209
订阅者
-224 小时
无数据7 天
-1630 天
帖子存档
Repost from ستاره‌ای که بلعیده شد.
همه چیز خوب و آرام است. نگرانی ندارم. روزها خستگی به سراغمومی آید و شب ها بی خوابی. دورم خلوت نیست. خداراشکر. هر جا را که نگاه کنی دشمنی هست هنوز.
او دیگر نمی‌خواست با وزنِ این جهان، شانه به شانه راه برود. انگار تمامِ روزهای پیش، تکه‌ای از روحش را در گوشه‌ای از یک اتاقِ تاریک جا گذاشته بود و حالا، برای پس گرفتن آن تکه، باید از این کالبدِ فرسوده عبور می‌کرد.
همه فکر می‌کردند لبخندهایش، نقابی است برای پنهان کردنِ زخم‌ها؛ اما حقیقت این بود که او دیگر حتی درد را هم حس نمی‌کرد. او به مرحله‌ای از بی‌تفاوتی رسیده بود که در آن، مرگ نه یک دشمن، که یک میهمانِ قدیمی و مهربان به نظر می‌رسید؛ کسی که با قدم‌های بی‌صدا می‌آید تا در میانه‌ی طوفان، پناهگاهی از سکوتِ مطلق به تو پیشکش کند.
او می‌خواست مثل یک قطره‌ی سیاه‌رنگ، در اقیانوسی بی‌انتها حل شود؛ جایی که نه خبری از بازخواستِ آدم‌ها باشد، نه سنگینیِ خاطراتی که مثل زنجیر به مچِ روحش بسته شده‌اند. می‌خواست در آخرین لحظه، نه با فریاد، که با آهی بسیار آرام، مرز میانِ هستی و نیستی را در هم بشکند. می‌خواست بدانَد آیا در آن سویِ تاریکی، حقیقتی هست یا تنها سکوتی است که تمامِ پرسش‌های بی‌جوابِ عمرش را در خود می‌بلعد؟
او رفت؛ نه برای فرار از زندگی، بلکه برای پیدا کردنِ معنایی که در غوغایِ زندگی، زیرِ آوارِ رنج‌ها مدفون شده بود. مانند شعله‌ای که در میانِ باد، به جای جنگیدن، تصمیم می‌گیرد به آرامشِ تاریکی تسلیم شود…»
_غـزل
Repost from «غریق!»
این پیام رو فوروارد کنید چنلتون تا؛ سری به کلبه‌ی زیباتون بزنم و همراهتون بشم! یک پست هم ازتون فوروارد کنم✨️🫠
کنارِ ما باشید.
«خستگی، دیگر نه از نبودِ خواب است و نه از سنگینیِ پلک‌ها؛ بلکه نوعی فرسودگیِ روح است، گویی تمامِ رنگ‌های جهان در چشم‌های من خاکستری شده‌اند و هر آنچه از زندگی باقی مانده، تنها تکرارِ مکرراتِ یک سکوتِ پرده‌دار است.
در این میانِ میانابِ بی‌انتها، من ایستاده‌ام؛ نه به معنای ایستادگی، بلکه به معنایِ درجا زدن در لجن‌زاری از ملال. گویی روزها، حلقه‌هایی از زنجیر هستند که دورِ گردنِ زمان می‌پیچند و هر طلوع، تنها تلاشی است بیهوده برای باز کردنِ دوباره‌یِ دریچه‌ای که پشت آن، فقط سیاهی است.
دلم می‌خواهد… آه، چه سنگین است این «دلم می‌خواهد». دلم می‌خواهد به این تکرارِ بی‌رحم، نقطه‌ای بگذارم. نه از روی نفرت، بلکه از روی عطشِ رسیدن به آن آرامشِ ابدی که در هیچ کلامی نمی‌گنجد. می‌خواهم از این نمایشِ خسته‌کننده، از این نقش‌های تکراری و از این لبخندهایِ مصنوعی که مانندِ نقاب بر چهره نشسته، کناره بگیرم.
گویی روحم، پرنده‌ای است که بال‌هایش در میانِ تارهای عنکبوتِ روزمرگی‌ها گرفتار شده و تنها راهِ رهایی، فرو ریختنِ تمامِ این بنایِ پوسیده است.
می‌خواهم به جایی بروم که دیگر نه نیازی به یادآوریِ درد باشد، و نه نیازی به تحملِ سنگینیِ هستی. می‌خواهم در سکوتی فراتر از مرگ، در غیابی که هیچ بازگشتی ندارد، آرام بگیرم؛ جایی که دیگر نه خستگی باشد و نه تلاشی برای دوام آوردن…»
_غـزل
Repost from می‌خواهم زنده بمانم
از نظر جسمی و ذهنی تو اون مرحله از زندگی‌ام که رضا صادقی می‌خونه: وایسا دنیا! من می‌خوام پیاده شم.
Repost from چامه‌های ناگهان.
این پیام رو فور کنین بیام چنلاتون رو چک کنم و یه پست خوشگل ازتون فور کنم اینجا کلی ویو بخوره.⭐️
می‌تونین خودتون مشخص کنین کدوم پست رو فور کنم.
چامه‌های ناگهان.
Repost from ݁˖ ⋆ 𝒜𝑠𝑡𝑟𝑜𝑑𝑖𝑛𝑔
لیبرا ، از این سخت‌ترشو رو هم پشت سر گذاشتی. این یکی قراره تو رو متوقف کنه؟
