『آوای دریا』

درد دارد، وقتی ساعت‌ها می‌نشینی به حرفایی که هیچوقت قرار نیست بگویی فکر می‌کنی...

آنهایی که در زمستان از ما یادی نکردند ما در بهار خود دعوتشان کردیم

تو نخواستی، منم دیگه نتونستم.

باشد که زندگی با تو همان کند که تو با دیگران کردی.

تو هیچگاه فراموش نمی‌شوی... "یادت در استخوان است"

دل باید خوش باشه وگرنه بهار؛ همون بهارِ هرساله...

آیا قلب سزاوار تر عقل برای آلزایمر نیست؟

در این دنیا می‌توان دنبال هرچی گشت غیر ار عشق و مرگ، وقتش که بشود خودش شما را پیدا میکند

شاید مرگ بزرگترین متعادل کننده و همسان کننده باشد. همان پدیده‌ای که، در نهایت افراد غرببه و بیگانه را وادار می‌کند قطره اشکی برای همدیگر بریزند.

سرنوشت چیزی نیست جز؛ واژه‌ای باشکوه برای نامیدن چیزی که از تغییرش ناتوانیم...

فقط اینو میدم جای خالی بعضی آدما هیچوقت پر نمیشه، باهیچی، با هیچکس، اون حس خلاء بعد از رفتنشون همیشه یه گوشه است.

شب‌هایی که به یاد تو گذشت، عبادت اگر بود مؤمنی جز من نبود..