دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
前往频道在 Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
显示更多未指定国家未指定类别
593
订阅者
-1524 小时
-617 天
+2930 天
帖子存档
این بنده چه داند که چه میباید جُست؟
دانندهٔ تویی، هر آنچه دانی آن ده…
14 11月, 18:53
14 11月, ~20:27
خب از بس پاک کردم
الان دیگه فوبیای این دارم از متن های اصلی چنل پاک کنم چی
14 11月, 18:40
14 11月, ~20:27
Repost from N/a
گاهی برای اینکه هیچکس ازت ناراحت نشه، خودت رو از همه ناراحتتر میکنی :)
–[خودنویس]
14 11月, 18:38
15 11月, ~01:20
من...
من با ادب و مهربون نیستم؟!
من با گربه ها چشم تو چشم میشم، بهش سلام میکنم، احوالش را میپرسم...🐈
14 11月, 14:10
من...
من با ادب و مهربون نیستم؟!
من با گربه ها چشم تو چشم میشم، بهش سلام میکنم، احوالش را میپرسم...🐈
14 11月, 14:09
14 11月, ~14:09
یک مریضی دارم به اسم اینکه دوست دارم زندگی آدما بدونم...
14 11月, 14:02
14 11月, ~18:40
ممنونم از کسایی که شرکت کردید:*))
و عزیزانی که قلم و چنل های دوستان سر زدید🙂↔️❤️🔥
14 11月, 14:01
14 11月, ~18:40
Repost from N/a
برای بار نمیدونم چندم جایزه تاست رو پرت میکنی، کمر شش ها رو به همت بستی تا در کمترین زمان ممکن مهره هات برن تو خونه! حرصم میگیره؛ اصلا نباید با تو بازی کرد، نمیدونم این وسط با کدوم اعتماد به نفسی با تو شرط هم بستم؟! خونسرد به نظر میرسی و لبخند ملیحی روی لبات جا خوش کرده که بیشتر فشار خونم رو بالا میبره. دریغ از یک مهره بیچاره تو اون خونه آوار شدهام جنابعالی آخرین مهره هم تو خونت میبری و با دهنت اصوات نامفهوم تولید میکنی. تسلیم شده، دستاتو میگیرم و باهم توی ماشین میشینیم. میگی:« خب، خانوم وقتشه که بیچون و چرا کل امروزت رو به من بسپاری» و چشمک میزنی. قیافم ناراضی به نظر میرسه، از باخت خوشم نمیاد هر چند که ته دلم به این باخت و اجرای شرط راضیم؛ بهت اعتماد دارم، با تو همیشه خوش میگذره حتی تو کور ترین نقطه دنیا..! چشمامو که باز میکنم رسیدیم و انگار چند دقیقه ای هم هست که به چشم هام خیره شدی، نگاهت کلی حرف داره از اونا که دلم باهاش قرص میشه.. از صندلی عقب کولهاتو بر میداری و بی حرف کنارم منتظر میمونی تا پیاده بشم، هوا سرده اما طبق معمول فکر همه چیزو کردی، نگفته کاپشن و کلاهمو رو دستم میدی. پا به پای هم از کوه بالا میریم، خیلی وقت میشه که اینجا نیومدم؛ هر ایستگاه توقف داریم تا خیلی بهم فشار نیاد. نسیم خنک عصرگاهی که به صورت مون میخوره، هارمونی دستامون وقتی گرم همو بغل کردن، یه نمه برفی که روی کوه نشسته، چهرهی خندون و سر زنده آدما، همه و همه بهم یادآوری میکنن که چقدر به اینجا اومدن همراه تو نیاز داشتم، دو ساعتی میگذره و بالاخره به بالا میرسیم. زیادی سرد هست اما ارزشش رو داره، یه گوشه کنارم مینشینی و با هم به پایین نگاه میکنیم بی مقدمه دستام رو بالا میاری و بوسه میزنی. خوشم نمیاد اما تو معتقدی از واجباته! چای رو که دستم میدی و آروم بابت امروز ازم تشکر میکنی. چشمام روی حلقهام ثابت میشن؛ درست سه سال پیش، همینجا بود که بهم از حست گفتی و قول انگشتی دادی که تا آخرین روز با هم بودنمون از دوست داشتنم همین طور امن مراقبت کنی. و تا امروز به قولت وفادار موندی، مردونه.-یادداشتی از «خانومی که من باشم». 05/08/12
14 11月, 13:33
14 11月, ~18:40
