اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

تو دوری. نمی‌دونم چقدر دور، فقط می‌دونم وقتی دور و برم رو نگاه می‌کنم، نمی‌بینمت. وقتی چشم‌هام رو می‌بندم، دیگه پشت پلک‌هام زندگی نمی‌کنی، دیگه لا به لای خنده‌هام پیدات نمی‌کنم. وقتی به تو فکر می‌کنم دیگه چیزی تهِ قلبم روشن نمی‌شه. نمی‌دونم چقدر دور شدی یا چقدر دور شدم فقط می‌دونم انگار یه‌چیزی تو وجودم دیگه نفس نمی‌کشه.

و بالاخره نقطه‌ویرگول، فعالیتش تو اینستاگرام رو شروع کرد. حمایت‌مون می‌کنید؟

می‌گم اشکالی نداره اگه ازت بخوام باهمدیگه چایی بخوریم؟ یا مثلا با یه ایرپاد زیر نور ماه بشینیم و آهنگای موردعلاقه‌مون رو گوش بدیم؟ یا باهم آشپزی کنیم و بین این کار کل آشپزخونه رو بریزیم به‌هم و صدای خنده‌هامون کل خونه رو بگیره؟ می‌شه ازت بخوام باهم بریم زیر بارون قدم بزنیم و اجازه بدم عطر تنت با بوی بارون ترکیب شه و تو ریه‌هام جا خوش کنه؟ می‌شه ازت بخوام همراه پنکیکِ شکلاتی‌ای که واسه‌ جفت‌مون درست کردم دوتا هم چایی بریزی و بیای بشینی رو به روم و از روزت برام بگی؟ می‌خوای بدونی چرا وقتی بهم می‌گی دوست‌دارم، نمی‌گم منم همینطور؟ چون من تورو بخاطر اینکه دوسم داری، دوست ندارم. من تورو دوست دارم چون تویی.

اینو به chat gpt بگید، از واکنشش شات بگیرین و دوست داشتین ریپلی کنید.

شیطانِ روحم رو رها کردم و گفت؟

نمیدونم ولی ته دلم یه امیدی دارم،که روزای خوبمم میرسه...🙂❤️

مامان.

رویاهایی که هیچوقت واقعی نمیشن.

وصل نیستم والا همینطوری میرم ببینم چی میشه

فیلم سریال موسیقی

خانوادم، آدمای مورد علاقم، آهنگام، چنلم، من عاشق زندگی‌ام.

نخِ نازکِ علایقم.

«امید» موزیک آدمای‌موردعلاقه‌م که خیلی کمن

امید به براورده شدن حسرت هام.

کوبیدن دشمنام.

هرچقدر که فکر می‌کنم صرفا چون مجبورم نفس بکشم.

دلخوشی های کوچیک،شاید قهوه با کمی امید.

هیچی.

و من هیچ جوابی نداشتم.

کلا وصل نیستم، معلقم.