Escapism

فکر می‌کنم این‌همه عمیق احساس کردن، روزی کار دستم خواهد داد. آن‌قدر که هر نُت، هر واژه‌ی عمیق، هر تصویر، بتواند چیزی را درونم بیدار کند. هر اتفاق کوچکی، هر برخوردِ گذرا، در ذهنم حک می‌شود و در تمام وجودم جریان پیدا می‌کند. فکر می‌کنم هرقدر هم یاد گرفته باشم احساساتم را مهار کنم، همیشه بخشی از وجودم در معرض خطر خواهد ماند؛ بخشی که آسیب‌پذیر است، به کوچک‌ترین جزئیات دقت می‌کند، همه‌چیز را بارها در حافظه‌اش مرور می‌کند و هرگز از تپیدن بازنمی‌ایستد. بخشی که از یک سو، با تمام تار و پودش آرزوی دوست داشتن و دوست داشته شدن را دارد، و از سوی دیگر، از همین خواستن می‌ترسد. همین بخش می‌تواند عاشق‌ترین، دیوانه‌ترین، آزادترین، فداکارترین، خودخواه‌ترین یا خشمگین‌ترین نسخه‌ی من باشد. و من از او می‌ترسم؛ از این ژرفای ناشناخته‌ای که درونم زندگی می‌کند، آن‌قدر عمیق که حتی خودم هم به انتهایش نمی‌رسم و هنوز نتوانسته‌ام به‌تمامی درکش کنم. @OurEscapismway

گاهی چیزی که از آن فرار می‌کنی، همان چیزی‌ست که بیشتر از همه به روبه‌رو شدن با آن نیاز داری... @OurEscapismway

ناگهان حس کردم که چقدر نیستی. در خانه نیستی، در اتاق نیستی، در خیابان نیستی، در آغوش من، در گریه‌ها و خنده‌های من نیستی. @OurEscapismway

این اولین تجربه من در ضبط پادکست بود و قطعاً هنوز جای پیشرفت زیادی داره . اگر تا آخر گوش دادید ، خوشحال می‌شم نظرتون رو باهام به اشتراک بذارید . هر پیشنهاد یا انتقادی که فکر می‌کنید می‌تونه باعث بهتر شدن اپیزودهای بعدی بشه ، برام ارزشمنده . ممنون که همراه این شروع بودید. 🤍

دوست داشتن کسی که بهت نارو می‌زنه، مثل دوست داشتن اون افعی کوچولویی هست که آوردی گذاشتی تو خونه و فکر می‌کنی چون تو دوستش داری، اون هم دوستت داره و قرار نیست نیشت بزنه، تو اشتباه میکنی. اون کار خودشو انجام میده، منتها فرقی که هست اینجاست که اون از اول مشخصه که قراره تو رو بکشه. اما اون آدمی که نقش بازی می‌کنه که دوستت داره، از ابتدا مشخص نیست که قراره نابودت کنه. ذره ذره تو رو به لبه پرتگاه میکشونه و پرتت می‌کنه پایین. جایی که شاید هیچوقت نتونی از جات بلند بشی. @OurEscapismway

❓ راهنمای بازی — بخش کاربران 🎮 این بازی چیه؟ یک بازی استراتژیک چندنفره. هر کاربر یک امپراطوری داره، می‌تونه تجهیزات بخره، به دیگران حمله کنه و اتحاد تشکیل بده. 📖 آموزش گام به گام: 1️⃣ با /start پنل خودت رو ببین 2️⃣ از ⛏️ فارم کردن درآمد جمع کن 3️⃣ از 🏪 فروشگاه سلاح و سپر بخر 4️⃣ از 🚀 حمله به دیگران حمله کن 5️⃣ از 🏛️ اتحاد با دیگران متحد شو 🔑 توضیح دکمه‌ها: 🗄️ تجهیزات من — لیست سلاح‌ها و تجهیزاتت 🏆 لیست قوی‌ترین — رنکینگ بازیکنان 🏛️ اتحاد — ساخت/پیوستن، چت داخلی، مدیریت 🏪 فروشگاه — خرید سلاح، سپر، تجهیزات اقتصادی ⛏️ فارم — جمع‌آوری درآمد روزانه 🤝 دعوت — لینک دعوت برای گرفتن پاداش 📓 بیانیه — ارسال پیام عمومی به همه 🚀 حمله — انتخاب هدف و سلاح (تا ۲۰ دور اتوماتیک) ⚠️ حملات دشمن — مشاهده حملاتی که به تو شده 🎁 ایردراپ — وارد کردن کد پاداش 💬 پیام مستقیم — پیام به کاربر با آیدی عددی ⚠️ نکات مهم: • وقتی به تو حمله بشه، تمام اعضای اتحادت خبردار می‌شن • اگه دفاعت صفر بشه امپراطوریت سقوط می‌کنه و ۱۵٪ گاوصندوقت می‌ره • بعد از هر حمله، موشک‌هایت مصرف می‌شن • محدودیت چت اتحاد و پیام مستقیم ۱۰ تا در روزه @WorldWar3Game1Bot

❓ راهنمای بازی — بخش کاربران 🎮 این بازی چیه؟ یک بازی استراتژیک چندنفره. هر کاربر یک امپراطوری داره، می‌تونه تجهیزات بخره، به دیگران حمله کنه و اتحاد تشکیل بده. 📖 آموزش گام به گام: 1️⃣ با /start پنل خودت رو ببین 2️⃣ از ⛏️ فارم کردن درآمد جمع کن 3️⃣ از 🏪 فروشگاه سلاح و سپر بخر 4️⃣ از 🚀 حمله به دیگران حمله کن 5️⃣ از 🏛️ اتحاد با دیگران متحد شو 🔑 توضیح دکمه‌ها: 🗄️ تجهیزات من — لیست سلاح‌ها و تجهیزاتت 🏆 لیست قوی‌ترین — رنکینگ بازیکنان 🏛️ اتحاد — ساخت/پیوستن، چت داخلی، مدیریت 🏪 فروشگاه — خرید سلاح، سپر، تجهیزات اقتصادی ⛏️ فارم — جمع‌آوری درآمد روزانه 🤝 دعوت — لینک دعوت برای گرفتن پاداش 📓 بیانیه — ارسال پیام عمومی به همه 🚀 حمله — انتخاب هدف و سلاح (تا ۲۰ دور اتوماتیک) ⚠️ حملات دشمن — مشاهده حملاتی که به تو شده 🎁 ایردراپ — وارد کردن کد پاداش 💬 پیام مستقیم — پیام به کاربر با آیدی عددی ⚠️ نکات مهم: • وقتی به تو حمله بشه، تمام اعضای اتحادت خبردار می‌شن • اگه دفاعت صفر بشه امپراطوریت سقوط می‌کنه و ۱۵٪ گاوصندوقت می‌ره • بعد از هر حمله، موشک‌هایت مصرف می‌شن • محدودیت چت اتحاد و پیام مستقیم ۱۰ تا در روزه @WorldWar3Game1Bot

کسی که از خودش فرار می کند، هیچ جا به آرامش نمیرسد... @OurEscapismway

دم را غنیمت بشمارید(ایده این عنوان از فیلم انجمن شاعران مرده الهام گرفته شده) بعضی وقت‌ها تا ته یک روز را می‌رویم، بدون اینکه حتی یک بار به نفس‌هایمان فکر کنیم. نفس می‌کشیم، اما حسش نمی‌کنیم. مثل آبی که تا وقتی تشنه نشده‌ای، به گوارایی‌اش فکر نمی‌کنی. زندگی، همین نفس‌های کوچکی است که پشت سر هم می‌آیند و می‌روند. ما اما گرفتار فرداهای بزرگ هستیم. می‌گوییم «وقتی فلان بشود، آن موقع آن کار را میکنم...» و همین‌طور، لحظه‌ها از کنارمان می‌گذرند. غافل از اینکه فردا هیچ‌وقت آنقدر که امروز هست، واقعی نیست. شاید قدر زندگی را بدانیم یعنی همان کاری که الان دوست داریم را الان انجام دهیم. نه برای اینکه شتابزده باشیم، نه برای اینکه بی‌برنامه باشیم، بلکه برای اینکه یادمان باشد این لحظه‌ای که در آن نفس می‌کشیم، دیگر برنمی‌گردد. دم را غنیمت شمردن، یعنی با خودت صادق باشی. یعنی به کسی که دوستش داری، همین امروز بگویی دوستش داری. یعنی آن کتابی که ماه‌هاست گوشه‌ی قفسه مانده را باز کنی. یعنی از کاری که ازش می‌ترسی، نترسی. لازم نیست برای زندگی کردن منتظر یک اتفاق بزرگ باشی. خودِ نفس کشیدن، بزرگ‌ترین اتفاق است. و به قول سهراب سپهری: زندگی ذره‌کاهیست که کوهش کردیم زندگی نام نکویی‌ست که خارش کردیم نویسنده: escapismway @OurEscapismway

احمد شاملو میگه که: آدم های جالبی هستیم آه را می‌کشیم... انتظار را می‌کشیم فریاد را می‌کشیم...درد را می‌کشیم... اما بعد از این همه سال آنقدر نقاش ماهری نشده ایم که بتوانیم دست بکشم؛ دست بکشیم از هر آنچه آزارمان میدهد! @OurEscapismway

حوصله هیچکس رو نداری. نه حال داری حرف بزنی، نه فکر کنی، نه بیرون بری و نه حتی تکون بخوری؛ یه روزی مثل همین روزها، حالا یکم زودتر، یکم دیرتر، بدون هیچ تعجبی متوجه میشی که یه جای کار میلنگه، که هیچوقت یاد نگرفتی زندگی کنی و قرار هم نیست یاد بگیری. @OurEscapismway

دلتنگی را نه با تعداد نامه‌ها می‌شود سنجید، نه با پیام‌ها، نه با فاصله‌ی دیدارها. دلتنگی، عبادتی خاموش است؛ نیایشی پنهان در قلب کسی که چیزی نمی‌گوید، اما تمام ثانیه‌هایش، فریادی بی‌صدا از فقدانِ عزیزترین چیزهاست. گاهی دلتنگی، نام هیچ‌کس را با خود ندارد. فقط یک خلأست... جای خالیِ چیزی که انگار جهان بدون آن کامل نیست؛ چیزی که حتی نمی‌دانی چه بوده، اما نبودنش را با تمام وجود حس می‌کنی. و تو، در برابر این فقدان، نه توانِ جنگیدن داری، نه جرئتِ تسلیم شدن. شب که از راه می‌رسد و سکوت عمیق‌تر می‌شود، دلتنگی نیز جان می‌گیرد. میان هر تیک‌تاکِ ساعت، زخمی دوباره سر باز می‌کند و ذهن، بی‌اختیار در کوچه‌های گذشته پرسه می‌زند؛ در جست‌وجوی لحظه‌هایی که دیگر هیچ راهی به آن‌ها نیست. انسان شاید فراموش کند، شاید ادامه دهد، اما هرگز از بعضی نبودن‌ها رها نمی‌شود. و دلتنگی، همین زنجیرِ نامرئی است؛ بی‌صدا، بی‌رنگ، اما جاودانه. @OurEscapismway