Z

در گوشه نشینی و تاریکی جوانی او بیهوده گذشته بود بدون خوشی، بدون شادی، بدون عشق. از همه کس و از خودش بیزار. آیا چقدر از مردمان گاهی خودشان را از پرنده‌ای که در تاریکی شب ناله‌ها می‌کشد گم‌گشته‌تر و آواره‌تر حس می‌کنند؟ سه قطره خون، صادق هدایت

:(پنج‌ سال تمام تقریبا هر روز از جایی حرکت کرده‌ام و به جایی رسیده‌ام.)

عقاید یک دلقک، هاینریش بل

پروردگارا، حتی اگر فلسطین و لبنان را در آغوش می‌گرفتی، اوضاع ما بهتر بود.

قلبتان می‌سوزد، وقتی قلبمان را سوزاندید. زمانه هیچ ادعایی را بی‌ابتلا و هیچ خطایی را بی‌بلا رها نمی‌کند.

من نمی‌دانم که چرا می‌گویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست گل شبدر چه کم از لالهٔ قرمز دارد؟ چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید. واژه‌ها را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد. سهراب‌سپهری

به زورِ زر نتوان آفتاب را پوشاند سپیده از نفسِ روشنِ سحر خیزد زمستان رود و باز هم بهار آید شکوفه بر سرِ هر شاخسار آویزد ضد

لاله‌های وطن درحال پژمرده شدن...

به یاد کودکان میناب.

به‌ یاد ۴۰‌هزار عزیزی که سال‌ها در شام‌غریبان به سینه زدند و آخر، گلوله‌ بر سینه‌شان نشست.

ای همه گل‌های از سرما کبود خنده‌هاتان را كه از لب‌ها ربود؟ فریدون‌مشیری

بعد از دی، هر روز ما عاشورا بود.

گر ظلم هزار پرده بر افکار تنیده‌ست در سینهٔ شب، آتشِ آگاه نمیرد تاریخ پُر از یادِ بزرگانِ نجیب است فریادِ حق از سینهٔ حق‌خواه نمیرد ضد

به زورِ تیغ نپاید بنایِ تختِ ستم که ریشه در دلِ مردم زند بهارِ قلم هزار پرده اگر ظلم بر حقیقت بست ز بانگِ فکر فرو ریزد آن حصارِ عدم

(چشمام خشک شد، یکم بهم اشک بده ایزد...)