خانوم شیرین

نه ناخوشم نه ناامید، اما هیچ چیز در مکان و زمان خودش نیست. احساس می‌کنم نیاز مبرمی به سفر به مکانی ناشناخته دارم یا به سکوت و ماندن در سایه‌های تاریک.

عبدالرحمن منيف

فراموشت نخواهم کرد تا جان در بدن دارم اگر دیدی فراموشی بدان تن در کفن دارم

لاادری

این آهنگ»»

در جهانی دیگر اگر حتی گلوله ای در تفنگ بودی باز به سمت من بیا.

لاادری

به تک‌تک حروف اسمت قسم، وقتی نیستی، تمام کلماتی که به زبان می‌آورم، بوی غم و دلتنگی می‌دهند.

چای‌مان در استکان کودکی‌مان در کوچه ها خوشی‌هایمان در سینه عزیزانمان در دوردست و لبخند‌هایمان در عکس ها جا ماندند...

ناظم حکمت

آنجا یک قهوه خانه بود، اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای، چرا؟ دنیا خراب میشد اگر دقایقی آنجا می‌نشستیم و نفری یک استکان چای میخوردیم؟ عجله، همیشه عجله! کدام گوری میخواستم برم؟ من به بهانه رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را کشته ام...

محمود دولت‌آبادی

من کاملاً می‌دانم چگونه دیگران را دوست داشته باشم؛ اما به هیچ‌وجه نمی‌دانم چگونه باور کنم که کسی واقعاً دوستم دارد.

بیراهه رفته بودم آن شب دستم را گرفته بود و میکشید زین بعد همه عمرم را بیراهه خواهم رفت

حسین پناهی

نسیم خنکی که مو هایت را تکان می دهد صدای من است . بارها از تو می گذرد و تو او را نخواهی شناخت

نیما یوشیج

زندگی شاید مرا بد خلق کرد اما در بد ذات کردن من هرگز موفق نشد...