یاس بنفش

نیازمند خواب زیادم، خواب خیلی خیلی زیاد، مثل خواب ابدی.

کاش همین الان یکی بغلم می‌کرد و من رو از دست خودم نجات می‌داد.

مادربزرگم همیشه می‌گفت خوشی‌ها و غم‌هات رو هیچ‌جا جار نزن. رفیقت غصه‌ی غم‌هات رو می‌خوره و دشمنت برای خوشی‌هات حسادت می‌کنه. شرمنده مادربزرگ، از یه جایی به بعد دیگه نشد تو خودم بریزم. وگرنه خفه می‌شدم. منفجر می‌شدم.

آخرین باری که همچین چیزی گفتم صبح خواب موندم.

نمیخوام فردا ۸ صبح بیدار شم برم کلاس.

نه انسان جالبی‌ام برای ارتباط، نه دوستی، نه این زندگی. خدایا جدی چی توی من دیدی که فکر کردی از پس همچین چیزهایی برمیام؟

از تویی که داری آسمون به این بزرگی، جهان به این وسعت و این همه کهکشان و اداره میکنی، توقع بیشتری می‌رفت.

خدایا خیلی ازت عصبانی و ناراحتم، نمیدونم کائنات، خدا هر چی که اسمت هست، به وسعت آسمون بالاسرم ازت ناراحتم.

همیشه از بودن خوشم میاد اما یک زمان‌هایی این‌قدر شدیده که دلم می‌خواد فریادش بزنم. و الان از اون زمان‌هاست. خوشم میاد از بودن!

تنها بدی‌ای که گریه کردن داره، سردرد بعدشه. هر چی بیشتر و شدید گریه کنی، بیشتر سبک میشی و به سردرد شدیدتری هم دچار میشی. ولی کاملا به سبک شدنش می‌ارزه.

کاشکی شانا هم از این عدد رد شه، جدی به ۷۰۰ حساسیت پیدا کردم.

میشه ساقی از این عدد دور شه و منم قلبم خوشحال بشه؟

_دنیا هنوز پر از مکان‌ها و آدم‌های جالبه که ملاقات نکردیم. +چیکار کنم؟ _دووم بیار به جالب‌هاش هم می‌رسیم.

از وقت‌هایی که بی‌دلیل حساس و زودرنج میشم، متنفرم. به خودت بیا دختر.

میدونید چیه؟ اگه میدونید لطفا به منم بگید. چون من نه دیگه میدونم باید چیکار کنم، نه میدونم چمه، نه هیچی.

یه سری از آدما هستن، اینقدر دوستشون داری که همون موقع خداحافظی کردن، دلت براشون تنگ‌ میشه.

دو روز جالبی رو پشت سر گذاشتم. هیچوقت دو روز اینقدر پر از اتفاقات خوب، خنده و همزمان آمیخته با نگرانی و دلتنگی رو تجربه نکرده بودم.

از فرزندِ خوب و بی‌توقع خانواده بودن، بیزارم.

بابابزرگ میگه: قدر دوستی که با خوشحالیت خوشحال میشه رو بدون. کم پیدا میشه باباجان، کم پیدا میشه.

دوستم یه جوری با خوشحالی و ذوق من، خوشحال میشه و ذوق میکنه که باعث میشه احساس خوشبختی کنم.