Escapism

درست میگیا... ولی این حرف، حرف دهن من و تو و دکتر نیست😂

ملت عجب دغدغه هایی دارن...

تو سینه همه‌مون یه قهرمان حبسه. از اونا که قرار بود یه روزی دنیا رو تکون بدن، شمشیر بکشن و حقمون رو از زندگی بگیرن. نمُرده‌ها... اتفاقا هنوز نفس می‌کشه، ولی خب چه نفسی؟ زنده بودنش شبیه زنده بودن یه گیاه آپارتمانی تو یه اتاق تاریکه؛ فقط بهش آب می‌دیم که خشک نشه، ولی هیچ‌وقت آفتاب بهش نمی‌خوره تا قد بکشه. ما نکشتیمش، چون

هیچ‌کس دلش نمیاد قاتل رویاهای خودش باشه.

فقط کم‌کم بهش یاد دادیم خفه‌خون بگیره. بهش گفتیم هیس، الان وقت این مسخره‌بازیا نیست، الان باید بریم سر اون کار لعنتی، باید جلوی فلانی یه لبخند الکی بزنیم که روزمون بگذره. اونم یواش‌یواش رفت مچاله شد گوشه‌ی قلبمون. سپر و شمشیرش رو گذاشت زمین و فقط خیره موند به تاریکیِ سینه‌مون. حالا گاهی وقتا که همه‌جا بدجور ساکت‌می‌شه، انگار صدای کشیده شدن ناخنش رو روی دنده‌هامون حس می‌کنیم.

یه درد گنگ و یه دلشوره که نمی‌دونیم اصلا از کجاست.

نه زورش می‌رسه بیدار شه و بزنه بیرون، نه می‌تونه بمیره و جفتمون رو راحت کنه. فقط هست... مثل یه شبح که تو بدن خودمون سرگردونه و ما هر روز بی‌تفاوت از کنارش رد می‌شیم، بی‌اینکه حتی جرات کنیم تو چشماش نگاه کنیم.

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد یک عده دویدندو به مقصد نرسیدند

بعضی تاریخ‌ها عجیب‌اند؛ نه به خاطر چیزی که روی کاغذ کنار اسمشان نوشته، به خاطر چیزهایی که هیچ‌وقت جایی ثبت نشد. یک روز معمولی، یک خیابان معمولی، آدم‌هایی که صبح از خانه بیرون رفتند و شب، دیگر همان آدم‌های صبح نبودند. بعد زمان ادامه پیدا کرد؛ مغازه‌ها باز شدند، کلاس‌ها دوباره شروع شدند، عکس‌های جدید روی گوشی‌ها نشست، و زندگی طوری رفتار کرد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. اما بعضی چیزها با برگشتنِ زندگی به حالت عادی، عادی نمی‌شوند. شاید برای همین است که گاهی یک ماه، یک بو، یک خیابان یا حتی یک ساعت مشخص بی‌دلیل آدم را چند سال عقب می‌برد. @OurEscapismway

بلاخره تموم شد.

دومین اسلم ساشا دو این سیزن و کل کریرش...

امیدوارم آخریش هم نبوده باشه. دیگه منم میتونم خوابمو تنظیم کنم که سه صبح پا نشم برای یه بازی رندوم.

بلاخره تموم شد.

دومین اسلم ساشا دو این سیزن و کل کریرش...

امیدوارم آخریش هم نبوده باشه. دیگه منم میتونم خوابمو تنظیم کنم که سه صبح پا نشم برای یه بازی رندوم.

فاینال یو‌اس اوپن پارسال، تا فاینال یو‌اس اوپن امسال؛ جذابیتش کم نشده... من پیرتر شدم. بریم برای قهرمانی ساشا.

انگار خوشبختی‌ای در کار نیست و وجود نداره فقط وقتایی که غم ها کمتره آسوده تریم و‌ فکر می‌کنیم این خوشبختیه.

به نظرم بوها، ماندگارترین خاطرات مغزمونن؛ همونایی که با حس کردنشون، بی‌اختیار پرت می‌شیم به یه تیکه از گذشته. بوی خاکِ خیس‌خورده، بوی قهوه، بوی شکوفه‌های تازه باز شده، بوی پاییز... عجیبه؛ مغز ممکنه خیلی چیزها رو فراموش کنه، اما بوها انگار کلیدِ یه اتاق قدیمی‌ان؛ کلیدی که باهاش لحظه‌ها دوباره یادآوری می‌شن، حس‌ها زنده می‌شن و تصویرهای کوچیکی توی ذهنمون شکل می‌گیرن. حس می‌کنم برای همینه که بعضی خاطره‌ها، قبل از اینکه دیده یا شنیده بشن، اول «بو» می‌دن. -هستی

من هرچی بخوام تو این دنیا روز نمی‌خوام درنظر بگیریش

ذهنی که ول نمی کند شاید عجیب باشد، اما گاهی چیزی که خسته‌ ات کرده، زندگی نیست؛ فکر کردنِ بی‌ وقفه به زندگی‌ ست. به حرفی که نباید می‌ زدی، پیامی که نباید می‌ فرستادی، تصمیمی که شاید باید جور دیگری می‌ گرفتی، و آینده‌ای که هنوز نیامده اما ذهنت صد بار آن را زندگی کرده. مغزت مدام دنبال یک جواب قطعی‌ ست؛ برای همین حتی وقتی اتفاقی تمام شده، آن را در ذهنت ادامه می‌ دهی. اما بعضی چیزها قرار نیست حل شوند؛ قرار است تمام شوند. قرار نیست برای هر زخمی یک دلیل پیدا کنی، برای هر رفتنی یک توضیح، و برای هر «نشدنی» یک مقصر. گاهی آرامش از جایی شروع می‌ شود که بالاخره به خودت می‌ گویی: «دیگه لازم نیست اینو توی ذهنم ادامه بدم.» @OurEscapismway