『آوای دریا』

غمت از خودت وفادارتر بود عزیزم

احترام از هرچیزی مهمتره. مهمتر از دوستی، خویشاوندی؛ حتی مهمتر از عشق.

آدمیزاد می‌تواند بلند بخندد، به ظاهرش برسد، هزاران برنامه برای آینده‌اش بنویسد لباس های زیبا بخرد و از روزهای بهتر سخن بگوید و با این حال دلش خون باشد...

اونی که تو آزادی مطلق وفادار باشه آدم توعه، وگرنه همه تو قفس مطیعن

درد دارد، وقتی ساعت‌ها می‌نشینی به حرفایی که هیچوقت قرار نیست بگویی فکر می‌کنی...

آنهایی که در زمستان از ما یادی نکردند ما در بهار خود دعوتشان کردیم

تو نخواستی، منم دیگه نتونستم.

باشد که زندگی با تو همان کند که تو با دیگران کردی.

تو هیچگاه فراموش نمی‌شوی... "یادت در استخوان است"

دل باید خوش باشه وگرنه بهار؛ همون بهارِ هرساله...

آیا قلب سزاوار تر عقل برای آلزایمر نیست؟

در این دنیا می‌توان دنبال هرچی گشت غیر ار عشق و مرگ، وقتش که بشود خودش شما را پیدا میکند

شاید مرگ بزرگترین متعادل کننده و همسان کننده باشد. همان پدیده‌ای که، در نهایت افراد غرببه و بیگانه را وادار می‌کند قطره اشکی برای همدیگر بریزند.