سنگ دو میلیارد ساله خبر می‌دهند؛ کشفی که بی‌سروصدا درک ما از زندگی و خاستگاه آن را به چالش می‌کشد. همین که مواد ژنتیکی بتوانند در گذر میلیاردها سال و در فضا دوام بیاورند، هم شگفتی می‌آفریند و هم نگرانی. @wikispace 💫 👇

پژوهشگران با پیوند قلب میان موش‌های جوان و پیر و همچنین بررسی سوابق تاریخی نمونه‌برداری از بیماران انسانی دریافت‌کننده پیوند قلب، به پدیده‌ای جالب دست یافتند: اندام‌های پیوندشده، سن مولکولی خود را تا حدی با سن زیستی بدن دریافت‌کننده هماهنگ می‌کنند. قلب‌های پیر که به موش‌های جوان پیوند زده شدند، نشانه‌هایی از جوان‌شدن ژنتیکی و مولکولی نشان دادند؛ در مقابل، قلب‌های جوانی که به بدن‌های پیر منتقل شدند، در سطح سلولی با فرایند پیری سریع‌تر مواجه شدند. این یافته‌ها که در قالب یک مقاله پیش‌انتشار در پایگاه bioRxiv منتشر شده‌اند، می‌توانند در آینده تحول بزرگی در پزشکی پیوند ایجاد کنند و حتی امکان استفاده از تعداد بیشتری از اندام‌های اهدایی را فراهم سازند. در حال حاضر، جراحان معمولاً به دلیل نگرانی درباره دوام بافت قلب، قلب اهداکنندگان زیر ۴۵ سال را ترجیح می‌دهند. اما این پژوهش نشان می‌دهد که یک قلب متعلق به فردی مسن‌تر ممکن است پس از قرار گرفتن در یک بدن جوان، تا حدی «به عقب برگردد و جوان‌تر شود» و برخی ویژگی‌های مولکولی بدن جدید خود، از جمله الگوهای متیلاسیون دی‌ان‌ای، را به دست آورد. البته بخشی از آسیب‌ها و فرسودگی‌های ناشی از افزایش سن ممکن است برگشت‌ناپذیر باشند. با این حال، این کشف نشان می‌دهد که شاید در آینده بتوان محدودیت‌های سنی فعلی برای استفاده از برخی اندام‌های اهدایی را با دقت بیشتری بازنگری کرد. منبع: Poganik, J. R., Matsunaga, T., Tyshkovskiy, A., Lu, A., Haghani, A., Zhou, H., Martin, F., Horvath, S., Givertz, M. M., Tullius, S. G., & Gladyshev, V. N. (2026). Transplanted hearts assimilate the recipient's biological age. bioRxiv. @wikispace 💫

دانشمندان به‌تازگی دریافتند که قلب‌های پیر، درون بدن‌های جوان، از نظر زیستی جوان‌تر می‌شوند. یک مطالعه شگفت‌انگیز از پژوهشگران دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد که سن زیستی یک اندام لزوماً ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه می‌تواند تحت تأثیر محیط اطراف خود تغییر کند. @wikispace 💫 👇

در پیج کورا فارسی هر آنچه که در ذهن داری بپرس و جواب بگیر. در این پيج گروه طرح سوال انجام شده و دوستان در بحث مشارکت می کنند. شما می توانید در هر موضوعی طرح سوال کنید و دوستانی که در گروه هستند و در آن موضوع اطلاعات یا تجربه دارند راهنمایی می کنند. این گروه زیرمجموعه کانال ویکی اسپیس است. اینم لینکش https://t.me/quoraps

فقط ببینید هوش مصنوعی چطوری جزئیات ريز یک عمل جراحی و ایمپلنت لگن را اینقدر زیبا توصیف و به تصویر می کشه. اینجاست که آدم می فهمه چقدر علم پزشکی پیشرفت کرده @wikispace 💫

#خداوند آیا با حرفاش موافقید؟ آیا نقاشی گواهی بر وجود نقاشه؟ یا ساختمان گواهی بر وجود معمار ؟ شما به تکامل باور دارید یا به وجود آفریدگار؟ @wikispace