ویکی اسپیس

یک پاسخ محتمل این است که تمدن‌های تکنولوژیک ممکن است مرحله‌ای خطرناک داشته باشند؛ مرحله‌ای که در آن توانایی‌شان در تغییر یا نابودی محیط زیست، سریع‌تر از توانایی‌شان در همکاری و برنامه‌ریزی رشد می‌کند. سلاح‌های هسته‌ای یک مثال واضح هستند؛ سایر خطرات در مقیاس تمدنی شامل همه‌گیری‌های مهندسی‌شده، تخریب محیط زیست، برخورد سیارک‌ها و فناوری‌های نوظهور بدون کنترلِ مناسب می‌شوند. منظور کاکس این نیست که انقراض بشر اجتناب‌ناپذیر است؛ بلکه این است که داشتن هوشِ کافی برای ساخت فناوری‌های قدرتمند، به طور خودکار منجر به تولید خرد یا هماهنگی سیاسیِ لازم برای مدیریت آن فناوری نمی‌شود. در اینجا یک چشم‌انداز کیهانیِ بسیار جذاب وجود دارد: یک تمدن می‌تواند برای هزاران سال بقا داشته باشد و با این حال در مقیاس زمانِ اخترشناختی تقریباً نامرئی باشد. کهکشان راه شیری بیش از ۱۳ میلیارد سال قدمت دارد. اگر تمدن‌های تکنولوژیک معمولاً پدیدار شوند و سپس نسبتاً سریع از بین بروند، دو تمدن که توانایی ارتباط با یکدیگر را داشته باشند به‌ندرت ممکن است هم‌زمان وجود داشته باشند. این احتمال با مفهومی مرتبط است که غالباً «فیلتر بزرگ» نامیده می‌شود: جایی میان ماده‌ی بی‌جان و یک تمدنِ دیرپا و مسافرِ فضا، ممکن است یک یا چند موانعِ فوق‌العاده دشوارِ تکاملی یا جوامعی وجود داشته باشد. و یک تاریک‌تر هم زیر آن مطرح می‌شود: آیا بشریت در حال نزدیک شدن به یک فیلتر بزرگ است — یا ما پیش از این از سخت‌ترینِ آن‌ها عبور کرده‌ایم؟ کاکس در جای دیگری روی رویِ دیگرِ این استدلال تأکید می‌کند: وجودِ موقت و غیرمحتملِ ما دقیقاً همان دلیلی است که چرا تمدن و حیات باید فوق‌العاده ارزشمند و گران‌بها تلقی شوند. @wikispace 💫

این متن منتسب به برایان کاکس، فیزیکدان، است و در کتاب او با نام «جهان انسان» (Human Universe) محصول سال ۲۰۱۴ آمده است. این تصویر بخشی از متن ابتدایی را حذف کرده است؛ جایی که کاکس می‌گوید در حال تأمل روی بحث‌های کنفرانس گرین بنک درباره‌ی این موضوع است که چرا تمدن‌های پیشرفته‌ی تکنولوژیک ممکن است از بین بروند. این ایده بزرگتر مستقیماً به پارادوکس فرمی وصل می‌شود: اگر تمدن‌های هوشمند باید بارها در کهکشان راه شیری به وجود آمده باشند، چرا ما هیچ مدرک متقاعدکننده‌ای از وجود آن‌ها نمی‌بینیم؟ @wikispace 💫👇

بخش کوتاهی از مستند تهاجم خاموش :یوفوها در استرالیا این داستان ها صددرصد واقعی است. اظهارات پلیس نیوسالت ولز و اینکه آنها تمام ماجرا را تایید کرده اند. چیزهایی در این مستند می بینید که مطمئنا باورش برایتان سخت خواهد بود. این مستند برای گروه‌های سنی بالای 16 سال است. اگر به این مدل مستندها علاقمند هستید همین الان می تونید سفارش بدید دو دقیقه بعد 60 مستند با زيرنويس و دوبله دریافت کنید. برای سفارش به آیدی زیر پیام دهید. 👇 @editor_51

اینجا یکی از پلکان های داخل هرم گیزه در مصر است. فقط تصور کنید از چهلر طرف با سنگ ساخته شده است بین سنگ ها هم مشخص نیست از چه ملاتی استفاده کردن. جالب اینکه چندین سال پیش دانشمندان با زحمت توانستند ترکیب ملات را کشف کنند اما وقتی آن مواد را با هم ترکیب می کردن نتیجه کار سریع خشک و پودر می شد. کلا در اسرار خفته اند این اهرام و سوال اساسی که کسی نتونسته جواب بده اینه که حالا چرا اهرام باید بسازن؟ چرا مکعب یا شش ضلعی و... نمی ساختن؟ گرچه دلايلی آورده شده اما قانع کننده نیستند. شما در این زمینه چه نظری دارید؟ @wikispace 💫

در سال ۱۹۶۱، یوری گاگارین به‌عنوان نخستین انسان به فضا سفر کرد. او پس از یک بار گردش به دور زمین، وارد جو شد و با چتر نجات در نزدیکی منطقه‌ای روستایی در حوالی رودخانه ولگا شوروی فرود آمد. از آنجا که فضاپیما و خود گاگارین به‌صورت جداگانه فرود آمدند، او به‌جای یک محل رسمی فرود، در یک مزرعه روی زمین نشست. گفته می‌شود یک کشاورز و زن و نوه‌اش او را در حالی دیدند که لباس پروازی نارنجی‌رنگ و کلاه فضانوردی بر سر داشت و در ابتدا از دیدنش شوکه شدند و نمی فهمیدند این اتفاقات یعنی چه؟ گاگارین تا از جایش حرکت کرد آنها همه پا به فرار گذاشتند هرچه او فریاد می زد بایستید کسی جرات نداشت بایستد. او به ناچار باید موقعیتش را به مرکز فضایی گزارش میداد. گاگارین به ناچار بدنبال آنها دوید روستاییان وارد خانه هایشان شده و درها را بستند. او درب یکی از خانه ها را زد و به آنها ماجرا را توضیح داد اما آنها که هیچ ایده ای از فضانوردی نداشتند باور نمی کردند. او سپس شروع کرد برای آنها از مسکو و رئیس جمهور گفت و اسم چند نفر که روستاییان می شناختند تا سرانجام آنها بیرون آمده و او را با اسب به نزدیک ترین مرکز ارتش رساندند. @wikispace 💫

جان کیریاکو این اظهارات را در ماه ژانویه در برنامه صوتی‌تصویری «خاطرات یک مدیرعامل» استیون بارتلت مطرح کرد. او گفت: «آن‌ها می‌توانند کنترل تلویزیون هوشمند شما را به دست بگیرند و بلندگو را به صَداعکِس (مـ.ـیکروفون) تبدیل کنند تا بتوانند به آنچه در اتاق گفته می‌شود گوش دهند، حتی زمانی که تلویزیون خاموش است. دستگاه همچنان می‌تواند هر آنچه در اتاق گفته می‌شود را بشنود و آن را به سازمان اطلاعاتی مخابره کند.» او افزود که هیچ‌کدام از این‌ها برای او جدید نبوده است: «زمانی که تازه استخدام شده بودم هم آن‌ها قادر به انجام این کار بودند، این فناوری قدیمی است»، که اشاره‌ای به اواخر دهه ۱۹۸۰ داشت. کیریاکو یک شخص نامعتبر یا حاشیه‌ای نیست. او از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ در این سازمان خدمت کرد، در سال ۲۰۰۷ به اولین افسری تبدیل شد که استفاده این نهاد از روش شـ.ـکنجه «غرق‌مصنوعی» را علناً تأیید کرد، و پس از متهم شدن طبق قانون جـ.ـاسـ.ـوسی، ۲۳ ماه را در زِ.نـ.ـدان گذراند. مبنای استنادی و اسنادی این ادعا، مجموعه «گاوصندوق ۷» است؛ بیش از ۸٬۰۰۰ فایل محرمانه که افشاگر داده‌ها (ویکی‌لیکس) در مارس ۲۰۱۷ منتشر کرد. در میان آن‌ها ابزاری با نام رمز «فرشته گریان» وجود داشت که با همکاری سازمان اطلاعات داخلی بریتانیا توسعه یافته و تلویزیون‌های سری اف سامسونگ را هدف قرار می‌داد. این ابزار دستگاه‌ها را در حالت «خاموشی صوری» قرار می‌داد که به نظر می‌رسید دستگاه خاموش است، اما ضبط صدا همچنان ادامه داشت. یک شفاف‌سازی فنی: ابزار فرشته گریان به جای تبدیل بلندگوها به حسگر صوتی، از حسگر صوتی موجود خود دستگاه استفاده می‌کرد؛ که این خود یک ادعای مجزا و مورد مناقشه‌تر است. @wikispace 💫

یک افسر سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا می‌گوید نهادهای اطلاعاتی می‌توانند از طریق یک تلویزیون هوشمند—در حالی که به نظر می‌رسد خاموش است—به صدای محیط گوش دهند، و اسناد از طبقه‌بندی‌خارج‌شده‌ای وجود دارند که پشتیبان این ادعا هستند. @wikispace 💫👇

شهرت اصلی کامو به خاطر نظریه «پوچی» یا همان عبث‌گرایی است. او می‌گفت انسان‌ها مدام در دنیایی که هیچ معنایی ندارد، دنبال معنا می‌گردند. اما به جای این‌که ناامید شویم و زانو بزنیم، باید این واقعیت را بپذیریم و با شجاعت، مناعت طبع و مهربانی به زندگی ادامه دهیم. از معروف‌ترین کتاب‌های او می‌شود به بیگانه، افسانه سیزیف، طاعون و انسان طغیان‌گر اشاره کرد. در سال ۱۹۵۷، کامو به خاطر اثرگذاری و جایگاه والایش در ادبیات، برنده جایزه نوبل ادبیات شد. با این‌که خیلی‌ها او را کنار اگزیستانسیالیست‌ها قرار می‌دهند، خودش این برچسب را نپذیرفت و خط‌مشی فلسفی خودش را جلو برد. کامو سال ۱۹۶۰ و در ۴۶ سالگی در یک تصادف رانندگی از دنیا رفت. امروز همه او را با نگاه عمیقش به آزادی، اخلاق و جستجوی معنا به یاد می‌آورند و نوشته‌هایش هنوز هم در سراسر جهان الهام‌بخش خوانندگان است. @wikispace 💫

آلبر کامو (۱۹۱۳–۱۹۶۰) نویسنده، فیلسوف، روزنامه‌نگار و مقاله‌نویس فرانسوی بود که خیلی‌ها او را از تأثیرگذارترین متفکران قرن بیستم می‌دانند. کامو در موندووی (درئان امروزی در الجزایر) به دنیا آمد، در خانواده‌ای فقیر بزرگ شد و بعدها در دانشگاه الجزیره فلسفه خواند. تجربیاتی که در طول جنگ جهانی دوم و همراهی با جنبش مقاومت فرانسه به دست آورد، دیدگاهش را درباره عدالت، آزادی و وضعیت انسان‌ها شکل داد. @wikispace 💫👇

* استفاده از تکنیک ساییدن و صیقل‌کاری: انسان‌های این عصر یاد گرفته بودند که با استفاده از سنگ‌های سخت‌تر (مثل کوارتز یا سنگ‌های آذرین) و ماسه و آب، سنگ‌های نرم‌تری مثل سنگ آهک را بتراشند، شکل دهند و صیقل بزنند. * دسترسی به آبسیدین (شیشه آتشفشانی): سنگ آبسیدین به شدت تیز و برنده است. آن‌ها از لبه‌های تیز آبسیدین به عنوان ابزار دقیق برای ظریف‌کاری و برش استفاده می‌کردند و از تکه‌های صیقلی و سیاه آن هم برای چشم‌های مجسمه بهره بردند. * پیشرفت فرهنگی و معبندسای: این دوره دقیقاً هم‌زمان با ساخت بناهای حیرت‌انگیز گوبکلی‌تپه (Göbekli Tepe) در همان منطقه (جنوب شرق ترکیه امروزی) است. مردمی که توانسته بودند ستون‌های سنگی چند تنی گوبکلی‌تپه را با نقش‌برجسته‌های پیچیده خلق کنند، دانش و مهارت کافی برای تراشیدن یک مجسمه تک‌نفره به اندازه انسان واقعی را هم داشتند. بنابراین، «مرد اورفا» نه‌تنها ساخت دست انسان عصر حجر است، بلکه نشان‌دهنده جهش بزرگ فکری، هنری و فنی انسان در آستانه خروج از عصر سنگ و آغاز عصر کشاورزی و شهرنشینی است. مجسمه «مرد اورفا» در منطقه زیر کشف شده است: * مکان کشف: شهر شانلی‌اورفه (Şanlıurfa) در جنوب شرقی ترکیه (در نزدیکی منطقه معروف گوبکلی‌تپه). این مجسمه در سال ۱۹۹۳ میلادی در جریان عملیات ساخت‌وساز در نزدیکی منطقه تاریخی بالیکلی‌گؤل (Balıklıgöl) به‌طور اتفاقی از زیر خاک بیرون آمد. * زمان ساخت (قدمت): قدمت این مجسمه به حدود ۹,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ سال پیش از میلاد (تقریباً ۱۱,۵۰۰ سال پیش) بازمی‌گردد که مربوط به دوره نوسنگی پیش از سفال است. @wikispace 💫

بله، کاملاً ممکن است و اتفاقاً این مجسمه یکی از شاهکارهای نمادین همین دوران است! مجسمه «مرد اورفا» متعلق به دوره نوسنگی پیش از سفال (Pre-Pottery Neolithic) است؛ یعنی دقیقاً زمانی که انسان در بخش پایانی عصر حجر به سر می‌برد. چطور انسان عصر حجر توانست چنین مجسمه‌ای بسازد؟ شاید تصویر ذهنی ما از «انسان عصر حجر»، افرادی غارنشین با ابزارهای بسیار ابتدایی باشد، اما انسان‌های دوره نوسنگی (حدود ۱۱,۵۰۰ سال پیش) جوامعی پیشرفته‌تر از آنچه تصور می‌کنیم داشتند: @wikispace 💫👇

اختلال وسواس فکری-عملی تا حدی از طریق حلقه‌های عصبی بیش‌فعال میان قشر اوربیتوفرونتال ــ که خطاها را تشخیص داده و احساس اضطراب ایجاد می‌کند ــ و عقده‌های قاعده‌ای ــ که این اضطراب را پردازش کرده و به رفتارهای تکراری و اجباری تبدیل می‌کند ــ شکل می‌گیرد. با آسیب‌زدن و مختل کردن فیزیکی این مدار عصبی بیش‌فعال، گلوله عملاً مانند نوعی جراحی روانی ناخواسته و بسیار موضعی مغز عمل کرد؛ چیزی شبیه به یک لُکوتومی هدفمند. در نتیجه، سازوکار عصبی‌ای که موجب افکار وسواسی و رفتارهای اجباری می‌شد، تا حد زیادی خاموش شد. از آنجا که آسیب تا حد زیادی به شبکه عمقی پیشانی-عقده‌های قاعده‌ای محدود بود، وضعیت روانی او تغییر کرد، بدون اینکه هوش عمومی، شخصیت یا حافظه او به شکل قابل‌توجهی آسیب ببیند. این مورد پزشکی عجیب و مستند توسط روان‌پزشکی به نام دکتر لزلی سولایوم مورد بررسی قرار گرفت و بعدها در منابع علمی روان‌پزشکی منتشر شد. این پرونده اطلاعات ارزشمندی درباره ساختارهای مغزی دخیل در بیماری‌های روانی در اختیار متخصصان علوم اعصاب قرار داد و به درک بهتر مسیرهای عصبی مرتبط با اختلال وسواس و توسعه درمان‌های هدفمندتر برای موارد شدید آن کمک کرد. یک نفر را که فکر می‌کنید این داستان برایش جالب است، تگ کنید. @wikispace 💫

در دهه ۱۹۸۰، مردی ۱۹ ساله که به اختلال وسواس فکری-عملی شدید و مقاوم به درمان مبتلا بود، در تلاش برای خودکشی با یک تفنگ به سر خود شلیک کرد. گلوله در لوب پیشانی چپ او گیر کرد. او به‌طرز معجزه‌آسایی زنده ماند، اما گلوله به‌طور دقیق به بخش‌هایی از شبکه پیشانی-عقده‌های قاعده‌ای چپ، از جمله قسمت‌هایی از عقده‌های قاعده‌ای و قشر اوربیتوفرونتال آسیب وارد کرد. @wikispace 💫👇

اختلال وسواس فکری-عملی تا حدی از طریق حلقه‌های عصبی بیش‌فعال میان قشر اوربیتوفرونتال ــ که خطاها را تشخیص داده و احساس اضطراب ایجاد می‌کند ــ و عقده‌های قاعده‌ای ــ که این اضطراب را پردازش کرده و به رفتارهای تکراری و اجباری تبدیل می‌کند ــ شکل می‌گیرد. با آسیب‌زدن و مختل کردن فیزیکی این مدار عصبی بیش‌فعال، گلوله عملاً مانند نوعی جراحی روانی ناخواسته و بسیار موضعی مغز عمل کرد؛ چیزی شبیه به یک لُکوتومی هدفمند. در نتیجه، سازوکار عصبی‌ای که موجب افکار وسواسی و رفتارهای اجباری می‌شد، تا حد زیادی خاموش شد. از آنجا که آسیب تا حد زیادی به شبکه عمقی پیشانی-عقده‌های قاعده‌ای محدود بود، وضعیت روانی او تغییر کرد، بدون اینکه هوش عمومی، شخصیت یا حافظه او به شکل قابل‌توجهی آسیب ببیند. این مورد پزشکی عجیب و مستند توسط روان‌پزشکی به نام دکتر لزلی سولایوم مورد بررسی قرار گرفت و بعدها در منابع علمی روان‌پزشکی منتشر شد. این پرونده اطلاعات ارزشمندی درباره ساختارهای مغزی دخیل در بیماری‌های روانی در اختیار متخصصان علوم اعصاب قرار داد و به درک بهتر مسیرهای عصبی مرتبط با اختلال وسواس و توسعه درمان‌های هدفمندتر برای موارد شدید آن کمک کرد. یک نفر را که فکر می‌کنید این داستان برایش جالب است، تگ کنید. @wikispace 💫

ماری کوری که یکی از پیشگامان فیزیک مدرن به شمار می‌رود، در دورانی که زنان اغلب از ورود به دانشگاه‌ها محروم بودند، از نخستین زنانی در فرانسه بود که موفق به دریافت مدرک دکترا شد. او به همراه همسرش، پیر کوری، عناصر پولونیوم و رادیوم را کشف کرد. نام «پولونیوم» را نیز به افتخار سرزمین مادری‌اش، لهستان، انتخاب کرد. در سال ۱۹۰۳، ماری و پیر کوری به همراه آنری بکرل، به‌دلیل تحقیقاتشان درباره رادیواکتیویته، جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند. در سال ۱۹۱۱، ماری کوری دومین جایزه نوبل خود را در رشته شیمی، به‌دلیل پژوهش‌هایش درباره جداسازی رادیوم و پولونیوم، دریافت کرد. اما دستاوردهای او تنها به آزمایشگاه محدود نمی‌شد. در طول جنگ جهانی اول، او دستگاه‌های قابل‌حمل اشعه ایکس را برای استفاده در خطوط مقدم توسعه داد؛ دستگاه‌هایی که به «کوری‌های کوچک» (Little Curies) معروف شدند. دخترش، ایرن ژولیو-کوری، در سال ۱۹۳۵ به همراه همسرش فردریک ژولیو-کوری جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. دختر دیگرش، اِو کوری، نیز در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی فعالیت کرد و از جمله با یونیسف همکاری داشت. ماری کوری در سال ۱۹۳۴ بر اثر کم‌خونی آپلاستیک درگذشت؛ بیماری‌ای که با قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض پرتوهای رادیواکتیو مرتبط بود. حتی چندین دهه پس از مرگ او، بسیاری از دفترچه‌های یادداشت ماری کوری همچنان رادیواکتیو هستند و در فرانسه در جعبه‌های مخصوص با پوشش سربی نگهداری می‌شوند. #ماری_کوری #جایزه_نوبل #فیزیک #شیمی #علم ما محتوای علمی و جذاب منتشر می‌کنیم. برای مطالب بیشتر به ما بپیوندید. @wikispace 💫

زمانی که ۳۰۰۰ مرد برای یک زن ایستادند… ماریا سالومئا اسکودوفسکا کوری (۱۹۳۴–۱۸۶۷) نخستین زنی بود که موفق به دریافت جایزه نوبل شد، نخستین فردی بود که دو جایزه نوبل دریافت کرد و تنها فردی در تاریخ است که در دو حوزه علمی متفاوت، یعنی فیزیک و شیمی، موفق به دریافت جایزه نوبل شده است. @wikispace 💫👇

ماری کوری که یکی از پیشگامان فیزیک مدرن به شمار می‌رود، در دورانی که زنان اغلب از ورود به دانشگاه‌ها محروم بودند، از نخستین زنانی در فرانسه بود که موفق به دریافت مدرک دکترا شد. او به همراه همسرش، پیر کوری، عناصر پولونیوم و رادیوم را کشف کرد. نام «پولونیوم» را نیز به افتخار سرزمین مادری‌اش، لهستان، انتخاب کرد. در سال ۱۹۰۳، ماری و پیر کوری به همراه آنری بکرل، به‌دلیل تحقیقاتشان درباره رادیواکتیویته، جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند. در سال ۱۹۱۱، ماری کوری دومین جایزه نوبل خود را در رشته شیمی، به‌دلیل پژوهش‌هایش درباره جداسازی رادیوم و پولونیوم، دریافت کرد. اما دستاوردهای او تنها به آزمایشگاه محدود نمی‌شد. در طول جنگ جهانی اول، او دستگاه‌های قابل‌حمل اشعه ایکس را برای استفاده در خطوط مقدم توسعه داد؛ دستگاه‌هایی که به «کوری‌های کوچک» (Little Curies) معروف شدند. دخترش، ایرن ژولیو-کوری، در سال ۱۹۳۵ به همراه همسرش فردریک ژولیو-کوری جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. دختر دیگرش، اِو کوری، نیز در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی فعالیت کرد و از جمله با یونیسف همکاری داشت. ماری کوری در سال ۱۹۳۴ بر اثر کم‌خونی آپلاستیک درگذشت؛ بیماری‌ای که با قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض پرتوهای رادیواکتیو مرتبط بود. حتی چندین دهه پس از مرگ او، بسیاری از دفترچه‌های یادداشت ماری کوری همچنان رادیواکتیو هستند و در فرانسه در جعبه‌های مخصوص با پوشش سربی نگهداری می‌شوند. #ماری_کوری #جایزه_نوبل #فیزیک #شیمی #علم ما محتوای علمی و جذاب منتشر می‌کنیم. برای مطالب بیشتر به ما بپیوندید. @wikispace 💫

اخترفیزیک‌دان ویلی سون ، در مصاحبه‌ اخیر خود استدلال کرده که دقت ریاضی خارق‌العاده‌ای که در "ضد ماده" دیده می‌شود، بیش از آنکه حاصل تصادف محض باشد، به وجود نوعی طراحی هدفمند در جهان اشاره دارد. او به معادله دیراک که توسط فیزیک‌دان پل دیراک تدوین شد اشاره می‌کند؛ معادله‌ای که وجود پوزیترون یعنی همتای پادماده‌ایِ الکترون، را چند سال پیش از کشف تجربی آن در سال ۱۹۳۲ پیش‌بینی کرده بود. سون بر ظرافت و قدرت پیش‌بینی این معادله، و همچنین بر عدم تقارن بسیار ظریف میان ماده و پادماده پس از مهبانگ تأکید می‌کند؛ زیرا اگر این عدم تعادل وجود نداشت، ماده و پادماده یکدیگر را به‌طور کامل نابود می‌کردند و در نتیجه جهانی متشکل از ستارگان و کهکشان‌ها هرگز شکل نمی‌گرفت. او همچنین به مفهوم گسترده‌تر تنظیم ظریف ثابت‌های بنیادی طبیعت اشاره می‌کند؛ اینکه اگر حتی مقادیر این ثابت‌ها اندکی متفاوت بودند، شکل‌گیری حیات غیرممکن می‌شد. سون با استناد به گفتهٔ خودِ دیراک که «خدا ریاضی‌دانی با مرتبه‌ای بسیار والا است.»، این ویژگی‌ها را شواهدی می‌داند که نشان می‌دهند جهان هستی به‌گونه‌ای هدفمند و با ساختاری سنجیده طراحی شده است @wikispace

این موضوع به معنای واقعی کلمه یک خبر فوری نیست؛ وویجر ۱ در واقع در اوت ۲۰۱۲ از این مرز عبور کرد و به نخستین شیء ساخت دست بشر تبدیل شد که به فضای بین‌ستاره‌ای می‌رسد، و وویجر ۲ نیز این یافته را در سال ۲۰۱۸ از موقعیت دیگری تأیید کرد و داده‌های مربوط به دما در سال‌های پس از عبور هر دو کاوشگر منتشر شد. دلیل اینکه هیچ‌یک از این فضاپیماها ذوب نشدند به یکی از عجیب‌ترین شگفتی‌های فیزیک برمی‌گردد: دما و گرما یک چیز واحد نیستند. این پلاسما در جایی شکل می‌گیرد که بادهای خورشیدیِ رو به بیرون با ذرات بین‌ستاره‌ای برخورد کرده و با متراکم کردن آن‌ها، دمایشان را به حد فوق‌العاده بالایی می‌رسانند؛ اما خود این ذرات به قدری پراکنده و رقیق هستند (بسیار رقیق‌تر از بهترین خلائی که انسان می‌تواند در آزمایشگاه بسازد) که تعداد کافی از آن‌ها با فضاپیما برخورد نمی‌کند تا گرمای قابل توجهی را منتقل سازد.

دیواری از آتش که از تقريباً هر چیزی روی زمین داغ‌تر است، کل منظومه شمسی ما را احاطه کرده است و هر دو کاوشگر وویجر بدون کوچکتری آسیب مستقیم از میان آن عبور کردند. زمانی که این دو فضاپیما از هلیو‌پاز (مرز نهایی که تأثیر خورشید در آنجا سرانجام جای خود را به فضای بین‌ستاره‌ای می‌دهد) عبور کردند، ابزارهای آن‌ها دمای پلاسمایی بین ۳۰,۰۰۰ تا ۵۰,۰۰۰ کلوین (حدود ۵۴,۰۰۰ تا ۹۰,۰۰۰ درجه فارنهایت) را ثبت نمودند @wikispace 💫👇