حِیرانی؛

زنده می‌کرد مَرا دَم به دَم امیدِ وصال ورنه دور از نَظَرَت کشته‌ هجران بودم؛

"سعدی"

یازده هزار و نهصد و نود و نه ماهی کوچولو شب به خیر گفتند و رفتند خوابیدند، مادر بزرگ هم خوابش برد . اما ماهی سرخ کوچولویی هرچقدر تلاش کرد،خوابش نبرد، شب تا صبح همه اش در فکر دریا بود...

"صمد‌بهرنگی"

یادت نَرود به مردمِ این دنیا، دریا بدهی، کویر پس میگیری!

"شهریار"

من با تو سرچشمه‌ای از زندگی را باز یافتم، که گمش کرده بودم؛ شاید آدمی برایِ اینکه خودش باشد،به بودنِ کسی نیاز دارد .

"آلبرکامو"

می‌گویند خورشید همه چیز را جانِ دوباره می‌دهد؛ حالا ببینید خورشید را، انگار خودش هم مرده، مگر نه؟ همه چیز مرده. هرجا را نگاه کنی جز نعش نمیبینی. فقط یک مشت آدم مانده‌اند، که دورشان جز خاموشی هیچ نیست!

"داستایفسکی"

جناب مولانا خیلی قشنگ می‌فرمایند که: به هرچیزی،که آسیبی کنی آن چیز جان گیرد، چنان گردد که از عشقش بخیزد صد پریشانی؛

عزیزِ دورم

نمیدانم از کدام لحظه،کدام نگاه،کدام اتفاق ؛ فقط به خود آمدم و دیدم بودنِ تو دیگر خواسته‌یِ من نیست، ضرورتِ زنده ماندن من است‌، یا به زبانِ ساده تر، جانَم به بودَنَت بَند است...