اندیشکده آرتا ( آبادانی، رشد و توسعه ایران )

عادی سازی روابط با آمریکا در این نوشتارکوتاه تلاش می‌کنم از دیدگاهی فراتر از تقابل‌های سنتی میان ایده‌آل‌گرایی و واقع‌گرایی به بازخوانی مفهوم استقلال و توسعه بپردازم. دیدگاه نگارنده بر این امر قرار می گیرد که بحث میان عادی‌سازی روابط و حفظ استقلال، یک بازی با مجموع صفر نیست؛ بلکه باید آن را به عنوان یک انتخاب میان استقلال ایستا و فرسایشی در برابر استقلال پویا و مقتدرانه بازتعریف کرد. در ادامه، استدلال‌هایم برای حمایت از عادی‌سازی روابط، بر پایه سه رکن اصلی: بازتعریف استقلال ضرورت پیوند با زنجیره ارزش جهانی امنیت مبتنی بر تاب‌آوری، را ارایه می کنم. گذار از خودکفایی ایزوله به خودمختاری ساختاری نخستین و مهم‌ترین استدلال من، نقد سنتی‌ترین برداشت از مفهوم استقلال است. در ادبیات سیاسی کلاسیک، استقلال اغلب با عدم مداخله و ایزوله بودن از قدرت‌های جهانی یکی انگاشته شده است. اما من استدلال می‌کنم که در دنیای قرن بیست و یکم، استقلال دیگر یک وضعیت ایستا نیست، بلکه یک ظرفیت پویا است. استقلال واقعی، نه در توانایی جدا ماندن از جهان، بلکه در توانایی تعامل با جهان بدون تابع شدن از آن نهفته است. آنچه یک کشور را در برابر قدرت‌های بزرگ آسیب‌پذیر می‌کند، انزوا و وابستگی به اقتصادهای موازی و غیررسمی است که هزینه‌های بسیار بالایی بر توان تولیدی کشور تحمیل می‌کنند. من معتقدم که امنیت و تضمین استقلال، محصول مستقیم توسعه پایدار و پیشرفت علمی-فناورانه است. کشوری که از نظر اقتصادی ضعیف، از نظر تکنولوژیک عقب‌مانده و از نظر سرمایه انسانی فرسوده باشد، هرچند هم در شعار به استقلال ادعا کند، در عمل فاقد قدرت کنشگری است. بنابراین، عادی‌سازی روابط، ابزاری است برای بازگرداندن قدرت کنشگری به دولت، تا بتواند از جایگاه یک بازیگر مقتدر، در عرصه بین‌الملل به نفع منافع ملی بازگشت به زنجیره ارزش جهانی و خروج از تله رانتی دومین لایه استدلالی من، مبتنی بر اقتصاد سیاسی است. در دنیای امروز، قدرت‌های جهانی نه از طریق مرزهای جغرافیایی، بلکه از طریق تسلط بر زنجیره ارزش‌های جهانی اعمال می‌شوند. انزوا از سیستم مالی و تجاری جهانی (مانند سیستم سوئیفت و بازارهای سرمایه)، ایران را در موقعیتی قرار داده که به جای تمرکز بر نوآوری و تولید ارزش افزوده، ناچار به مدیریت بحران‌های ناشی از کمبود شده است. عادی‌سازی روابط، به معنای بازگشت به این زنجیره است. این بازگشت، نه تنها به معنای ورود کالا و سرمایه، بلکه به معنای دسترسی به فناوری‌های پیشرو و کاهش هزینه‌های معاملاتی است. توسعه‌ای که از طریق تعامل با بازارهای جهانی حاصل شود، توسعه‌ای است که تکنولوژی را با سرعت بالا جذب می‌کند و تخصص را با سرمایه‌های گذار تقویت می‌نماید. از نظر نگارنده تنها از طریق این نوع توسعه است که می‌توان از اقتصاد رانتی فاصله گرفت و به سمت یک اقتصاد دانش‌بنیان حرکت کرد که خود پشتوانه اصلی استقلال ملی در آینده خواهد بود. امنیت مبتنی بر تاب‌آوری و حفظ سرمایه انسانی در بحث امنیت از مفهوم امنیت هستی‌شناختی و تاب‌آوری ملی استفاده می‌کنم. امنیت ملی صرفاً به معنای توان نظامی نیست؛ بلکه به معنای توانایی جامعه و دولت برای پاسخگویی به چالش‌های جدید - مانند بحران‌های اقتصادی، تغییرات اقلیمی و شکاف‌های دیجیتال - است. انزوا و فشار مستمر، باعث بروز پدیده‌ای به نام فرسایش سرمایه انسانی می‌شود. وقتی نخبگان و متخصصان به دلیل عدم امکان تعامل با شبکه علمی و اقتصادی جهانی، کشور را ترک می‌کنند، در واقع ستون‌های دفاعی و توسعه‌ای کشور در حال فروپاشی هستند. من استدلال می‌کنم که عادی‌سازی روابط، راهی است برای ایجاد یک پمپاژ بازگشت سرمایه انسانی. با بازگشت ثبات و فرصت‌های پیشرفت، نخبگان می‌توانند در داخل و در چارچوب توانمندی‌های ملی به توسعه کمک کنند. بنابراین، امنیت واقعی، امنیتی است که از قدرت ساختاری (یعنی اقتصاد قوی، جامعه متصل به علم، و تکنولوژی پیشرفته) حاصل می‌شود. عادی‌سازی روابط، نه یک تهدید برای این امنیت، بلکه پیش‌شرطی برای دستیابی به این سطح از امنیت مستحکم و مقتدرانه است. به طور خلاصه، دیدگاه من بر این اصل استوار است: توسعه، پیش‌شرط قدرت و قدرت، تضمین‌کننده استقلال است. اگر ما عادی‌سازی روابط را به عنوان یک فرصت توسعه در نظر بگیریم، در واقع در حال سرمایه‌گذاری روی آینده‌ای هستیم که در آن ایران نه یک کشور در حال دفاع در برابر فشارها بلکه یک کشور در حال پیشروی در عرصه‌های علمی، اقتصادی و سیاسی است. من موافق عادی‌سازی هستم، زیرا معتقدم استقلال واقعی در میانه‌ی شکوه پیشرفت و قدرت ناشی از توسعه معنا می‌یابد، نه در دل انزوای ناشی از بن‌بست‌های ساختاری. 🖌️ محمد کرمی، دانشجوی دکتری روابط بین‌الملل #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

📚 گعده مکث 🔹 نبرد قدرت در ایران در دوره جمهوری اسلامی 🔹 گفت‌وگوی آزاد و تعاملی 🔹 تحلیل تاریخی و اجتماعی ایران 🎙 با ارائه سمانه فرهمند 🗓 جمعه ۱۹ تیرماه ساعت ۱۷ در بستر اسکای‌روم 🌱 منتظر حضور شما هستیم جهت دریافت لینک ورود به جلسه با آیدی درج شده در ارتباط باشید: 🆔️ @Abadani_Iran2 #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

« آبادانی از دو آجر شروع می‌شود؛ از گل‌کوچیک تا جام جهانی ۲۰۲۶ » در روزگاری که تب و تاب جام جهانی ۲۰۲۶ تلاش می‌کند در تمام لایه‌های زندگی روزمره رخنه کند - از تبلیغات خوراکی‌ها با طرح‌های گرافیکی این رقابت تا تاکسی‌های اینترنتی‌ای که مسیر خود را با نماد توپ این جام تزئین کرده‌اند - می‌توان از زاویه‌ای متفاوت و کاملاً فوتبالی، مسئله توسعه را بازخوانی کرد. اصطلاح آشنای «این بازیکن فوتبالش را از زمین خاکی و کوچه‌ خیابان شروع کرده» صرفاً یک روایت ساده نیست؛ بلکه می‌تواند استعاره‌ای از یک منطق مهم در توسعه باشد: اینکه برای شکل‌گیری رشد پایدار، باید از سطوح پایین جامعه آغاز کرد؛ از محلات، خیابان‌ها و کوچه‌ها. این همان چیزی است که در ادبیات توسعه از آن با عنوان برنامه‌ریزی از پایین به بالا (Bottom-Up) یاد می‌شود؛ رویکردی که در آن تصمیم‌گیری و کنش از سطح جامعه محلی آغاز شده و به‌تدریج بر کل ساختار شهری و نهادی اثر می‌گذارد. برای ما ایرانی‌ها، فوتبال همیشه از نقطه‌ای کوچک اما عمیقاً زنده آغاز شده است: از کوچه. از دو آجر به‌جای دروازه، از توپ پلاستیکی دولایه، از زمین‌های خاکی، از دعواهای کودکانه با همسایه، از پنجره‌هایی که با هر شوت می‌لرزیدند، از مادرهایی که بچه‌ها را برای ناهار یا شام و یا افطار صدا می‌زدند و از کودکانی که تا تاریک شدن هوا حاضر نبودند بازی را تمام کنند. چندین نسل از کودکان ایرانی فوتبال را نه در آکادمی‌های استاندارد، بلکه در دل محله آموختند. در این معنا، گل‌کوچیک فقط یک بازی و سرگرمی نبود؛ بلکه تمرینی بود برای زیست اجتماعی. یکی از ویژگی‌های مهم گل‌کوچیک در ایران، سادگی و دسترس‌پذیری آن بود. برای بازی‌کردن نیازی به ورزشگاه، تجهیزات حرفه‌ای یا زمین چمن نبود. چند کودک، دو سنگ یا آجر، و یک کوچه کافی بود تا بازی آغاز شود. همین سادگی باعث شد تا امروزه فوتبال از مرز طبقه، درآمد و موقعیت اجتماعی عبور کند. کودک محله برخوردار و کودک محله کم‌برخوردار، هر دو در یک زمین برابر وارد بازی می‌شدند؛ جایی که استعداد، جسارت، خلاقیت و رفاقت بیش از هر چیز دیگری معنا داشت. اما شهرهای ما به‌تدریج از این امکان ساده فاصله گرفتند. با افزایش تراکم ساختمانی و سلطه خودرو بر خیابان‌ها، و با تبدیل زمین‌های خاکی به مجتمع‌های مسکونی، پارکینگ‌ها، پاساژها و پروژه‌های عمرانی، کودکان به‌تدریج از فضای عمومی محله عقب نشستند. محله‌ای که زمانی محل بازی، تعامل، رقابت و شناخت بود، آرام‌آرام به مسیر عبور خودروها و دیوارهای بلند آپارتمان‌ها تبدیل شد. در ظاهر، شهرها نوسازی شدند و توسعه یافتند، اما در عمل بخشی از روح زندگی صمیمی محلی از دست رفت. ما در ظاهر توسعه پیدا کردیم - یا حداقل چنین تصور کردیم - اما در واقعیت، در برخی ابعاد اجتماعی چند گام به عقب برگشتیم؛ جایی که تعاملات محلی تضعیف شد و تصمیم‌ها بیش از آنکه از دل جامعه بیرون بیاید، تابع منطق سرمایه و اعداد شد. در این نقطه است که فوتبال از یک سرگرمی ساده به یک شاخص مهم توسعه شهری تبدیل می‌شود. محله‌ای که برای سالمند نیمکت، برای نوجوان زمین بازی، برای زن امنیت حضور، برای کودک فضای دویدن و برای جوان امکان تعامل نداشته باشد، حتی اگر دارای برج‌ها، خیابان‌ها و مراکز خرید متعدد باشد، هنوز به معنای واقعی کلمه «آباد» نشده است. در سال‌های اخیر نیز می‌توان نوعی هم‌پوشانی جالب میان کیفیت بازی فوتبال و کیفیت ساختار اجتماعی کشورها مشاهده کرد. در بسیاری از جوامع، با کاهش نقش محلات و فضاهای غیررسمی، خلاقیت فردی در فوتبال نیز کاهش یافته و سبک بازی‌ها بیش از پیش ساختاریافته و برنامه‌محور شده است. در مقابل، کشورهایی که در آن‌ها مشارکت اجتماعی، آزادی‌های محلی و نقش جامعه در تصمیم‌گیری پررنگ‌تر است، در عرصه‌های مختلف - حتی فوتبال - نیز انعطاف‌پذیرتر، خلاق‌تر و اثرگذارتر ظاهر شده‌اند. در نهایت باید گفت که آبادانی صرفاً به معنای ساخت پروژه‌های عمرانی بزرگ یا افزایش شاخص‌های کالبدی نیست؛ آبادانی یعنی امکان زندگی. یعنی شهری که بتواند بدن، خیال، خاطره و روابط اجتماعی انسان را در خود جای دهد و آن را تقویت کند، نه حذف. 🖌️ سعید حاتمی؛ پژوهشگر توسعه و حکمرانی #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

📚 گعده مکث 🔹 چرا و چگونه روحانيت برنده شد؟ 🔹 گفت‌وگوی آزاد و تعاملی 🔹 تحلیل تاریخی و اجتماعی ایران 🎙 با ارائه سمانه فرهمند 🗓 جمعه ۱۲ تیرماه ساعت ۱۷ در بستر اسکای‌روم 🌱 منتظر حضور شما هستیم جهت دریافت لینک ورود به جلسه با آیدی درج شده در ارتباط باشید: 🆔️ @Abadani_Iran2 #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

معماری قدرت در عصر الگوریتم‌ها: از انحصار فناورانه تا بحران مشروعیت پارادوکس قدرت و بحران مشروعیت در عصر هوش مصنوعی: فراتر از یک جهش تکنولوژیک انقلاب هوش مصنوعی را نمی‌توان صرفاً در ردیف اختراعاتی چون ماشین بخار یا الکتریسیته قرار داد؛ آنچه امروز با آن مواجهیم، یک تغییر هستی‌شناختی در مناسبات میان دانش، قدرت و فرآیند تصمیم‌گیری است. این فناوری به سرعت در حال تبدیل شدن به ستون فقرات زیرساخت‌های حیاتی جامعه است: از تعیین صلاحیت افراد برای دریافت تسهیلات بانکی و استخدام گرفته تا تشخیص‌های حساس پزشکی و حتی مهندسی افکار عمومی در فرآیندهای سیاسی. ۱. بحران مشروعیت الگوریتمی: وقتی «جعبه سیاه» جایگزین «پاسخگویی» می‌شود در ساختارهای سیاسی و اجتماعی مدرن، قدرت تنها زمانی مشروع تلقی می‌شود که بر سه رکن شفافیت، پاسخگویی و نظارت‌پذیری استوار باشد. با این حال، انتقال مرجعیت تصمیم‌گیری به سیستم‌های هوش مصنوعی، این قرارداد اجتماعی را دچار اختلال کرده است. ما در حال ورود به وضعیتی پارادوکسیکال هستیم: از یک سو به ابزارهایی تکیه می‌کنیم که توان پیش‌بینی و تحلیل‌شان به مراتب فراتر از ذهن انسان است، و از سوی دیگر، به دلیل ماهیت «جعبه سیاه» این الگوریتم‌ها، درک ما از چگونگی اتخاذ این تصمیمات به حداقل رسیده است. این شکافِ معرفتی، راه را برای نوعی «استبداد تکنولوژیک» هموار می‌کند که در آن تصمیمات گرفته می‌شوند، اما کسی مسئولیت آن‌ها را بر عهده نمی‌گیرد. ۲. فریبِ دموکراتیزه کردن: چالش‌های ساختاری و انحصار قدرت شعار «دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی» اغلب به معنای دسترسی همگانی به ابزارها تعبیر می‌شود، اما نگاهی دقیق‌تر به منابع، سه ایراد بنیادین را به این ایده وارد می‌کند: - انحصار منابع استراتژیک : قدرت در عصر جدید دیگر صرفاً در مالکیت «کد» نیست، بلکه در اختیار داشتن «داده‌های کلان»، «توان پردازشی عظیم» و «نخبگان الگوریتم‌نویس» است . این منابع به طور ناعادلانه‌ای در اختیار قطب‌های قدرت (مانند ایالات متحده و چین) و شرکت‌های فراملیتی قرار دارند، که عملاً دموکراتیزه کردن واقعی را به یک سراب تبدیل می‌کند. - بازتولید ماشینیِ نابرابری‌های تاریخی: یکی از بزرگ‌ترین خطرات، نگاه خنثی به «داده» است. داده‌ها آینه پاک واقعیت نیستند؛ آن‌ها حامل تاریخ، تبعیض‌های نهادینه و ارزش‌های انسانی‌اند . دموکراتیزه کردن هوش مصنوعی بدون بازنگری در ساختار داده‌ها، تنها منجر به بازتولید و تشدید نابرابری‌های گذشته در مقیاسی بی‌سابقه می‌شود. - سیاست در لباس تکنولوژی: برخلاف تصور عمومی، پرسش اصلی در مورد آینده هوش مصنوعی فنی نیست، بلکه کاملاً سیاسی است. مسئله این است که چگونه می‌توان اطمینان یافت که این قدرت متمرکز در چارچوب منافع عمومی و مسئولیت‌پذیری هدایت می‌شود، نه صرفاً در خدمت انباشت سرمایه یا سلطه سیاسی. ۳. ژئوپلیتیک الگوریتم‌ها: نفت جدید، نبرد قدیم همان‌گونه که در سده‌های گذشته دسترسی به منابع طبیعی مانند نفت و توان نظامی پایه‌های اقتدار ملی را شکل می‌داد، امروزه الگوریتم‌ها به عرصه نوین رقابت قدرت‌های جهانی بدل شده‌اند. در این نبرد ژئوپلیتیک، هوش مصنوعی دیگر یک ابزار جانبی نیست، بلکه زیرساختی است که تعیین می‌کند کدام روایت، کدام اقتصاد و کدام نظام سیاسی بر جهان حاکم خواهد شد. نتیجه‌گیری: انتخاب میان «خدمت» یا «تعریف مجدد» انسان تراژدی عصر ما در این است که برای ساختن هوشمندترین ماشین‌های تاریخ، ناچار شده‌ایم با ابتدایی‌ترین پرسش تاریخ سیاست روبرو شویم: «چه کسی قدرت را در اختیار دارد و چه کسی بر آن نظارت می‌کند؟» آینده هوش مصنوعی از پیش تعیین شده نیست. این فناوری می‌تواند به ابزاری برای گسترش توانمندی‌های بی‌کران بشری تبدیل شود یا به زیرساختی برای تمرکز بی‌سابقه و مهارناپذیر قدرت. نبرد اصلی قرن بیست‌ و یکم، نه میان انسان و ماشین، بلکه میان دو تصور متضاد از آینده است: آینده‌ای که در آن تکنولوژی در خدمت کرامت انسان باقی می‌ماند و آینده‌ای که در آن انسان ناخواسته، خود را با منطق صلب و محاسباتی ماشین‌هایی که ساخته است، بازتعریف می‌کند. "این متن با بهره‌گیری از مفاهیم کلیدی کتاب «برتری» (Supremacy) اثر پارمی اولسون تدوین شده است." 🖌️ هانیه نوری ؛ فعال دانشجویی #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

📹 توسعه به سبک عالیخانی ⭕️ انتشار به مناسبت سالگرد درگذشت ایشان در ۴ تیرماه ✅ تاریخ توسعه در ایران چه درسی برای ما دارد؟ ▫️برخی ناظران دهه ۴۰ اقتصاد ایران را دهه طلایی می‌دانند چرا که توانسته بود به نرخ تورم تک رقمی به همراه رشد اقتصادی مطلوب دست یابد. دوره‌ای که می‌گویند علینقی عالیخانی، وزیر اقتصاد معمارش بوده است. اما تعادل‌های سیاسی در آن زمان چگونه رقم خورده بود که هم قدرت جامعه و هم حکومت را افزایش داده بود؟ #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

آیا ایران واقعاً استثنایی در تاریخ و سیاست جهان است، یا این تصور بیش از آنکه واقعیتی عینی باشد، روایتی هویتی است؟ در این گفتار، مصطفی بستانی با نگاهی انتقادی به گفتمان «استثناگرایی ایرانی» می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه ایده‌هایی مانند ایرانشهری، تنهایی استراتژیک و گفتمان مقاومت، بر تصور یگانگی و متفاوت بودن ایران استوار شده‌اند. این سخنرانی تلاشی است برای بازاندیشی در نسبت ایران با جهان و بررسی این پرسش که آیا تأکید بر «خاص بودن» ایران به فهم بهتر مسائل کشور کمک کرده یا مانعی برای یادگیری و تعامل با تجربه‌های دیگر بوده است؟ #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

✅ انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی و پویش راه باریک آبادانی با همکاری پویش فکری توسعه و مرکز مطالعات سیاسی-اقتصادی دانشگاه شهید بهشتی برگزار می‌کنند: ⭕️ بررسی کارنامه مرحوم علینقی عالیخانی( به مناسبت سالگرد درگذشت وی ): ‌ 🗣سخنران: 🎖 دکتر مقصود فراستخواه ( استاد مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی ) 🎖 دکتر فرهاد نیلی ( نماینده اسبق ایران در بانک جهانی ) 🎖 دکتر برزین جعفرتاش ( پژوهشگر توسعه و سیاست‌گذاری صنعتی ) ⭕️ دبیرنشست: 🎖امیرحسین زیدیحیایی ( دبیر انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی ) 🗓 تاریخ برگزاری: یکشنبه ۷ تیر ماه 🕰 زمان : ساعت ۱۷ 🏛مکان: به صورت مجازی در بستر اسکای روم ❌جهت ثبت نام به آیدی درج شده در تلگرام پیام دهید: ✅ @Abadani_Iran2 🆔️ @SBUpolitics 🆔️ @abadani_iran 🆔️ @CEPS_SBU 🆔️ @pooyeshfekri

📚موضوع هفته «آیا سیاست خارجی ایران باید بر توسعه اقتصادی اولویت داشته باشد یا بر امنیت ملی؟» محورهای بحث: آیا بدون امنیت، توسعه ممکن است؟ آیا هزینه‌های سیاست منطقه‌ای با منافع آن متناسب بوده است؟ رابطه قدرت منطقه‌ای و رفاه داخلی چیست؟ ⚡ چالش هفته «اگر شما وزیر امور خارجه ایران بودید، سه اولویت نخست سیاست خارجی‌تان چه بود؟» فقط سه اولویت حداکثر در ۱۰۰ کلمه باید توضیح دهید چرا این سه مورد مهم‌تر از بقیه‌اند سیاست خارجی دقیقاً هنر انتخاب میان محدودیت‌هاست، نه فهرست کردن آرزوها. 🌎گزینه ی جنجالی چالش هفته «عادی‌سازی روابط با آمریکا؛ فرصت توسعه یا تهدید استقلال؟» جهت ارسال آثار خود با آیدی درج شده در ارتباط باشید: 🆔️@Abadani_Iran2 #آبادانی_ایران #آرتا_از_راه_باریک_حکمرانی_خردمندانه_میگذرد 📚@abadani_iran

🔹جنگ‌ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بار دیگر توجه‌ها را به مسائلی چون نگاه ملی، دفاع از میهن و نسبت شهروندان ایرانی با این مفاهیم جلب کرد. در چنین فضایی، پرسش از «هویت» و جایگاه ایران در جهان، اهمیتی دوچندان پیدا می‌کند. 🔹در این گفتار، #مصطفی_بستانی با رویکردی تحلیلی و انتقادی، ریشه‌های تاریخی و فکری ایده «#استثناگرایی_ایرانی» را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه «استثنا بودن» از یک توصیف ساده، به یک چارچوب ذهنی و حتی ایدئولوژیک بدل شده است؛ چارچوبی که نه‌تنها در ادبیات و تاریخ‌نگاری، بلکه در سیاست خارجی و نظام فکری امروز ایران نیز حضوری پررنگ دارد. 🔹این ویدئو تلاشی است برای بازاندیشی در یکی از مفروضات عمیق و کمتر به چالش کشیده‌شده در ذهن ایرانی: اینکه آیا واقعاً «استثنا بودن» می‌تواند مبنایی برای پیشرفت باشد، یا برعکس، خود به مانعی در مسیر توسعه تبدیل شده است. #رسانه_نیماد https://www.youtube.com/watch?v=lW-MlyswCPA

🔺انجمن علمی علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی با همکاری پویش راه باریک آبادانی برگزار می‌کند: 🔻چالش های پیش روی توسعه‌ی مطلوب و فراگیر در نهادهای اقتصادی و سیاسی استثماری ایران در دوران جمهوری اسلامی از 23‌خرداد ماه 1404‌ تا 24‌خرداد 1405 🗣سخنران: شهرام خداویسی؛ دانشجوی دکتری علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی 🗓 تاریخ و ساعت برگزاری نشست : شنبه ۶‌ تيرماه ساعت ۱۱:۳۰ 🏛 مکان: به صورت مجازی جهت دریافت لینک نشست به آیدی درج شده پیام دهید. 🆔️ @Abadani_Iran2 ✅️ @SBU_politics ✅️ @abadani_iran